Under the Silver Lake (2018)

Ik zou eerder The Long Goodbye & Blue Velvet noemen. Of Inherent Vice.

Eerste horror inderdaad.

Een heerlijke film om te herzien bij deze tropische temperaturen. Een fijne moderne neo noir met surrealistische trekjes en een fijne soundtrack. Voortgekomen uit het dna van films als Rear Window, Vertigo, The Long Goodbye Mulholland Dr. En tal van andere Hollywood klassiekers.

Wat mij betreft een van de beste films van de afgelopen 10 jaar.

Wat een heerlijke film, met ne zalige Andrew Garfield, waarbij ik toch meteen aan Spiderman moest denken. Maar was zeer goed in deze rol en totaal ander soort film. Misdaad-thriller, daarmee doe je eigenlijk tekort als genre beschrijving, 't is gewoon veel meer. Hoort blijkbaar in het 'neo film noir' segment, 't kind moet ne naam hebben e. Ik hou enorm vh veelal paranoïde, nihilistishe, melancholische, imorele,...sfeertje, doorheen de film, dit was wel smullen. Gewoon bėre goeie film, die me zoveel deed ervaren, nadenken, met totale beleving en daarom, de bijbehorende max score 10/10.

https://youtu.be/M2ZUJFhZz1s

Ondertussen drie keer gezien, maar ik kan het nog steeds niet erg worden met deze film. Niet dat het allemaal slecht is of zo, verre van - maar beslist ook nergens origineel, nergens opzienbarend, nergens bijzonder.

Sowieso al de zoveelste film waarin Hollywood weer wat aan het meta-navelstaren is. Kap daar nou eens mee, denk ik dan, er zijn echt belangrijkere dingen dan je fascinatie met jezelf. En als je er dan niet van loskomt, doe dan iets wat een beetje dapperder is in plaats van zoiets anoniems en vrijblijvends - ik roep maar even een OUATIH. Ook niet de mooiste film ooit, maar daar weet ik over een halfjaar nog wél van waar het over ging.

Wat ook meespeelt zonder enige twijfel is dat ik de afgelopen jaar echt elke denkbare tolerantie voor onduidelijke theorietjes en gekkigheid kwijt geraakt ben. Klaar mee, die mensen zijn af en mogen wat mij betreft gewoon nooit meer meedoen. Het absurde verhaal irriteert me daarmee in een aantal opzichten behoorlijk, zowel inhoudelijk als de malle combinatie van wappieparanoia en stoner mentaliteit die er af en toe overheen ligt.

Verder is er niet zo heel veel te 'like'en aan de film eigenlijk. De acteurs zijn niet beslist slecht, maar ook absoluut niet indrukwekkend. Narratief is het allemaal niet zo bijzonder buiten waar ik het hierboven al over had, cinematografisch is het allemaal enorm nikserig, en de soundtrack is op een of twee momenten na ook erg weinig opzienbarend. Een speciale prijs voor drie weken mooi zonnig weer in California, zo komt het op me over, maar als geheel is de film gewoon een enorme teleurstelling, een lege doos van onvervulde beloftes. Dat deden ál die films waarnaar zo 'creatief' verwezen wordt toch een stuk beter.

Misschien moet je het nog een 4e kijkbeurt gunnen...? Misschien ook niet. In elk geval heeft níemand wat aan dat ge***l over (zie jouw 3e alinea, ik vrees ervoor het te herhalen).

Normaal kan ik er niet zo goed tegen als een film over een historische gebeurtenis de feiten niet volgt, maar daar is OUATIH een uitzondering in - en om twee redenen: iedereen kent de feiten wel, dus daar gaat het dan niet meer zo om; Tarantino kiest in plaats daarvan een meer sprookjesachtige benadering, 'hoe je zou hebben gewild dat het gegaan was'.

Ja, dat zie ik dus echt niet zo. Los van elke realiteit en link naar de werkelijkheid kan je ongestraft ins blaue hinein, zonder dat iemand daar aanstoot aan kan nemen. Hoe is dat anders dan anoniem en vrijblijvend? Hoe biedt dat de nieuwe perspectieven die je noemt, en waarop?

Waarbij ik maar even aarzelend de derde alinea oproep: als je zonder enige last en verantwoording alles bij elkaar verzint, dan blijf je dus noodzakelijkerwijs op het niveau van sprookjes zitten. Dat kan en daar is ook een plaats voor, maar laten we daar dan ook niet meer van maken dan het is.

Een vierde kijkbeurt, die komt er ongetwijfeld, maar geef me even een jaartje of tien of zo. Tot het zover is, fijn dat we niet allemaal hetzelfde naar alles kijken, want dat zou enorm saai worden. We leren tenslotte alleen als we het niet alleen maar met elkaar eens zijn.

Uhm, ja, wat valt er te zeggen? Kijken en je vind deze goed of helemaal niet goed. Kan zomaar alle kanten op.

Een film met een hoog David Lynch karakter, die je eigenlijk twee keer zou moeten zien. Je moet er van houden. Voor mij werkt het niet zo. Het kijkt best lekker weg, maar er blijft na afloop niets hangen. En als je je afvraagt waar je nu precies naar gekeken hebt, kun je geen antwoord geven. Misschien ben ik gewoon te dom voor dit soort films.

