Inganui Shigan (2018)

Wat een misbaksel.

Nauwelijks woorden voor behalve dat Kim nu echt van het pad af lijkt

Later meer

Het zag er niet uit, maar vond het best geinig

TheBunk verwoordt het kernachtig. Deze gewelddadige allegorie over de primaire driften van de mens is inderdaad een misbaksel, Ki-duk Kim onwaardig. Snel vergeten.

Erg tof.

Wel een compleet andere richting voor Ki-duk. Waar in z'n vorige films (zelfs de recente) steeds karakters centraal stonden, is het nu het thema dat op de voorgrond treedt, waarij de personages voornamelijk functionele toevoegingen zijn geworden. Toch wel een stevige stijlbreuk binnen Ki-duk's oeuvre, dat voorheen relatief eenduidig was.

Ik kon er mij verder niet aan storen. Het magisch realisme treedt nog iets meer op de voorgrond en staat nu in dienst van de allegorie die Ki-duk hier neerzet. Qua vergelijkingsmateriaal eigenlijk een film die perfect bij Aronofsky's Mother! past, de overeenkomsten zijn in ieder geval talrijk.

Duidelijk dat Ki-duk niet al te veel budget had voor deze film, maar hij maakt er toch best handig gebruik van. Zeker niet z'n mooiste, maar het werkt wel. Soundtrack is traditioneel effectief en kundig, ook het acteerwerk is sterk. Leuk ook dat Jo Odagiri en Mina Fujii mogen opdraven, én hun eigen taal gewoon spreken. Doet een beetje raar aan in het begin, maar helpt altijd met het acteerwerk.

Eerste uur is wat wennen, tweede uur vond ik erg sterk. Wel weer een stuk geweldadiger dan z'n oude werk, ook redelijk bruut en weinig subtiel, maar dat vond ik zeker niet storend. 15-20 jaar geleden was dit een instant cult klassieker geweest, nu kijkt niemand er meer naar om. Beetje jammer.

4.0* en een uitgebreide review

Heb nog niet heel veel Kim films gezien, maar tot nu toe vind ik mijn waardering voor zijn films vaak lastig in te schatten. Bin-Jip ooit een keer geprobeerd, maar daar kwam ik destijds echt niet doorheen. Pieta vond ik dan wel weer goed en Moebius ronduit geniaal. Zo te horen ligt dit (hopelijk) weer iets meer in het verlengde van zijn wat groteskere werk Onderhond? Hoe dan ook wel benieuwd.

leatherhead: Het is zeker meer richting Pieta en Moebius. Maar bedenk gewoon hoe een Zuid-Koreaanse Mother! er zou uitzien en je komt dichter in de buurt denk ik

Ik ben niet zo heel bekend met de recentere films van Kim Ki-Duk - al staat Pieta al wel een tijdje op de watchlist. Nu eerst deze maar eens. De vergelijking met Mother! is al vaak gemaakt, en terecht, en daar wil ik ook nog wel een vleugje Lord of the Flies aan toevoegen. Een groep mensen gaat op reis op een oorlogsschip, met allerlei typetjes: een groep gangsters, een politicus, een paar hoeren, oplichters, een aantal onschuldige stelletjes, en een excentrieke oude man. Al vanaf het begin escaleert het met intimidatie en een nacht vol verkrachting maar het gaat pas echt los als het schip op magische wijze in de lucht gaat zweven, en de strijd om eten, macht en controle zorgt voor uitbuiting, doodslag, kannibalisme en het systematisch uitmoorden van hele groepen mensen. Kortom, het is een niet zo hele subtiele allegorie op de mensheid, over macht en machtsmisbruik, maar in deze verder aartsdonkere en bruut gewelddadige film (het is geen vrolijke jongen, die Kim Ki-Duk) zijn er toch ook nog wel wat lichtpuntjes te herkennen, over nieuw leven en de mogelijkheid om tussen alle ellende en verderf (en bevrijd van de onderdrukking) toch wat moois te maken. Al eindigt het toch wel weer met een behoorlijke downer als de zoon van Eva toch ook weer net zo'n gewelddadige, verkrachtende eikel gaat worden als de gangsters. Best aardig, maar de oudere Kim Ki-Duk is toch meer naar m'n smaak.