Aftersun (2022)

Magistraal debuut dat traag begint maar zich haast achteloos onder je huid nestelt en je aan het eind verpletterd achterlaat. Over het ouderschap en hoe je als kind naar je ouders kijkt en dat beeld gaandeweg in je leven moet bijstellen, verpakt als ongrijpbare herinnering.

De zomerse, nostalgische sfeer zorgt voor herkenning en de 2 hoofdrolspelers imponeren allebei met een naturelle, ongedwongen vertolking. Weergaloze film.

Een portret dat nergens heen lijkt te gaan, maar dankzij de gefragmenteerde naturelle benadering toch de hele speelduur weet te boeien. Onderhuids speelt er zich wel vanalles af, maar dat mag je als kijker grotendeels zelf invullen.

Dit in tegenstelling tot zo’n volledig ‘gemaakt’ drama als C’mon C’mon waarbij een de relatie van een ouder (oom in dat geval) tot kind centraal staat. Die laatste vind ik dan weer vreselijk nep.

Sterk 3,5

Sterk drama die heel suggestief is, waardoor ik tot zeker de helft van de film niet in de gaten had wat er nu precies zou gebeuren/aan de hand was, maar langzaam aan kom je er toch achter wat er aan scheelt. Het laatste deel van de film is ongelofelijk sterk en raakte me wel. Bijzondere film

Het is een leuk stel; vader Calum en zijn 11-jarige dochter Sophie op vakantie in een Turks resort. Het ziet er vrolijk uit met cocktails, strandbedjes en een stralende zon. Toch hangt er iets droevigs om Calum heen, hoe Sophie ook haar best doet er een onvergetelijke vakantie van te maken. En dat iets wordt benadrukt door de ontregelende soundtrack. Het eerste deel lijkt er weinig te gebeuren, maar toch kruipt Aftersun dan onder de huid. Wat is er toch met Calum aan de hand? Is hij depressief, mist hij zijn ex, de moeder van Sophie? Debuterend regisseur Charlotte geeft geen pasklare antwoorden, is die zin is het geen makkelijke film, maar laat de duiding over aan de kijker. En dat is subtiel en razend knap uitgevoerd.

"Don't you ever feel like... you've just done a whole amazing day and then you come home and feel tired and down and... it feels like your organs don't work, they're just tired, and everything is tired. Like you're sinking. I don't know, it's weird.”

Tijdens alle presentaties van de jaarlijsten van verschillende gebruikers op het forum (van ook een paar door mij gewaardeerde leden), werd mijn nieuwsgierigheid naar deze film toch nog eens gewekt. Ik heb de film al eens eerder geprobeerd te kijken, toen ben ik na een gegeven moment (ik zag gisteren na twintig minuten zo'n beetje) afgehaakt met kijken, omdat het me eigenlijk niet veel deed. Gisteravond via Pathé thuis toch nog maar even vier euro neergelegd om de film alsnog een kans te geven, alleen had ik toch wel een beetje hetzelfde gevoel. De films wist voor mijn gevoel nergens echt mijn emotie goed vast te klammen, en dat is juist wel iets wat ik had gehoopt en verwacht met deze film.

Toch zal je wel mogen verwachten dat een film als dit juist in mijn straatbeeld zal passen. Ik zie bijvoorbeeld mijn vader ook al ruim vijftien jaar niet meer, en spreek hem ook niet. Van hem heb ik dan wel geen fijne herinneringen en kan ik ook niet door middel van beelden met een fijne herinnering terugdenken aan hem, ik heb natuurlijk wel echt wat meegemaakt met hem en ook voor mij is hij vervreemd. Jammer dat ik eigenlijk nergens bepaalde linkjes kan leggen met hem, niet op de manier zoals de film probeert te vertellen. Helaas leg ik ook niet veel verbanden in de film, wat ik misschien achteraf juist wel weer jammer vind en volgens mij legt de film veel mogelijkheden om juist wel verbanden te leggen.

Ik vraag me wel één ding af, je ziet tussen door bepaalde donkere beelden opkomen van mensen in een donkere kamer? En je ziet vervolgens die vader ook door een deur heen lopen wat lijkt op op dezelfde kamer, ik kan alleen niet plaatsen wat het is, of wat het moet voorstellen?

Qua acteerwerk was het prima overigens. Ik vond zowel Paul Mescal als Frankie Corio het erg leuk doen in de film en hun chemie samen was erg tof. De film is zeker heel erg sfeervol, op eigenlijk alle momenten wel. Toch vond ik het misschien vaak toch wat te traag, al moet ik wel eerlijk zijn dat die ander halfuur voorbijvlogen, en dan heb ik zelf tussendoor nog eens gestopt om snel een nummer mee te pakken via de TOP2000 (eigenlijk alleen toen Iron Maiden voorbijkwam). Dus de film is nogal wisselvallig, aan de ene kant is dit echt niet wat voor mij maar, als ik misschien het concept of het onderwerp wat meer had gevoeld en er wat meer door geraakt werd, dat de film echt veel winst bij mij kunnen pakken. Dus ik hou mijn deuren wagenwijd open voor deze cinema!

Wat was dit??? Zal wel aan mij liggen…ik snap hier HELEMAAL niets van.

Ik blijf met een heel groot vraagteken op mijn gezicht zitten. Je kan erin interpreteren tot je erbij neervalt…pffff. Nee echt niet mijn genre!

Brok in mijn keel, fantastisch debuut van Wells.

Paul Mescal en Frankie Corio zijn verbluffend goed en op elkaar ingespeeld in deze melancholische film waarmee de Schots regisseuse Charlotte Wells, als debuut, beslist indruk maakte.

