Tangerine (2015)

Tangerine vertelt over een hoop gedoe en turbulentie rondom twee transseksuele prostituees die aan de zelfkant van Los Angeles bivakkeren. De film werd vanwege budgettaire redenen met een iPhone opgenomen. Dat wekt natuurlijk interesse, maar doet ook het ergste vermoeden. Gelukkig is de film meer dan zijn gimmick.

Ik zal eerlijk zijn. Bij het kijken van de film had ik helemaal niet in de gaten naar een iPhone-film aan het kijken was. Tangerine lijkt gewoon met een professionele handcamera te zijn opgenomen. De film heeft een prima dynamiek die recht doet aan het springerige verhaal. De film verkrijgt er een authentiek en documentaire-achtig karakter door. Het lijkt soms alsof je naar een werkelijke situatieschets zit te kijken in plaats van naar een gefingeerde.

De twee transseksuele prostituees worden erg goed gespeeld door Kitane Kiki Rodriguez en Mya Taylor. Ze slagen er met hun driftige meeslepende spel in om de kijker deelgenoot te maken van een wereld waar hij in het echte leven waarschijnlijk part noch deel aan heeft. Met name de onervaren Rodriguez valt op door haar naturelle optreden. Bijzonder is trouwens dat de meeste rollen in de film door amateurs worden gespeeld. Ook bijzonder is dat er geen enkel slecht optreden valt te bekritiseren. Hoewel bijzonder? Aangezien de meeste acteurs afkomstig zijn uit de schimmige wereld die het decor van het verhaal vormt en dientengevolge dicht bij zichzelf kunnen blijven, is dat bij nader inzien misschien niet eens echt heel bijzonder.

Het verhaal is rechtlijnig en overzichtelijk en heeft grappige momenten. Regisseur en schrijver Sean Baker vertelt een typisch menselijk drama over jaloezie en wraak. De wereld waarin het verhaal zich afspeelt is dan wel een vreemde wereld en de gebeurtenissen zijn dan wel met uitbundige emoties beladen maar het verhaal zelf is in de kern herkenbaar. Het draait om vriendschap en loyaliteit. Universele thema’s die eraan bijdragen dat vooral het menselijke aspect centraal staat en niet per se de transseksualiteit van de twee hoofdpersonages.

Tangerine is een film die zich in een curieus milieu afspeelt en curieuze karakters en curieuze gebeurtenissen laat zien maar desondanks ook een film is die in de kern een herkenbaar verhaal vertelt. Fijne film.

Anderhalf uur lang gebitch tussen twee transhoeren, omringd door weinig toevoegende randfiguren.

Af en toe wel wat aardige sfeerbeelden (iPhone?! dat is knap!) maar ik vond het te weinig voor een verhaal.

Het is even inkomen. Door hoe het geschoten is en door de personages en het thema. In het begin dacht ik, hoe moet ik hier bijna anderhalf uur naar gaan kijken. Maar naarmate de avond valt in de film wordt het beter, het komt vooral de sfeer ten goede en je komt toch ook wel in het ‘verhaal’. Met als hoogtepunt de scene in Donut Time, waar iedereen bij elkaar komt, die hilarisch en pijnlijk tegelijk is.

Ik heb zijn films niet op volgorde gekeken (ik zag eerder The Florida Project en pasgeleden Anora), maar je ziet wel een duidelijke progressie in de films van Sean Baker. Leuke filmmaker met thema’s en personages die je eigenlijk nooit ziet.

3,75*

Sla ook zeker Starlet niet over.