La Villa (2017)

Ergens halverwege La Villa wordt er heel treffend een flashback ingezet uit Ki lo sa? van Robert Guédiguian. Volgens mij was dat deze scene. Net als bij Tsai Ming-liang en Lee Kang-Sheng heeft Robert Guédiguian altijd een vast groepje acteurs gebruikt voor zijn films. Denk aan Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin en Jacques Boudet. Dat begint langzaamaan - al dan niet onbedoeld - op een soort van Boyhood-project te lijken. Barmhartige film.

Wanneer de hoogbejaarde Maurce [Fred Ulysse] na een beroerte niet meer voor zichzelf kan zorgen, komen zijn drie kinderen Joseph [Jean-Pierre Darroussin], Armand [Gérard Meylan] en Angèle [Ariane Ascaride] bij elkaar in de villa uit de titel die zich bevindt in een klein, uitgestorven vissersdorpje vlakbij Marseille. Het dwingt ze om hun gezamenlijke verleden onder ogen te zien, in het bijzonder een tragische gebeurtenis waardoor Angèle haar vader al 20 jaar lang niet meer heeft willen zien. Natuurlijk zijn er de plaatselijke bewoners en er is ook nog een verhaallijn rondom soldaten die op zoek zijn naar bootvluchtelingen, maar het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Veel kleine ideetjes die niet al te diepgaand zijn uitgewerkt en De episodische structuur van het scenario betekent dat de film geen dramatische opbouw heeft. De acteurs zijn in ieder geval solidair met de kijker, want ook zij lijken zich vooral te vervelen. Teveel dialoog, te weinig verhaal en nauwelijks structuur.

Sinds 24 mei in de bioscoop (Cinéart)

Begon nog wel aardig maar halverwege de film is het scenario "op" en slaat de verveling toe. De tabaksindustrie schoof weer aardig wat geld voor een balkonscene waarin de hele cast "elkaar aanstak" door achter elkaar te gaan roken (behalve de dokter uiteraard ). Daarna -en dit leverde vast extra EU subsidie op- wordt er een vluchtelingendrama in geschoenlepeld om wat drama/spanning toe te voegen, nadat we eerder een totaal ongeloofwaardige dubbele zelfmoord/euthanasie hebben mogen meemaken.

Een (vervelend) zooitje.

Grappig dat enkele van mijn voorgangers zich vooral hebben verveeld bij deze film. Ik heb me geen moment verveeld en heb vooral een warme, intieme en oprechte film gezien, met hier en daar mooie metaforen. Maar voor mij geldt dan ook dat iets als bijvoorbeeld dramatische opbouw niet interessant is en geen criterium om de film op te beoordelen. Het vluchtelingenthema kwam op mij niet geforceerd of ongeloofwaardig over: gezien de locatie waar het drama zich afspeelt, is dit naar mijn idee in deze tijd een reëel gegeven, waarmee veel mensen worden geconfronteerd. En als de filmmaker hiermee ook wat geëngageerde sociale kritiek geeft, prima! Wat mij er vooral van weerhoudt om de film niet met meer dan 3,5 ster te waarderen, zijn de soms wat te theatraal aandoende dialogen in de film en de soms wat zure kijk van de regisseur op de huidige maatschappij, die in de film tot uiting komt (al kan ik tot op zekere hoogte met hem meevoelen).

Ik zag een verhaal waarin de 3 hoofdrolspelers en hun vader 'versteend' waren geraakt door schuldgevoel over de dood van een kind, 20 jaar geleden. Pas als ze de verantwoordelijkheid nemen voor 3 illegale vluchtelingenkinderen kunnen ze weer vorm aan hun leven geven.

Intieme film over twee uitgedoofde broers en een zuster, die aan het ziekbed van hun vader opnieuw geconfronteerd worden met een onverwerkt trauma uit het verleden. Een min of meer verrassende wending tegen het einde van de film lijkt voor enige verlichting te zorgen.

Ik ben niet bekend met de werken van regisseur Robert Guédiguian, maar deze film maakt mij wel nieuwsgierig naar zijn andere films.

De sarcastische Joseph, de huiselijke Armand en de op haar vader gebeten Angèle vormen de drie personages die samenkomen als hun vader door een beroerte getroffen wordt en in coma belandt.
Na de karaktertekening van de drie en de verduidelijking van het drama dat zich destijds heeft afgespeeld, lijkt er plots in de film niets meer over te blijven, maar een paar verrassende gebeurtenissen, die van elkaar totaal los staan en u mogelijks doen afvragen waar de film nu eigenlijk naar toe wil, zijn toch ook mede-oorzaak dat de drie tot een zelfde besluit komen wat hun toekomst betreft, namelijk het vasthouden aan de plek waar ze ooit eendrachtig samen waren en het blijven koesteren van de waarden die hen toen werden bijgebracht.
Guédiguian's klassieke cast, toch wel tot de kruim van de Franse cinema behorend, staat er zoals altijd.
En om even op de bemerking van BBarbie aan te sluiten : "Le Promeneur du Champs de Mars" en vooral "Les Neiges du Kilimandjaro" konden mij meer dan gemiddeld bekoren in het werk van Guédiguian.

Theatrale bedoening, met pseudo-intellectuele, poëtische, en vooral heel onechte dialogen.

Rond de zorg voor en opvang van de vluchtelingen/kinderen kunnen mooie verhalen en hartverwarmende films gemaakt worden. Hier is het een onrealistisch extraatje, even theatraal als de gesprekken tussen familieleden.

Absolute ramp: onbegrijpelijk dat Anaïs Demoustier en Jean-Pierre Darroussin, 34 jaar verschil in leeftijd, als koppel gecast worden. Hun relatie mag dan van bij het begin van de film op sterven na dood zijn, je kan je niet voorstellen dat die elkaar ooit zelfs maar een kus zouden hebben gegeven; laat staan méér dan dat.

Vive la France, maar ook daar zijn er hoogtes én dieptes.