Sweet Thing (2020)

Vanaf 22 oktober in de bioscoop (De Filmfreak)

Niet de eerste en ook niet de beste film over hoe zwaar kinderen het hebben in een functioneel gezin waarbij ze aan zichzelf overgeleverd zijn maar toch een alleraardigste film. De opname in zwart-wit benadrukt dat hun leven geen rozengeur en maneschijn is, maar de film bevat ook momenten van liefde en warmte. Een wat vroege kerstfilm.

Wow, wat een artistiek en ontroerend meesterwerk. Gaat dit zien, mensen!

Vooral stilistisch erg leuk, verder mwoah. Aangename indie.

Billie [Lana Rockwell] en Nico [Nico Rockwell] hebben te kampen met een alcoholistische vader [Will Patton] en een egocentrische moeder [Karyn Parsons]. De situatie wordt er niet beter op wanneer vader het gezin verlaat om van zijn verslaving af te komen. Moeder papt namelijk aan met een vent [M.L. Josepher] die nog veel erger blijkt te zijn. Billie en Nico laten echter niet zomaar met zich sollen en met hulp van Malik [Jabari Watkins], een jongen die ze pas op het strand hebben leren kennen, ontsnappen ze aan hun familie. Het scheelt dat Malik probleem kan autorijden, dat niemand raar opkijkt dat een kind een auto bestuurt en dat de kinderen zich totaal niet druk lijken te maken om wat er is gebeurd. Wie denkt dat dat weinig geloofwaardig is daag ik uit om het belabberde en geforceerde happy end tot zich te nemen.

De enige verklaring die ik kan bedenken voor het feit dat deze film vrijwel volledig in korrelige en chaotische zwart-witbeelden is gefilmd, is dat scenarist/regisseur Alexandre Rockwell dan met een paar ogenschijnlijk willekeurig gekozen kleurenscenes in ieder geval nog de schijn van afwisseling denkt op te kunnen houden. Tevergeefs, want als het hoofdpijnopwekkende camerawerk niet voldoende is om je ogen te doen sluiten, dan is er altijd nog het gebrek aan verhaal om je in slaap te sussen.

Bedoel je disfunctioneel gezin?

Ja!

Donker familiedrama over kinderen die door hun misgrijpende ouders feitelijk aan hun lot worden overgelaten. Heel af en toe gloort er kortstondig veelkleurig licht aan de horizon.

Schrijver/regisseur Alexandre Rockwell bemenst de cast met zijn hele familie (vrouw, dochter, zoon) plus een vriend. Dat zorgt voor een positief resultaat. Vooral zijn dochter Lana Rockwell als de zorgzame tiener zet een opmerkelijke vertolking neer.

Je moet ervan houden, niet echt mijn ding.

Niettegenstaande het tweede gedeelte van de film, vanaf de vlucht, aantoont dat kinderen onwaardig opgevoed, gemakkelijk de overstap kunnen zetten naar criminaliteit, is dit gedeelte, met het avontuurlijke en daarna de plotse voice-over die het nodig acht nog meer uitleg te verstrekken, veel minder sterk dan het eerste gedeelte, dat werkelijk veel meer aanspreekt door wat de kinderen moeten ondergaan.

Ge kunt de opmerking maken dat een sociale overheid veel vroeger had moeten ingrijpen en dat lijk me wel zo.

Goede film die toch weer eens aantoont welke intrieste gezinstoestanden zich in de maatschappij voordoen.

Best een vrij confronterende film over kans- en generatiearmoede waarbij de gevolgen voor de kinderen groot zijn. Groei maar eens op in dergelijk(e) gezinnen waarbij de vader een verstokte alcoholverslaafde is en waarbij de apart wonende moeder eveneens aan lager wal zit.

De vader heeft wel de nodige liefde voor zijn kinderen. Hun band is innemend. Tegelijk heb je die ontgoochelende kijk van de kinderen telkens wanneer de vader zich onverbeterlijk opnieuw heeft laten gaan. En opnieuw die beloftes die nimmer gehouden kunnen worden. Schrijnend. Ik had er wel mee te doen. Gelukkig had hij geen losse handjes...

Veel minder sympathie dan toch wel voor de moeder die nauwelijks omziet naar haar kinderen en meer oog heeft voor haar half gare partner. In het tweede deel evolueert de film naar een mini roadtrip, op zoek naar het niets, maar toch de hoop naar een tikkeltje warmte, veiligheid en geborgenheid.

Dat zwartwit en die minieme kleurschakeringen waren me niet helemaal duidelijk. Knap wel dat de film is gemaakt met de familieleden van de regisseur. Die deden het prima!