Three Thousand Years of Longing (2022)

Goeie film over een vrouw die tijdens een reis een flesje koopt waar een geest in blijkt te zitten. Een originele en fantasievolle film die wellicht iets te vol gepropt is. De verhalen/mythologieën zijn boeiend genoeg. Kleurrijk in beeld gebracht met ook mooie special effects.

Nu niet voor het één of ander, maar ik zie je heel vaak dergelijke reacties posten bij filmhuisfilms. Waarom je steeds pijnigen vraag ik me af? Is het niet beter dit gewoon links te laten liggen en je te concentreren op pakweg Hollywood, blockbusters of actie/thrillers? No offence uiteraard, gewoon telkenmale verrast je bij dit soort films aan te treffen met steeds dezelfde commentaar

En dan moet jij er steeds op reageren lol. Ik zei het vorige keer al; ik geef alles een kans maar als het mijn ding niet is dan geef ik een slechte review. Nog een reden wrm ik post is omdat ik extreem veel films op een jaar bekijk dat ik niet alles kan onthouden. Dan check ik moviemeter eens en dan zie ik van oke, heb die film al gezien.

Niet voor het eerst zijn de films met Tilda Swinton bijzonder te noemen. Bijzonder in de zin van vreemd tot gewaagd. Deze past mooi in dat rijtje als een soort dichterlijke vrijheid van het sprookje van Aladdin, althans het plot waarbij een djinn uit een fles wordt bevrijd en de vinder ervan 3 wensen mag doen. Ik verwachtte me eigenlijk niet aan het feit dat men met verhalen uit het verleden van de djinn op de proppen ging komen.

De klemtoon lag dus bij de djinn (Elba) en niet bij Swinton zelf. Deze andere insteek boeide me vervolgens niet zo en werd ervaren als een tegenvaller. Ik had uiteindelijk ook meer verwacht tussen de interactie van Swinton en Elba. Ook dat was erg pover en ging niet verder dan wat gewauwel.

Op zich is het een mooie en fantasierijke vertelling over verhalen. Maar het ontbreekt vrijwel volledig aan drama of urgentie. Het kabbelt voort maar wist me nooit te grijpen. Jammer.

3*

Visueel heel prachtig maar verder tamelijk oppervlakkig. Vond ik eigenlijk wel lekker.

Moderne versie van een geest in een fles. Vnl. een dialoogfilm tussen de dame die de fles vindt en de geest. De geest verteld zijn levensverhaal doorheen de duizenden jaren wat dan weer grafisch zeer mooi in beeld is gebracht. Rustig voortkabbelend verhaal zonder te vervelen. Geen topper. Idris Elba die de geest speelt is fysiek wel een imposante man waar Tilda Swinton maar een kleine figuur bij slaat.

Een mysterieuze en prima film.

Ook de special effecten zijn mooi gemaakt.

De sfeer van de film is ook mooi gemaakt met een sprookjesachtige setting.

Met een uitstekende cast.

Het soort film, waar je van houd of niet.

Zeker de moeite waard, deze aparte film.

Het idee is goed eigenlijk. Een soort filosofisch gesprek tussen een wetenschapster en de geest uit de fles over de valkuilen van de wensen met mythische verhalen uit vervlogen tijden. Helaas wordt het nooit meer dan wat verhalen vertellen met fragmentarische leuke scènes, waardoor de film gewoon rustig verder kabbelt. En dat begint helaas na een tijd toch wat te vervelen.

Idris Elba en Tilda Swinton in een film over een djinn in een flesje. Dat kan toch niet misgaan, zou je denken.

Narratief is het vanzelf al een zwaktebod als je een verhaal in een verhaal gaat vertellen. Toch zou er dan nog steeds best iets te maken moeten zijn van het hele concept, en de insteek van de rode draad door de verhalen is best veelbelovend met de aandacht voor de altijd weer terugkerende addertjes die er bij de stereotype drie wensen uit de mouw moeten komen. Daarom een des te groter raadsel waarom dat dan niet verder uitgewerkt wordt, en er in plaats daarvan een suf, slap en teleurstellend einde wordt gekozen. Eigenlijk gewoon enorm teleurstellend. En erger nog, behalve de als een souffle in elkaar gezakte spanningsboog van het narratief, is er eenzelfde probleem in het beeld. Ook daar was het halverwege kennelijk gewoonweg op.

Toch triest, want het begint allemaal erg mooi, visueel ziet het er zowel in de hoofdlijn als in de verhalen die verteld worden allemaal erg mooi uit. Je zou eigenlijk de film na een uurtje gewoon moeten uitzetten, en tevreden moeten zijn met wat je tot dan toe gezien hebt. De rest is alleen maar teleurstelling.

Lang geleden dat ik een recensie heb geschreven maar voor deze wou ik dat toch even doen.

