Here on Earth (2000)

triestige film

Goede film en een mooie Leelee Sobieski, een dikke zeven dus 3.5*

in de veronica stond dat hij vrijdag om 5 over 12 op tv kwam, dus al de hele week naar uitgekeken, want ik wil die film al heel lang zien. is het zover, komt er een hele andere film kramer vs kramer, nah toen ben ik die maar weer gaan kijken

Ik heb die film op video , het is een hele mooie film Leelee Sobieski is zoals altijd de ster van de film !!!

erg mooie film! Wel redelijk voorspelbaar.

Josh Hartnett was al één van mijn favo's, Chris Klein en Leelee Sobieski zijn ook goed!

het bekijken waard!

Wat een draak van een film is dit, zeg, ongelooflijk! Er wordt alleen maar goed in geacteerd door Hartnett en die is ook al niet op z'n best. Sobieski kan werkelijk voor geen meter acteren en komt dan ook in zijn totaal niet over. Klein lijkt wel gay in deze film. Echt verscrhikkelijk! 1 *

De film heeft mij zeer zeker wel vermaakt, waarmee ik wil zeggen dat ik er niet met tegenzin naar heb gekeken. Vond hem op het eind erg zielig. Vond het alleen te simpel allemaal, weinig diepgang in de personages, werd her en der wat rondgeslingerd, wat het geheel iets gaf van een snel geschreven en weinig origineel romannetje. Vond de plotwending erg overrompelend, maar dat zal meer aan mijn naïviteit van het moment gelegen hebben. Het geheel erg middelmatig.

Aardige film en heb me goed geamuseerd.

Is inderdaad zielig op het eind.

Zelden ben ik me tijdens het kijken zo bewust geweest van bad writing wat betreft karakterontwikkeling. De film faalt namelijk in z'n belangrijkste -vooral in dit genre- opzet, het publiek aan de zijde van de protagonisten krijgen. Waarom dan wel?

De kaarten liggen meteen open en bloot op tafel, we hebben Leelee Sobieski (het doodbrave buurtmeisje) en Josh Hartnett (de doodgewone boerenkinkel) als koppel. Dan komt stoorzender Chris Klein ('n egoïstisch rijk ventje), uiteraard is het de bedoeling dat we uiteindelijk allemaal net als Leelee inzien dat hij helemaal zo slecht niet is en toch wel van hem gaan houden. Alleen is het quasi onmogelijk dat ook werkelijk te doen. Het moment breekt nooit aan. Integendeel zelfs.

Wanneer (een wel héél makkelijk te verleiden) Leelee haar vriendje (Hartnett) bedriegt, is zijn reactie emotioneel geladen, maar nooit vijandig. Hij is steeds begripvol, geduldig en oprecht. Zelfs na alle ellende die hem werd aangedaan door haar, is hij degene die naast haar staat wanneer ze op haar sterfbed ligt. Hij is ook duidelijk de enige die haar écht begrijpt. Zin voor verantwoordelijkheid, eveneens niet onbelangrijk.

De man waar Leelee mee ligt te smossen is het tegendeel. Niet erg, als uiteindelijk blijkt dat hij lang zo slecht niet is. Op het moment dat hij z'n "diepzinnige" *kuch* speech staat voor te dragen aan de rand van het bos, was Leelee reeds gewonnen en zodoende ook het publiek. Maar dat is niet het geval. De hele film lang blijft het ongelooflijk egoïstiche personage van Klein vervallen in hetzelfde patroon. Álles moet om hem draaien, iedereen moet hém en zijn situatie maar begrijpen, hij is vijandig en op de meest belangrijke momenten één en al onbegrip. Tegenover alles en iedereen, soms in mindere mate tegenover Leelee. Uiteindelijk blijft hij constant dezelfde ingenomen zak. Zélfs toen Leelee op sterven lag. Een bloemetje en een traan kunnen daar in de laatste minuut niets meer aan veranderen. Was het niet eerder om z'n eigen gemoedsrust op orde te houden? Waarschijnlijk niet, maar de schrijvers zijn allesinds de foute kang opgegaan.

