Sibyl (2019)

Bizar als je net uit Portrait de la Jeune Fille en Feu (2019) komt en dan deze ziet, en wederom aan het einde van de film een vrouw hard begint te huilen bij Vivaldi’s Quattro Stagioni. 2 Franse films waarin dat gebeurt, in een paar uur tijd. Uit hetzelfde jaar. What are the odds....

De film van Justine Triets is opgebouwd uit een aantal elementen, die een hele fijne film op kunnen leveren. Een ménage à trois bijvoorbeeld. En een psychiater die het niet zo nauw neemt met haar professionele protocol. En er is ook nog een film in een film. Niet gering. er gebeurt dan ook veel. Veel plotlijntjes. Veel komma's. Het waren er waarschiijnlijk te veel, dacht ik na het kijken.

Veel draait om hoofdpersonage Sibyl en haar zieleroerselen. Sibyl is een moderne vrouw met een succesvolle carrière, die veel moeite doet om geestelijke verwarring te voorkomen. Je weet wel, zo‘n vrouw die veel hoedanigheden moet bezitten, om zich geslaagd te voelen en geslaagd gevonden te worden. Sibyl moet in haar leven (als psychiater en als getrouwde vrouw met kinderen) heel veel dingen zijn. Professioneel, ingetogen, aantrekkelijk, gepassioneerd, praktisch, betrouwbaar, liefdevol, attent etc. Een onmogelijke opgave. En dat gaat natuurlijk ook niet goed.

Het acteerwerk op de reis naar de ondergang is prima. Virginie Efira laat in haar rol van Sibyl alle emotionele stadia die je je maar kunt voorstellen passeren. Dat doet zij erg overtuigend. Erg goed. En dat zeg ik zonder enige vorm van spot.

Een andere opvallende verschijning is Sandra Hüller (Waar ken ik haar ook weer van? Oh ja van Toni Erdmann). Goeie actrice. Ook hier weer. Fijne performance als gefrustreerde, eerzuchtige en misleide regisseuse van de film in de film.

Ik vond het personage van Sandra Hüller eigenlijk interessanter dan het personage Sibyl. Zij is veel enigmatischer. Veel gelaagder. Sybil is veel meer een open boek. Minder uitdagend. Haar verhaal wordt ontzettend uitgerekt en in detail weergegeven. Die uitgebreide aandacht had ik veel liever aan Hüller‘s personage besteed zien worden.

Maar goed. De film kiest voor Sybil. Sibyl‘s strijd met de demonen uit haar verleden omhelst vele facetten. In de film keren die facetten terug in vele plotlijntjes of komen te voorschijn in talloze bijzinnen in het verhaal. Het verhaal raakt er erg uitgerekt door. Heel edelmoedig om alles met aandacht te willen tonen, maar het werkt een gevoel van verveling in de hand. Het verhaal is meer gebaat bij minder wijdlopigheid om langdradigheid en ernstige symptomen van vermoeidheid te voorkomen. Het verhaal boeit eigenlijk maar matig.

En dat is jammer in een film vol potentie. De wijdlopigheid gaat ten koste van scènes waarin de regisseuse op lichtzinnige of humoristische wijze een harde noot wenst te kraken. Die scènes slaan dood op de breedte van het verhaal.

Datzelfde geldt voor dingen als melancholie en droefenis. Altijd fijne sensaties om in een film te beleven. In deze film lukt dat niet. Sensaties verzinken in de breedvoerigheid. Ze verdwijnen onopgemerkt in het netwerk van plotlijntjes en komma's dat de film zo beheerst.

De film was voor mij een lichtelijk frustrerende en lange zit.

WELTRUSTEN

Ik kan hier weinig over zeggen, behalve dat de hoofdrolspeelsters er een rommeltje van maakten. En dan heb ik het over hun leven in deze film.

Het beste vond ik de eindtune: Sharadoba van Roy Orbison.

Vanaf 20 augustus in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Wat een heerlijke hysterische rol van Sandra Hüller, die in sommige shots griezelig veel weg heeft van Cate Blanchett.

Redelijke film over een psychotherapeute die zich wil concentreren op schrijven, maar toch nog een client aanneemt. De vele zij-lijntjes en de nogal rappe montage maken de film ingewikkelder dan deze eigenlijk is. De verhoudingen tussen de personages leveren wel een aantal prima scenes op (ook de scenes op de set tijdens de tweede helft) en het acteerwerk is ook goed.

Vrij vergezocht melodrama met een erg intense rol van Virginie Efira als psychotherapeut Sibyl die opeens besluit haar patiënten de deur te wijzen om zich volledig te kunnen richten op haar nieuwe ambitie: het schrijver van een roman. Wanneer actrice Margot [Adèle Exarchopoulos] haar belt en wanhopig vraagt om een sessie, gaat Sibyl toch overstag. Margot blijkt een inspiratiebron te zijn voor Sibyls boek, maar vooral omdat Sibyl veel van haarzelf ziet in de gebroken actrice. Het idee is niet onaardig, maar het ontspoorde gedrag van Sibyl onderstreept een gebrek aan subtiliteit. Die botte benadering maakt het moeilijk om je als kijker betrokken te voelen bij de emotionele crisis van de hoofdpersoon.

Een boeiend verhaal dat helaas door het mindere script wat met horten en stoten wordt verteld. Nochtans zitten er veel interessante dingen in. Gedragen door een leuke cast die er toch wat van maakt. De film mixt het verleden van Sibyl, haar boek en de problemen van haar cliënte, waarna de grens almaar vervaagt. Dat zit op zich wel goed, maar de opbouw en de echte intrige blijft helaas wat weg. Hier had dus meer ingezeten, maar zeker van genoten.

