B.B. King: On the Road (2018)

Was gisteren op Canvas. Het is een docu waarin voornamelijk de overlevende muzikanten van zijn orkest herinneringen ophalen en anekdotes vertellen over de tijd waarin ze samen toerden. Daarnaast komen ook veel bekende muzikanten die hem gekend hebben of waarmee hij samengewerkt heeft even aan het woord. B.B. zelf is niet zo veel te zien en te horen. Vond ik niet erg want erg sympathiek of interessant is hij bij mij nog nooit overgekomen. Hij wordt natuurlijk verheerlijkt als DE king of the blues, maar daarvoor zit er te veel jazz in zijn muziek en dat gebruik van zijn blazerssectie maakt dat ik het niet eens goeie blues vind. Laat staan de beste. Geen fan van de man of zijn muziek, maar toch genoten van de documentaire. Zijn muzikanten leken mij toffere peren dan B.B. zelf.

Een mooi eerbetoon aan de bekende blueszanger dat een passend beeld weergeeft. Vertellend, maar dat past hier wel bij. Ik denk niet dat een documentaire over hem beter kan worden. De getuigenissen zijn oprecht en soms emotioneel. Hij wordt neergezet als de King of Blues, maar gelukkig ook niet te overdreven verheerlijkt. Hij heeft uiteraard zijn stempel gedrukt, maar vooral door zijn kwaliteit als gitarist. Het is ook geen exacte wetenschap. Mensen als Robert Johnson, Muddy Waters, Nina Simone, Aretha Franklin of anderen hebben ook een belangrijke rol gespeeld in de muziekgeschiedenis. Maar je kan bij de blues niet om B.B. King heen. Voor mij dus een hoge score, omdat het voelt als een compleet verhaal en ik een liefhebber ben van de Blues. Het gaat ook over de muziek en de artiest. De rest is bijzaak.

Biedt niet zo heel veel nieuws, maar Kings carrière blijft interessant en de meeste mensen zijn aardige vertellers. Over de twee momenten die King toegang tot een aanzienlijk groter publiek gaven (het top-40-succes van The thrill is gone in 1969 en de samenwerking met U2 in 1988) had ik wel wat meer willen horen, maar dat had natuurlijk niet binnen het bestek van de titel van deze documentaire gepast. Het relaas over hoe King bijna in het harnas is gestorven (het wegleggen van Lucille) is ontroerend.

Prachtige documentaire en een mooi eerbetoon aan een fantastisch muzikant.

B.B. King is een naam in de blueswereld, een grote naam, wellicht de grootste !!!

Ik ken veel van zijn muziek, dankzij Eric Clapton heb ik B.B.'s muziek leren kennen, en ben er nog steeds dol op.

Deze documentaire geeft een schets van hoe zijn carrière is verlopen, maar vooral het vele touren komt in beeld.

Vele van zijn bandleden komen aan het woord en vertellen anekdotes, sommige leuk andere minder, zelfs tragisch.

Ook vele muzikanten die door hem zijn beïnvloed zeggen hier hun ding, en dat zijn er heel wat, teveel om op te noemen.

Echt triest zijn de beelden van B.B. King's allerlaatste optreden, waar hij niet meer aan spelen toe kom,, hij leed aan Alzheimer en wist op dat moment niet meer hoe hij moest gitaarspelen, ik vond het schokkende beelden, al waren het dan alleen maar foto's van het feit.

Deze documentaire beveel ik warm aan, het is een ode aan een van de beste gitaristen ooit !!!

B.B. King is niet meer, maar zijn muziek zal eeuwig blijven, alleen al door de vele volgelingen die nog steeds zijn muziek spelen !!!