Ik vroeg me constant af hoe iemand in godsnaam kan houden van Klein, daar was in héél de film geen aanleiding toe. Of het moet zijn dat Leelee inderdaad een oppervlakkige meid was die het niet al te nauw nam met woorden als 'liefde. Uiteindelijk waren haar 'acties' eveneens vrij bedenkelijk. Het feit dat Hartnett in een ondankbare rol toch aardig wat energie steekt en Klein vaak niet meer doet dan fotogeniek wezen helpt ook al niet. Mijn sympathie lag alvast bij het karakter van Hartnett, het einde voelde dan ook alles behalve 'juist' aan.

Wat een ongelooflijk belachelijke film. Het hele verhaal 'doesn't make any sense'. Chris Klein is een vreselijk acteur, hij kijkt alsof hij de hele tijd zo geil mogelijk moet poseren, vreselijk.

Daarentegen was Josh Hartnett wel erg goed maar speelde een erg nietszeggende rol naar mijn mening.

1,5* ster

Best wel een behoorlijk draak van een film, zoals Esteban hierboven al beschrijft is het te moeilijk om ook maar op een enkele manier sympathie te vinden in deze film. Klein zijn personage is echt te afschuwelijk voor woorden en alle pogingen om de romance tussen hem en Sobieski enigzins echt te laten overkomen falen hopeloos. Sobieski loopt er ook maar onsympathiek bij als vreemd gaande meisje. Ik walg eigenlijk van haar in deze film. De enige die juist sympathiek was in deze film wordt compleet afgeserveerd. Een prima rol van Hartnett dus.

Het probleem is dus het script, dat lijkt helemaal nergens op. De personages komen bijzonder verkeerd uit de verf en die twist een half uur voor het einde toen bleek dat Sobieski kanker had gaat er al helemaal niet in bij mij. Uiteraard gevolgd door egocentrische acties van Klein is het moeilijk om je ook nog enigszins in te leven. Het einde wordt hierdoor ook een behoorlijke draak, ik bedoel... hij heeft haar pijn gedaan en een bloemetje maakt alles goed? Schei toch uit!

1,5* en niet meer teveel terugdenken hieraan.

Wat een hel van een film! Een typische draak. Met volle overtuiging springen de schrijvers met beide benen in elk denkbare valkuil.

Wat is er uberhaupt leuk aan een film waarin het mooie meisje er zonder reden vandoor gaat met de arrogante rijke kwal met rode dockers? Niets is logisch en dat werkt alleen in andere genres.

Nou stinissen, dat ben ik niet van je gewend. Ik eis een herziening en herbeoordeling, al heb ik niets te eisen natuurlijk.

Here on Earth

Ik heb deze film vroeger wel eens gezien maar allejezus, wat is dit zoetsappig en oversentimenteel. De film doet me denken aan A Walk To Remember, maar is eigenlijk in alles de mindere. De personages zijn belachelijk, het script is matig, bij sommige dialogen had ik een teiltje nodig, en de muziek is weerzinwekkend. Wat Hartnett en Klein aan het doen zijn weet ik niet, en zij zelf waarschijnlijk ook niet. De dramatische twist had wat emotie en scherpte kunnen brengen, maar het wordt alleen maar erger. Lichtpuntje is Lelee Sobieski, die tenminste nog wat oprechte emotie weet over te brengen.

Leelee Sobieski.

Een van de weinige actrices die je kan vinden met alleen haar voornaam. Die we allemaal kennen van die ene scene It needn't be a costume maar noem dan eens een andere film op waar ze in speelt - nee, niet deze natuurlijk. En waarom? Ze speelt zeker niet slecht, met een beetje hulp van camera en licht is ze bloedmooi, en in haar latere rollen wordt ze nóg steeds mooier. Leg het me maar uit.

Dit is dan niet precies een heel goed gelukte film, maar dat ligt meer aan het trekkerige verhaal - op zich wel goed verteld, want de richting die het neemt had ik niet aan zien komen.

Qua rolbezetting zit het verder ook wel snor, met een wat klein rolletje voor Hartnett, Klein die verdienstelijk de gemankeerde held speelt, en zelfs Bruce Greenwood als opvolger van Rade Šerbedžija. Oh, ook hem kan je met alleen zijn voornaam vinden zie ik.