Une Jeune Fille Qui Va Bien (2021)

Op zich heb ik er geen probleem mee dat Kiberlain de periode van de bezetting met de nodige anachronismen in beeld brengt, zoals contemporaine muziek. Niet elke film over WO II moet er immers als een lavish period piece uitzien, een cineast mag zich qua vormgeving met dichterlijke vrijheid wel eens aan een fantasietje wagen (ik denk bv. aan het kale minimalisme van Claude Chabrol in Une Affaire des Femmes). Een bewust anachronistische touch is echter nog wel iets anders dan totale geschiedvervalsing en daar bezondigt Kiberlain zich aan. Om opportunistische redenen bovendien. Het is een nobel uitgangspunt om de zorgeloosheid van een Joodse adolescente in het bezet Parijs te tonen, maar het wordt wel erg gemakzuchtig als je dit goevel accentueert door werkelijk elke verwijzing naar deze donkere periode te schrappen, met in begrip van alle ongemakken: de personages gaan rustig op café, drinken er champagne, elke dag is er een feestmaaltijd en van avondklok lijkt er geen sprake. Wie heeft Irène allemaal moeten verlinken om van dergelijke privileges te genieten? Dan is het stilistisch wel allemaal gemakkelijk om te insisteren op het 'abrupte' van de Jodenvervolging, waardoor het nazi-ex-machina einde als een goedkope gimmick aanvoelt, waar de regisseuse zichzelf ostentatief manifesteert en de sobere toon van de vertelling naar de vaantjes helpt. Het lijkt zich verdorie gewoon in het heden af te spelen, in een milieu van hippe, zelfbewuste toneelactrices. Zo is er zelfs een geitenwollensokken type avant-la-lettre dat haar toenadering naar het Joods gezin als toffe multi-culti ervaring ziet. "Ja, maar het ZOU even goed vandaag kunnen gebeuren" horen we de filmjournalisten al kirren, die recent nog een gelijkaardige pretext boden aan L'Evènement van Audrey Diwan, nog zo'n navelstaarderige film die met arrogante luiheid het verleden weigert te erkennen. Met Marine Le Pen en vooral Eric Zemmour (zelf van Joodse origine, nota bene) zou de geschiedenis zich vast kunnen herhalen. Dat er ondertussen in de Parijse buitenwijken een daadwerkelijke genocide plaatsgrijpt tegen Joodse lagere middenklasse, lijkt dit elitair clubje over het hoofd te zien.