Deze stond al lang op mijn verlang lijstje en het is niet wat ik er van had verwacht.

Het mond uit in een soort rare romance

Overigens speelt Tilda Swinton weer één saai personage ik heb het gewoon niet met deze actrice Alba doet het wel goed in deze film. Voor een avonturenfilm moet je hier echt niet naar kijken wel voor de dialogen. Echter stelen de Visuals in deze film sowieso de show. Daarom krijgt hij net een voldoende anders was dit gewoon ondermaats.

Teleurstellend maar wel eens leuk voor een middag te vullen.

Niet wat ik er had van verwacht. Voor de rest redelijk.

Op zich vond ik dit wel een goede en originele film maar veel geduld is wel vereist. ik ben er nog niet helemaal over uit maar ik wil het zeker wel een 3 sterren of zelfs 3 1/2 sterren geven.

Edit: Het einde is wel weer teleurstellend hoor ik had nog iets magisch verwacht.

Na zijn terugkeer op het grote doek komt regisseur George Miller dit keer aanzetten met een film die weinig wegheeft van zijn voorgaande apocalyptische realisering. Three Thousand Years of Longing is niettemin door al het animatiegeweld duidelijk een film voor het grote doek, maar de uiteindelijke insteek ligt toch wat anders dan je vooraf zou denken. Met veel oog voor fantasie en detail gaat Miller te werk om een mooie wereld uit te werken, waarin Idris Elba en Tilda Swinton uitstekend acteren. Alle individuele verhalen zijn op hun eigen manier interessant en door het enigszins onvoorspelbare verloop laat Miller zien de inhoud goed te begrijpen, maar richting de derde akte vliegt de film dan toch uit de bocht. De makers lijken vooral te veel te willen en kunnen zich dat binnen de beperkte speelduur die ze ervoor hebben niet permitteren. De emotionele impact blijft daardoor uit en laat een enigszins onbevredigende indruk achter, maar uiteindelijk oogt de boel gedetailleerd en fantasierijk. Ideaal vermaak voor de kijker die naar wat unieks op zoek is, maar niettemin geen zin heeft om na te denken.

Flauw, geen overtuiging en de film zelfs niet uitgekeken....

De kracht van verlangen en liefde

Aan visuele flair ontbreekt het dit sprookje voor volwassenen niet, maar aan een bevredigende afronding des te meer. Het symbolische en gelaagde einde landde voor mij niet echt en ik heb zelfs nog even opgezocht wat dit nu precies betekende: ware liefde gaat niet over bezit of eeuwigheid, maar over vrijheid en acceptatie. De djinn wordt niet langer gedreven door de verlangens van anderen, maar mag eindelijk zijn eigen pad kiezen doordat Althea hem een vrije keuze biedt. Al betekent dit wel dat de djinn (een deel van?) zijn magie verliest.

Prima gegeven maar de uitwerking had een stuk duidelijker en ook beter uitgewerkt kunnen worden. Hetzelfde gold voor de eerste minuten van de film, waarin Althea willekeurig verschillende djinns zag toen ze eenmaal aangekomen was in Schiphol. Dit werd wel verklaard doordat zij in haar jeugd ook een onzichtbaar vriendje had wat alleen zij kon zien, maar dit voelde meer aan als een denkbeeldig vriendje wat veel kinderen kunnen hebben. Geen verklaring voor het zien van de geestverschijningen. Daarnaast had het ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Dit dacht ik in eerste instantie wel, toen Althea aan het slot de djinn verzwakt in haar kelder vond en ik een fractie van een seconde dacht dat de djinn niet was wie hij had gezegd te zijn, maar dat het in plaats daarvan om de eerste geest die zij op het vliegveld zag. Ze was er dus vanaf het begin af aan al ingeluisd, ook al was het motief dan nog wel onduidelijk.

Het uiteindelijke slot viel mij tegen, wat de verder prima opbouw voor mij een beetje teniet deed. De verschillende verhalen hadden in een meer emotionele impact kunnen eindigen, zoals nu in de basis wel het geval was, maar dan sterker naar het scherm vertaald. Een voorbeeld waar ik aan moest denken was a monster calls. Ik had bij het begin maar lastig een beeld waar dit verhaal ging eindigen, maar de slotconclusie was hier ijzersterk uitgevoerd. Waar men ook voor had kunnen kiezen was om de kijker meer te shockeren. Bijvoorbeeld door middel van een dergelijk voorbeeld wat ik hierboven gaf.

Nu voelt het eindresultaat echter als vlees nog vis en doet het voor mij de totaal ervaring voor een groot deel teniet. Dit ondanks de mooie plaatjes, en uitstekende vertolkingen van Elba en Swinton, waardoor ik nog wel bereid ben onderstaande eindbeoordeling af te geven.

2,5★