Boiling Point (2021)

Goed.

Niet dat het per se iets is wat punten scoort, maar ik ben wel een liefhebber van lange takes. Een one-take is dan nog een stapje verder. De keuze om dat te doen in een 'kleine' setting werkt gewoon perfect. Het is bovendien uitstekend uitgevoerd. De film kijkt vlot weg, de camerabeweging is vlot. Het helpt voor het nerveuze sfeertje, om zo van personage naar personage (en dus naar verschillende plekjes, tafels, ..) te springen.

Stephen Graham is simpelweg een goede acteur, die past perfect in een setting als deze. Dat het inhoudelijk soms iets te gemakkelijk drama is, neem ik er voor 'n keertje wel bij. Het werkt uiteindelijk ook een geslaagde climax niet tegen. Leuk.

3,5

Boiling Point is een sterk staaltje. Eén enkele scene van 1,5 uur. Geen filmdecor maar een daadwerkelijk restaurant als locatie. Een hoop personages en daarnaast nog hordes figuranten. Philip Barantini en zijn crew hebben het zichzelf niet makkelijk gemaakt.

Maar buiten dat deze ongebruikelijke manier van filmen knap is, werkt het ook gewoon uitstekend. Vanaf het begin zit je er als kijker middenin. En meteen wordt ook duidelijk dat de chef niet in goede doen is, waardoor het karakter direct boeit. De opstootjes, verwijten en uitbarstingen van een team onder druk zijn geloofwaardig. En ook als er geen verbale wrijving is voel je de spanning en stres.

Uiteindelijk komt de zin waar eigenlijk alles om draait, van een restaurantcriticus die op eigen titel onverwachts een hapje komt doen: "How do you two not burn out?"

Weer een grootse Graham in deze fantastische film. Het begint met een strenge voedselinspecteur. Ik denk dat hij nog veel werk heeft over de plas, want hygiene is daar in vele restaurants echt erbarmelijk.

Hoewel, ik denk dat je hier in veel keukens van restaurants gaat kijken, de honger snel over is.

Bleef mij boeien tot de laatste minuut. Een baas van een zaak, of het nu een restaurant of iets anders is, die wel de theorie kent maar niet weet hoe het op de werkvloer echt werkt, is echt ook niets nieuw.

En mensen die onder zware druk staan, die snuiven en drinken is meer dan aannemelijk.

De film raast door en neemt je helemaal mee....super

Je ziet wel meteen dat dit de mensen zijn achter Adolescense.

One take, Graham, drama dicht op de huid.

Voor mij is dit geen film maar het volgen van de avondshift in een druk restaurant. Dit is dus geen ontspanning om naar te kijken en dus ook geen goede film. Over de acting kun je moeilijk iets zeggen want het hadden even goed echte chefs kunnen zijn. Enkel Stephen Graham is er wat bijgezet als acteur. Dat zie je dan ook wel want uiteindelijk bakt hij er niet veel van, kan hij zijn werk niet aan, is verslaafd, etc. Dat deze waardering hieraan wordt gegeven zegt maar weer eens hoe anders mijn kijk is op veel dingen.

Anderhalf uur gestresst geweest tijdens het kijken, wat wordt dit ongemakkelijk goed over gebracht. De 'one take' helpt daar zeker in mee. (Ook fan van die stijl overigens) Voelde soms als mijn echte werk al is dit natuurlijk wel een extreem voorbeeld. De botsende karakters, wrijvingen, uitbarstingen. Iedereen heeft dit op werk wel eens meegemaakt.

Top film.

Ik heb 2 keer in een restaurant gewerkt waar het er zo aan toeging. Nou gelukkig niet precies zo, maar wel in dezelfde sfeer. Terwijl dat ik wist dat ik het allemaal wel aardig onder de knie had. Maar ik durf wel te zeggen dat ik er traumatische ervaringen van heb over gehouden. Kortom het is een baan die je breekt. Ik herken aardig wat momenten in deze Boiling Point die erg geloofwaardig zijn.

Sluit ik grotendeels bij aan. Voelt als Mijn Restaurant on steroids met een vleugje Hell's Kitchen eroverheen. Het enerveert je. Heb sowieso ook wat een afkeer van het horeca gebeuren met al dat opgeblazen gedoe, dus dat helpt er niet aan.

Anderzijds, als film wel knap gedaan. Ook altijd wel meeslepend, zo'n one-takes. Maar Adolescence pakte me toch pakken meer, zeker dan de aflevering met het bezoek van de therapeute.

Knappe film.

De persoonlijke problemen en deze in en rond het restaurant. Meng er maar op los en schep ze maar uit in een diep bord in een sfeertje van nervositeit en ongenoegen en aangedikt met extreem en arrogant gedoe en gelukkig ook met amusante momenten waarbij Barantini toch graag het menske in zijn blootje zet.

Geen seconde verveeld.

Stephen Graham is een topper.

De keus voor one take, hoewel natuurlijk vaker vertoond, werkt goed uit en zorgt voor vaart en spanning. Richting het einde wordt de truc wat sleets, maar de film duurt gelukkig niet te lang. Wel dacht ik hetzelfde als bij Heldin: deze baan hou je geen twee weken vol.