Louis (2022)

Als je Louis een beetje hebt gevolgd weet je dat hij geen zelfreflectie heeft en alles wat hij doet heel goed vind. Dat maakt hem irritant en vermakelijk tegelijk.

Als trainer is hij overigens ook vrij compleet. Behoort absoluut tot de 5-10 beste trainers aller tijden in mijn ogen.

Ik heb eigenlijk niks met voetbal.

Maar bij die inhuldiging op het Leidseplein sta ik wel ergens in de meute, en Van Gaal is natuurlijk gewoon een held. Ongenuanceerd jazeker, maar hij heeft ook gewoon altijd gelijk, daar hoef je niet omheen te draaien. Tenzij Truus het niet met hem eens is, dan heeft hij geen gelijk, daar hoeven we het ook niet lang over te hebben.

Lassche maakt er een mooi passend document van, waarmee we net een tikkeltje meer van de echt Van Gaal te zien krijgen dan gewoon - al heb ik de gewone bronnen maar heel weinig gezien. En vooral erg authentiek, al blijft het daarbij natuurlijk altijd de vraag wat we niet zien. Geen makkelijk persoon, dat wisten we al, maar ook volstrekt eerlijk en met een enorme charme in zijn horkerigheid. Ik mag dat wel.

Als enige kritiek eigenlijk dat de doc zeker een half uur te lang duurt - op een, ehh, momento dado had ik het echt wel gezien. Nou maar hopen dat hij de komende weken nog wat moois voor elkaar krijgt, en de kritikasters nog even een poepie laat ruiken.

Wanneer kom je Meneer Louis? In een interview (Qatar)vertelde hij dat de Belgische badplaats Knokke wel iets heeft. Na de Nederlandse wereldtitel nog de Belgische wereldtitel... dromen...

Louis van Gaal loopt er ontspannen bij in dit portret van deze succesvolle, maar ook veelvuldig bekritiseerde voetbaltrainer. Zowel hij als echtgenote Truus erkennen dat er een groot verschil is tussen Louis de familieman en Van Gaal de trainer. Zowel op het trainingsveld is Van Gaal een intimiderende verschijning en Lassche kijkt dan ook wel uit met kritische vragen. Van Gaal kan dus volop pochen over zijn successen, zijn prijzenkast en zijn golfkwaliteiten en kan een zekere zelfingenomenheid niet verbergen wanneer onder anderen Edgar Davids, Mounir El Hamdaoui en Xavi voor de camera op een aan het slijmerige grenzende manier de loftrompet over hem afsteken. Maar wanneer Frank en Ronald de Boer met een overtuigende verklaring komen voor de frictie tussen Van Gaal en het Nederlands Elftal blijkt Van Gaal toch dat vervelende haantje te zijn dat er slecht tegen kan dat iemand zijn (perceptie van de) waarheid durft onderuit te halen. Een portret over Truus was, mede door haar openheid, aanzienlijk interessanter geweest dan deze brave documentaire. Maar laat Louis dat maar niet horen!

Ik ben persoonlijk wel een kleine fan van deze man. Ik heb het nooit echt met trainers verder, het boeit mij nooit heel veel terwijl ik best wel een groot voetbalfan ben (op het moment kijk ik ook naar City tegen Arsenal). Eigenlijk van jongs af aan weet van Gaal mij wel te imponeren, waar hij vrij goed in is. Dankzij Robben maar ook dankzij hem ben ik destijds mijn liefde voor Bayern gaan ontwikkelen, en na het wereldkampioenschap van 2014 heeft hij echt de nodige indruk op mij achtergelaten. Ik vraag me nog altijd af wat er destijds in 2010 zou zijn gebeurd als hij al aan het roer stond, ondanks de grote successen, zou het hem dan wel zijn gelukt? We zullen het nooit weten. Wat ik wel weet is dat ik meer van deze man ben gaan houden, zeker naar het afgelopen wereldkampioenschap. Van Gaal is een icoon, en dat weet hij maar al te goed.

De documentaire laat eigenlijk niet heel veel verassingen zien, persoonlijk voor mij ook wel prima. Ik vond het mooi om te horen hoe de opkomst van deze man is ontstaan, wat hij heeft moeten doen, wat hij heeft behaald en wat zijn gedachtegang achter alles is. Ondanks zijn norsheid en misschien ook wel arrogantie, schuilt er ook een man met een zacht hart, en eentje die eigenlijk constant denkt aan het coachen, iets waar hij zo succesvol in is geweest in zijn leven. Zelf vond ik het ook interessant erachter te komen wat zijn leven was voor Truus, en dat komt gelukkig ook kort naar voren. Truus vind ik zelf een beetje eng, die bemoeit zich er wel erg vaak mee maar dat weergeeft wel een goede relatie tussen die twee.

Ja, voor de rest wat valt er over te melden? Ja hij is trots op zijn golfprestaties, en dat moet iedereen weten. Maar daardoor veranderd mijn blik niet, en ben ik ook niet zo negatief als de persoon onder mij. Maar het blijft een feit; je mag deze beste man of je mag hem niet, en wanneer je hem niet mag kan het best wel je grootste vijand worden.

Ik blijf deze man eeuwig bewonderen, en we gaan hem nog zeker missen in het voetbal. Tegenwoordig zijn er maar weinig trainers van deze klasse, misschien moet je dan naar Mourinho gaan kijken en dat vind ik pas echt een clown. Nee, de klasse mist er behoorlijk en ik denk ook een stukje charisma en vooral passie.

Het duurt me misschien iets te lang. Twee uur kijken naar deze man is wel heel erg veel en vooral erg extreem. Zeker rond het einde had ik het wel een beetje gezien, we keren dan nogmaals terug bij het golven en hier en daar wat zeik videocalls die me eigenlijk niks zeiden. Ook het laatste stukje bij het Nederlands elftal vond ik niet echt heel boeiend, wellicht omdat dat vrij actueel was. Toch blijft die scene dat hij vervoert werd in dat autootje legendarisch, en dan op de terug weg dat gezeik over de Nederlandse wegen was wel komisch, hij moet toch iets te zeiken hebben. Maar wat zou die man een pijn hebben gehad op dat moment, dus het was vrij logisch.

Mooi, behoorlijk intiem portret van voetbaltrainer Louis van Gaal. Drie jaar lang werd hij gevolgd tijdens werk- en privémomenten, een aanpak die fraaie maar soms ook wel wat ongemakkelijke scenes oplevert. Zo zien we van Gaal op bezoek bij zijn arts wanneer hij te horen krijgt dat hij prostaatkanker heeft. Gelukkig valt er ook flink wat te lachen en is er natuurlijk een schat aan geweldig archiefmateriaal waar regisseur Geertjan Lassche uit heeft kunnen putten. Het resulteert in een zeer onderhoudende documentaire waarin van Gaal zich, zoals we van hem gewend zijn, open en eerlijk opstelt, maar de documentaire slaagt er tevens in zijn kwetsbare kant te tonen.

Fantastisch mens.