Bor Mi Vanh Chark (2019)

Mijn vierde film uit Laos, en drie daarvan zijn van Mattie Do. Chanthaly (2012) was de eerste horrorfilm uit Laos én de eerste film uit dat land van een vrouwelijke regisseur. Enkele jaren later volgde Nong Hak (2016) (Laos’ eerste Oscarinzending ooit) en nu dus (hij is al even uit, maar ik kon hem niet eerder te pakken krijgen) The Long Walk.

Net als in haar vorige films speelt de dood en wat erna komt een belangrijke rol. Geesten lopen tussen de levenden en kunnen niet door iedereen worden gezien. Wanneer daar tijdreizen bijkomt, wordt snel duidelijk dat Do verwacht dat je wel even je aandacht erbij houdt. Dat wordt deels ook beloond, maar toch voelt het plot voor mij nog wat als een ratjetoe, al zou dat natuurlijk goed een cultuurverschil kunnen zijn; de kans is groot dat er een hoop langs mij heen gaat, als westerling.

Wellicht ook dat hij een tikje lang duurt, maar ik vond het alsnog aangenaam vertoeven, in deze mij onbekende cultuur. Dit is meer drama nog dan de vorige films, en Do is duidelijker volwassener geworden als filmmaker. Het oogt vakkundiger gemaakt en met meer zelfvertrouwen.

3,2*

SF-mysterie-horror-thriller uit Laos.Het was mooi en verdrietig en een beetje griezelig. Dit soort films zijn normaal gesproken niet helemaal mijn ding. Echter op één of andere manier weet regisseur Mattie Do (de enige vrouwelijke regisseur van Laos en dan ook nog de enige in genrefilms) de goede snaar te raken want ik vind ook haar twee vorige films (Chanthaly en Dearest Sister) heerlijk! Een oude man kan via geesten naar het verleden reizen en probeert zijn eigen slechte beslissingen te veranderen. Uiteraard veroorzaakt dit een reeks gebeurtenissen die vervolgens impact hebben... De film speelt zich af in een klein stadje op het platteland waar de tijd lijkt stil te staan, maar waar mensen plotseling internetnavigatie op hun handen projecteren of betalen met een streepjescode in hun pols. Het verhaal gaat meanderend langzaam vooruit, bijna met meditatieve kalmte, de film verdwaalt nooit in drukte, zelfs niet als een kleine twist de climax aankondig. Het doet zijn titelnaam; een lange wandeling dus echt recht aan! Weet zeker dat ik de diepere boeddhistische context mis, maar het voelde voor mij goed. Een heel interessante film, geduldig en vreemd mooi, meer als een rustige meditatie over spijt dan een traditionele horrorfilm.