De 25-jarige Sibel woont samen met haar vader en zus in een afgelegen dorp in Turkije. Sibel kan niet praten, maar ze communiceert door de gefloten taal van haar voorouders te gebruiken. Afgewezen door haar dorpsgenoten, jaagt ze onophoudelijk op een wolf waarvan wordt gezegd dat die rondsluipt in het naburige bos. Daar kruist ze het pad met een voortvluchtige. De man blijkt gewond te zijn.
Sibel is een gelaagde film die ik graag zou willen terugzien. In een afgelegen dorp in het oosten van Turkije wonen en leven mensen anno nu op hun eigen patriarchale wijze. In deze gemeenschap is Sibel een 'outcast' omdat ze niet kan praten, maar communiceert via fluiten, een taal die de ouderen in het dorp beheersen. Omgaan met haar brengt ongeluk, menen haar leeftijdsgenoten. Sibel is niet de enige buitenstaander. Ook haar tante (?) Narin is niet passend. Ze woont afgelegen en wacht al jaren op haar verdwenen geliefde.
Deze laag van twee vrouwen die hun plaats proberen te veroveren in een patriarchale samenleving werkt de film zorgvuldig uit zonder irritant te drammen.
Dan is er de dagelijkse 'queeste' van Sibel naast haar arbeid op het land met de andere vrouwen. Ze is op zoek naar de wolf waarvan men zegt dat deze rondwaart in de buurt. Deze fabellijn - bestaat de wolf wel? - verbindt de film met de ontmoeting van Sibel met een gewonde man - is hij de wolf? - die zij een tijdlang verborgen in het bos verzorgt. Ook hij is een buitenstaander, op vlucht voor de autoriteiten, die echt probeert Sibel te leren kennen.
Sibel is een bijzonder kleinood met een buitengewone actrice, Damla Sönmez, die je laat nadenken over de rol van de buitenstaander (gehandicapte, vluchteling, gekleurde, ...) in je eigen samenleving.
Ik kan me daar uitstekend in vinden; wat een fijn werkje. Damla Sönmez is inderdaad een feest om naar te kijken, een soort Turkse Marion Cotillard met een vleugje Irina Shayk. Wat een ogen. Jammer dat het nog zo lang duurt voor hij hier in de bioscoop komt, maar hij is wat mij betreft het tripje filmhuis absoluut waard.
Mooie companion piece van Mustang (2015) trouwens, wat de verbeelding van giftige patriarchie en de rol van traditie en familie-eer betreft, al draait de film daar niet primair om. Toevallig speelt Elit Iscan (hier het zusje van titelrol Sibel) ook daar een rol in. Dat vleugje mythisch/magisch realisme waar de film mee flirt beviel mij wel, juist omdat het heel subtiel was. Het zou me niet verbazen als een Woland, TornadoEF5 en Donkerwoud dit wel eens konden waarderen.
Een tegenvaller. De hoofdrolspeelster is overtuigend, het script is dat helaas niet. De makers zochten mij te duidelijk naar momenten van conflict die afgestemde reacties moeten oproepen: 'wat achterhaald', 'wat onrechtvaardig', etc. Het kwam me te gefabriceerd over. Vooral het karakter van de vader maakt tegen het einde een bizarre radslag. Er zit één echt prachtig shot in de film, maar dat mag dan opwegen tegen het nummer dat voor de aftiteling is gekozen. Wat een draak van een track.
Wat een miskleun van een aftitelingsmuziek zeg, ai.
Verder is het makkelijk je door de fijne Damla Sönmez te laten verleiden. Maar nuchter blijvend vond ik het verhaal wat incoherent en standaard, acteren en regie niet geweldig, en de setting matig neergezet. Overall niet goed uitgewerkt. Maar er zitten mooie, krachtige momenten in die doen meeleven, en Sönmez maakt dus veel goed (trap ik er toch in).
Gehandicapt, uitgesloten, gepest en slachtoffer van vooroordelen, Sibel is als het ware uitgesloten uit het dorpsleven en vindt amper steun, en naarmate zich enkele incidenten voordoen, gaat ze zich meer en meer schuldig voelen en "oorzaak van alle ellende".
Wanneer de traditionele, alles overtreffende " schade aan de familie-eer" gaat overheersen, gaat ze nog dieper in de put tot bij haar gevoelens van woede, haat en verzet opduiken.
Of kan er misschien meer begrip en genegenheid worden gevonden...?
Mooie film met puike, actievolle camera die de hoofdactrice werkelijk niet loslaat en die hoofdactrece, Damla Sönmez, zet een heel overtuigende prestatie neer.