Dit is duidelijk niet mijn genre.(neo-noir blijkt dit te zijn)

Bleef toch kijken omdat ik toch benieuwd was naar de afloop.

Allemaal heer raar,mysterieus,kon er geen touw aan vastknopen.

Sektes,geheime boodschappen,weet het allemaal niet meer.

Allemaal heel vreemd

Wat blijft dit toch een heerlijke film. Het is vooral de heerlijke zorgeloze vibe die verstoord wordt door een licht gevoel van paranoia, waar ik goed op ga.

5* blijven fier overeind.

Deze stond al een tijdje op mijn to see lijstje, omdat de vergelijking met o.a. Lynch en Hitchcock vaak viel en dat is zeker niet gelogen (er zijn ook tal van verwijzingen naar andere Hollywood grootheden en naar de popcultuur), maar Under the Silver Lake heeft vooral een eigen smoel gekregen.

Vanaf het begin wanneer de eekhoorn uit de lucht komt vallen, weet je meteen dat het wel eens een vreemde film kan worden. Ik probeer dan ook niet te veel de focus te leggen op het volgen van het plot, maar me gewoon te laten onderdompelen in de film zelf.

De mysterieuze verdwijning rond Sarah is boeiend genoeg en Mitchell weet het allemaal erg sfeervol te brengen. Sam belandt van de ene bizarre ontmoeting of gebeurtenis in de andere en Andrew Garfield is ook wel een ideaal type om gestalte te geven aan een verwarde jongeman. Enkel naar het einde toe wordt het wat te langdradig naar mijn zin en het einde kon me ook niet echt overtuigen.

ook een typische film die zich leent tot een herziening ooit, maar voorlopig houd ik het op een 3.5*

Ook al begreep ik er niet veel van, de eerste keer, toch keek de film soepel weg. Nu, na een tweede kijkbeurt vallen er iets meer kwartjes.

Sam's zoektocht door occulte betekenissen leidt niet naar een verheven waarheid of revolutionair inzicht, maar naar een doodscultus van miljardairs die zich opsluiten met jonge vrouwen om een illusie van onsterfelijkheid na te jagen.
Dat is precies de wrange grap van de film: Sams wantrouwen en paranoia kloppen deels – er ís inderdaad een verborgen clubje dat de touwtjes in handen heeft – maar die club is niet bijzonder slim, nobel of spannend. Het is gewoon een egoïstisch, leeg en destructief clubje. Er komt geen verlichting uit, alleen maar het besef hoe ongelijk de macht verdeeld is.

Het moment waarop alles echt duidelijk wordt, is wanneer Sam tegenover The Songwriter staat. Die man zegt doodleuk dat hij bijna alle bekende popnummers van de laatste tientallen jaren heeft geschreven. Volgens hem zijn die nummers niet gemaakt om mensen iets te laten voelen of begrijpen, maar gewoon als herbruikbare producten waarmee geld verdiend kan worden. Hij zegt letterlijk: “De echte boodschap was niet voor jou bedoeld, dus lach maar, dans maar en geniet van de melodie.”
Met andere woorden: al die “verborgen betekenissen” waar Sam zo naar op zoek is, zijn niet bedacht om gewone mensen wijzer of vrijer te maken. Ze zijn een soort gereedschap waarmee een kleine groep insiders (de elite die de codes snapt) de boel in de hand houdt. Voor de rest van ons is het gewoon een afleiding: mooie muziek, gave plaatjes en emoties die ons zoet houden, terwijl we niet doorhebben wat er echt aan de hand is.

En onze Sam, de jongeman die verstrikt raakt in zijn gedachtenspinsels raakt geestelijk van het padje af. Hij gaat geen betekenisvolle verbindingen aan met vrouwen, maar bespiedt ze met een voyeuristische blik, achtervolgd ze, wordt zelf paranoia, slaat kleine kinderen in elkaar, en dreigt zelfs dakloos te worden.

De film opent met graffiti op een koffieshopraam: "BEWARE THE DOG KILLER". De camera zoomt uit en plaatst Sam exact in het midden van deze tekst. Dit is geen toeval, maar een klassieke filmtechniek om verdenking te zaaien.
Als Sam de moordenaar van honden is dan staat dat dier symbool voor de gedresseerde en gedehumaniseerde vrouw in Hollywood. (Alle honden zijn gelinkt aan vrouwen, in zijn nachtmerries blaffen vrouwen en de vrouw die een lijk kannibaliseert gromt en blaft.)
In de film worden de drie vrouwen letterlijk begraven met Sevence in zijn tombe. Dit idee is rechtstreeks geïnspireerd op oude Egyptische gewoontes: farao's werden vaak bijgezet met bedienden, slavinnen of echtgenotes, zodat die hen in het hiernamaals konden blijven dienen.
De film maakt er een moderne, satirische versie van. De vrouwen offeren zichzelf vrijwillig op omdat ze geloven dat ze daardoor eeuwig geluk en een soort hogere toestand bereiken. Maar in werkelijkheid worden ze gebruikt als middel om Sevence' eigen ego te voeden en zijn gevoel van grootheid te versterken. Het gaat hem niet om hun welzijn, maar om zijn eigen zelfverheerlijking.