Somebody up There Likes Me (2019)

Vanaf 2 juli in de bioscoop (Piece of Magic Entertainment)

Erg onder de indruk ben ik helaas niet van deze docu. Er wordt veel te lang stil gestaan met nietszeggende beelden van Ron's schilderkunsten. Iets dat hij overigens best wel aardig kan. En waarom hele solo nummers voorbij laten komen? Het haalt behoorlijk de vaart eruit. Terwijl er genoeg onderwerpen zijn die wat dieper hadden mogen besproken worden over deze sympathieke piraat en zondagskind Ronnie Wood.

Moet het inderdaad vooral hebben van het sympathieke karakter van Ronnie Wood, aardige gast met een mooi levenscredo. Verder geen bijzondere docu en dat is weer knap om over zo'n kleurrijk figuur met zoveel materiaal om iets moois te maken zo'n saaie degelijke docu te maken.

Weinigzeggende documentaire, waarbij ik ieder moment een promo verwachte voor zijn nieuwe album.

H e l d

Matige muziekdocu. De muzikale intermezzo's zijn top (soms wat lang), maar voor de rest is het veel te oppervlakkig om echt interessant te worden. Het leek erop alsof Wood's drugsverleden helemaal onbesproken zou blijven. Het kwam in het laatste kwartier toch nog aan bod, maar helaas ging men hier ook niet echt de diepte in. Veel nietszeggende quotes ook in de interviews met andere muzikanten. Jammer voor zo'n begenadigd gitarist.

Na de Bee Gees was het nu aan de beurt aan deze docu over Ron Wood en een kijkje in de keuken van de Rolling Stones, althans dat was de verwachting. Het werd toch wat anders, maar zeker niet oninteressant.

Ron Wood kan toch wel met recht een paradijsvogel genoemd worden, en tevens iemand die al een heel leven achter zich had toen hij bij de Stones terecht. The Birds, The Faces, Jeff Beck Group, multi-instrumentalist Wood heeft er al heel wat bands opzitten en ook zeker niet de minsten. Als muziekliefhebber ga je er praktisch van watertanden. Tegelijk krijgen we een klein inkijkje qua achtergrond en komaf, en zien we tevens bv elke stappen binnen bds kunstwereld. Zoals gezegd is de geschiedenis met de voormalige bands het interessantste.

Want de uiteindelijke blik in de keuken van de Stones komt niet echt met alleen Jagger en Richards aan het woord. En laat ik nu vaak gehoord hebben dat deze beide heren een waar regime voerden vooral op financieel vlak. Vooral Bill Wyman beklaagde zich regelmatig gedwongen voelde om op te treden en te toeren omdat hij anders geen geld had. Verder geen idee of dit op waarheid berust.

Somebody up there likes me moet het dan ook vooral hebben van Woods muzikale geschiedenis en kleurrijke karakter. Een rasoptimist met één long, en het mag een wonder zijn dat de man al die jaren van drank en drugs door is gekomen. Interessante voorbijganger die het benoemen nog wel even waard is betreft Perer Grant. Wat een pareltje is dat ook, diens gang en wandel zou ook bijna een docu verdienen.