Eindelijke enige bijval

Ik kon niet goed hoogte krijgen van deze film over een psychotherapeut, de volgens mij hoognodig zelf toe is aan een psychoanalyse. Een rommelige film met een warrig verhaal, dat regelmatig alle kanten opschiet. De protagonisten Efira, Exarchopoulos en Hüller verdienen beter materiaal om mee te werken.

Weer zo'n psychodrama dat zichzelf heel serieus neemt maar eigenlijk weinig te vertellen heeft. Nog vreemd dat Juliette Binoche nergens te bespeuren is. Een psychologe aanvaardt nog een laatste cliënte voor ze wil overstappen naar een carrière als schrijfster. De cliënte in kwestie is actrice en zwanger van een slippertje met de echtgenoot van de regisseuse. Wat het nog kruidiger maakt is dat de psychologe eigenlijk zelf therapiesessies volgt en in de war is met haar leven.

Het is nog dat ik Efira, Exarchopoulos en Sandra Huller allemaal best actrices van niveau vindt waardoor ik er nog best doorheen kwam. Dit is ook de enige reden waarom ik deze film nog een kans wilde geven. Maar dergelijke drama's met artistieke snobs, huilerige relatiecrisissen, deconstructies/reconstructies weten me niet meer te boeien, en zeker niet als ze zo weinig origineel zijn opgevoerd als hier.

Bijzondere film. Maar niet meteen goed. Zelf vond ik het zeker kijk waardig en zou hem nog wel eens willen zien. De Film laat een periode in het leven zien van een psychotherapeut met vele heftige ervaringen. Deze worden niet in chronologische volgorde gepresenteerd, en dat geeft soms wel verwarring. Maar het is zeker een mooi portret van de hoofdrolspeelster. Krachtig is het dat de film niet oordeelt over haar beslissingen. Ze laat ons zien en voelen dat er niet zo heel voor nodig is om kopje onder te gaan in het leven. En dat de mensen in je naaste omgeving de belangrijkste zijn die je een reddingsboei (kunnen) gooien. De scenes op Stromboli waren het minst vond ik en ik snapte de rol van Hüller dan ook niet zo goed. Of het moet zijn dat Sibyl(Virginie Efira) laat zijn dat niet een ieder sensitief genoeg is om om te gaan met iemand anders zijn of haar problemen. Een aantal gewaagde sensuele scenes dragen in deze film bij aan de kwaliteit en inhoud. De soundtrack draagt mijn inziens niet bij aan de kwaliteit van de film. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk. Daarnaast; Het kleine einde geeft de kracht van de film weer. Ze laat nogmaals de waarde van ieders leven zien. Ook al lijkt dat een rommeltje vanaf de zijkant. Boeiend.

Het personage Sibyl, ik geloof het gewoon niet. Mevrouw kan alles, praten, luisteren, zingen, schrijven en dat is dan allemaal overgoten door een dramatische saus deels in flashbacks.

Het is mij te theatraal. Wel een sterke cast en het ziet er allemaal verzorgd uit.

La vie est fiction o realité? Deze uitspraak dekt wellicht de hele lading. Effra wordt door de valkuil van overdracht en tegeoverdracht binnen haar eigen vakgebied naar haar eigen onverwerkte trauma geleid door patiënt Exarchopoulos(La vie d'Adèle). Haar verleden wordt zo herbeleefd. Ondanks de waarschuwingen van haar eigen psycholoog dendert ze door terugvallend in oude patronen. Het geheel neigt naar een driehoeksverhouding die er uiteindelijk niet komt. Gezien de ontwikkelingen op Stromboli met Ulliel en Heller had een menage a quatre ook nog gekund. Al met al gedegen spel met Italiaanse 70's trekjes. Had echter nog meer in gezeten.

typisch frans geneuzel film.

vermoeiend.

Film met veel potentie maar zo vol en nogal rommelig verteld dat de regie dat alles teniet doet. Erg jammer. Want visueel wel fijn, goede sfeer en vooral door Elfira en Hüller geweldig geacteerd (Exarchopoulos was me net iets te dramatisch op momenten, op andere was ze weer vel beter). Maar de film kent echt te veel zijplotjes, is niet heel geloofwaardig richting het einde en ik begon me zelfs af te vragen in hoeverre droom en realiteit hier door elkaar liepen, iets waar ik nog niet uit ben maar het zegt wel iets over de film. Dat maakte ook dat de film afstandelijk bleef. 2,5*.

Franse film uit het intellectuele milieu waarvan er al zo verschrikkelijk veel gemaakt zijn maar nog steeds stijf staat van de pretenties. Ik vond het vooral heel vergezocht. Voor Exarchopolous heb ik een zwak, Sandra Hüllers personage vond ik heel veel interessanter dan Sibyl zelf. Ik kon er niet zo veel mee allemaal. 2,5*

Redelijk.

Goed geacteerd door de drie dames. Virginie Efira krijgt uiteraard de meeste schermtijd, maar Sandra Hüller is sterk in haar bijrol en ook Adèle Exarchopoulos is zeer degelijk - minus de scène waarin ze de kamer afbreekt. De film is evenwel iets te vol en er moet nogal veel verteld worden, zo lijkt het, waardoor de focus bij momenten verloren gaat. Het achtergrondverhaal is spijtig genoeg niet zo verrassend. De punten worden gescoord bij de ietwat kluchtige scènes, die er gelukkig wel zijn. Daardoor blijft de balans zonder enige twijfel positief, maar toch had er m.i. nog iets meer ingezeten.

3