Olympic Dreams (2019)

Best een leuk filmpje. Het is geen standaard mierzoete romkom in ieder geval, en wat mij betreft neigt het meer naar een romantisch drama. Er hangt een wat ongemakkelijk sfeertje rondom de karakters die beide niet helemaal lekker in hun vel lijken te zitten. Zelfs wanneer ze bevriend raken blijft het ongemakkelijk voelen. Goed gedaan door de cast die prima speelt.

Een film van Olympic Channel, en met als eerste onder het kopje ‘thank you’ Thomas Bach op de titelrol. Dan weet je al bij voorbaat dat er geen onvertogen woord vallen zal. En eigenlijk is het ietwat verrassend dat de hoofdrol niet voor een medaillewinnaar is, maar voor een van die tallozen die daar goedbeschouwd gewoon geen enkele kans op maken - als de spreekwoordelijke bobsleeërs uit Jamaica welhaast.

Maar als bij een wonder komt er alsnog ondanks al die hindernissen toch nog ergens in de verte een film uit, al moet je daar beslist wel voor in een toegeeflijke stemming zijn. Met de Olympische spelen heeft het maar heel weinig te maken, anders dan de geforceerde setting die zo’n event met zich meebrengt. De overdaad aan cringy scenes hebben daar eigenlijk niets mee te maken, en de schattigheid van de hoofdrollen eigenlijk ook niet - het doet me denken aan die film waarin de hoofdrolspelers door een vulkaanuitbarsting op IJsland bij elkaar kwamen en er wat moois ontstond. Het enige wat de Olympische setting daar echt aan toevoegt is de line ‘tot over vier jaar dan maar’. Gezien de astronomische hoeveelheden geld die er in de spelen en het Olympic Channel rondklotsen is dat toch wel een beetje een zwaktebod - hoe schattig Pappas en Kroll misschien ook zijn.