Walk with Me (2017)

In KINO programmeren ze over het algemeen goede films maar dit was echt een gedrocht, nog wel gezien in zaal 1 ook: wat een vervelende propaganda. Bij de aftiteling bleek waarom: de film is grotendeels gecrowdfunded -er kwamen echt 1000+- namen langs, zo te lezen merendeels 'Muricans die deze Mindfulness stroming een warm hart toedragen.

Geen enkele kritische noot viel in deze "sfeerschets" -lees: propaganda- te bespeuren. Het absolute dieptepunt was dat een groep "Plum Villagers" naar New York ging en daar zogenaamd werd uitgescholden door een "Christen" wow dat was een stukje (fake) framing waar ze zo te zien een dakloze hadden ingehuurd voor een tientje om even hard te schreeuwen tegen de Boeddisten. *Insert een hele grote Picard facepalm.*

Extra facepalm voor de bekeerde priester die de long lost "friend" tegen komt.

Ze gaan ook nog naar een gevangenis om zieltjes te winnen -die mensen kunnen niet weglopen (!)- en dat is wel meteen het meest informatieve deel van het propagandastuk.

1,0* is wel genoeg.

Ik heb de laatste tijd best interesse in Boeddhisme maar ik ga wel op zoek naar wat geschikte literatuur, hier wordt je vrijwel niets wijzer van.

Niet geheel geslaagde documentaire over Mindfulness-goeroe Thich Nhat Hanh en zijn kloostergemeenschap in een dorpje in Frankrijk. De beelden van de meditatieve oefeningen en de lange stiltes onderbroken door de cryptische citaten uit Hanhs dagboeken (uitgebracht als 'Fragrant Palm Leaves') zijn ongetwijfeld koren de op de molen van diegenen die zich bezig houden met mindfulness, maar voor niet-ingewijden en sceptici riekt het naar dat zweverige gedoe dat je toch al associeerde met meditatie en mindfulness. Hoewel stilte een cruciaal element is, komt de film ironisch genoeg pas tot leven wanneer de monniken in aanraking komen met anderen. Eén van hen bezoekt haar vader, een ander bezoekt zijn ouders en bekijkt met hem zijn vroegere dagboek waarin hij zijn levenspad had uitgestippeld en een derde ontmoet bij toeval een oud-collega die dacht dat hij dood was! Het dieptepunt komt wanneer een jong meisje Thich Nhat Hanhs hulp zoekt bij het omgaan met haar verdriet om haar dode hondje. Haar vriendelijke glimlach na afloop ten spijt, vrees ik dat hij met zijn antwoord hooguit haar huilbuien heeft vervangt door nachtmerries. Het onderwerp verdient zeker aandacht, maar een gebrek aan diepgang en context (we komen vrijwel niets te weten of de achtergrond van de bewoners van het klooster bij Plum Village) en een overdaad aan cryptische monologen en zweverigheid doen deze film bijna de das om.

Matig, wel ontspannend ?

Het boek was beter!

Het eerste uur heeft een hoog navelstaargehalte, met als dieptepunt de verdriet-om-overleden-trouwe-viervoeter scene, waarin de grote goeroe Thich aankomt zetten met een nogal gratuite wolkenparabel. Daar kun je alleen mee aankomen zetten als je met je hoofd tot en met je anus hoog in de wolken zit, en je hele groupyhuishouding meedrijft in de grote roze wolkenmassa.

Er komt pas een beetje leven in de brouwerij als ze eindelijk dan hun klooster uitkomen en met mensen in aanraking komen in de echte wereld.

En de "The World's Most Revered Master" tuimelde van zijn voetstuk de diepte in, voor mij dan althans. Niks ten nadele van mindfullness.

If you meet the Buddha on the road, kill him!