Kon ik mij aanvankelijk moeilijk in de film inleven, nadien ging dat des te beter en was het volop genieten van het intiem gebeuren tussen vader en dochter, hun gelukkige, vriendschappelijke momenten al duiken er toch passages op waarop het duidelijk is dat het verleden sporen van spijt heeft nagelaten.

Intelligente voorstelling van een samen zijn van twee mensen dat wellicht geen herhaling zal kennen.

Mooi, traag, realistisch en redelijk vrij voor eigen interpretatie.

Persoonlijk vond ik de karakters en het verhaal redelijk duidelijk. De vader die worstelt met zichzelf, zoekt uitvluchten in drank, drugs en dansen maar heeft wel een goed besef heeft dat hij de verantwoording over zijn kind moet nemen. Hij doet zijn best om zijn dochter te geven wat hij vroeger heeft gemist (scene met zijn verhaal over zijn elfde verjaardag) maar vluchten in zijn oude gewoontes is makkelijker.

Het open einde is mooi weergegeven, de vader is compleet uit beeld of leeft niet meer, enkel de herinneringen blijven.

Het acteerwerk vind ik buitengewoon goed, na All of us Strangers is dit mijn tweede film met Mescal en ik ben wederom onder de indruk.

Mijn eerste registratie voor de MM Vrouwelijke Regisseurs Challenge 2025. En wat een perfecte aftrap voor deze challenge, aangezien hier in vele elementen toch de hand van een vrouwelijke regisseur in te herkennen valt. Charlotte Wells schijnt de film gemodelleerd te hebben naar een eigen jeugdherinnering van een vakantie en in haar werkwijze beroept ze zich misschien eerder op vernuftig gedoseerde vaagheid dan subtiliteit, maar het eindresultaat mag er zeker wezen.

In Aftersun schetst ze een beeld van jonge vader Calum en zijn 11-jarige dochter Sophie, die samen een vakantie doorbrengen in een resort in Turkije. Een bestemming die soms wat te wensen over lijkt te laten maar ze maken er allebei welwillend het beste van, met uiteenlopende activiteiten en triviale gesprekken die getuigen van wederzijdse aandacht. Hun dynamiek vormt wel een klein ideaalplaatje: ze plagen elkaar, stellen uitdagende vragen, verschillen soms van mening en bewegen zelfs wat van elkaar af (zoals iedereen op vakantie soms even zijn metgezel beu kan zijn), maar onder iedere interactie is een duidelijk fundament van liefde voelbaar. Mescal en Corio spelen geweldig naturel en hun chemie is onmiskenbaar.

In de anekdotische eerste helft worden door het duo gemaakte videobeelden versneden met dromerige, haast afwezige shots van ruisende bladeren, sereen kabbelend water en kleine, inventieve fragmenten van het zonnige oord die de perfecte constructie van een herinnering imiteert. Hoe sterker de herinnering, hoe vollediger de scene zo lijkt het maar ook de assemblage van korte momentjes en gesprekjes leveren een optelsom van een gekoesterde tijd.

Pas in de tweede helft komt het gewicht van de herinneringen meer in beeld en krijgen we steeds meer terloopse hints gevoerd over de innerlijke belevingswereld van vader Calum en de waarschijnlijke verwijdering tussen het tweetal op latere leeftijd. Ook hier laat Wells ons gissen naar de exacte toedracht van die verwijdering, maar ze is zoals gezegd nogal nadrukkelijk in het bestempelen van de eindigheid van deze last dance. Bleef het aanvankelijk wat onduidelijk uit welke hoek de dreiging verwacht kon worden, uiteindelijk schuilt er inleefbare tragiek in het moois zelf.

Zowel een eerbetoon aan de kracht van herinneringen als een gevoelige behandeling van de feilbaarheid een mens volledig te kunnen doorgronden, zelfs (of vooral) als het je vader betreft. Ik bewonder de manier waarop Wells ons meeneemt in wat voelt als een hoogst persoonlijk verhaal maar dat ze er toch een snaar mee weet te raken die universele taal spreekt, omdat we allemaal ergens vandaan komen en allemaal nostalgisch terug kunnen denken aan de (gedeelde) momenten die ons gevormd hebben, hoe ongrijpbaar zo’n herbeleving na jaren ook moge worden. En hoe schrijnend het voelt wanneer we er door omstandigheden vuriger naar terugverlangen. Die prachtige tagline ook: Memory burns.

4*

Soms heb je van die films waarbij je tijdens de aftiteling afvraagt waar je zonet naar gekeken hebt. Aftersun is er zo eentje die in dat rijtje past. We krijgen een hele film lang beelden te zien van een vader die samen met zijn dochter op vakantie is. Er gebeuren allerlei oninteressante dingen (beetje rondhangen aan het zwembad, meisje dat vrienden maakt, etc.) en we leren de band tussen vader en dochter kennen. Soms kan dit wel werken, maar in dit geval is het gewoon allemaal erg saai verteld en in beeld gebracht. De conclusies die ik moet trekken uit het einde weet ik ook niet helemaal. Charlotte Wells probeert volgens mij ons duidelijk te maken dat de vader uit het leven van Sophie is verdwenen, maar op welke manier is me niet helemaal duidelijk.

Ik kan hier weinig mee en het krijgt hier toch wel een hoge score op de site.

1.5*

Sterker nog, mijn indruk is dat de vader al weet dat hij niet verder kan als hij zijn dochter nog eenmaal meeneemt. Met als bedoeling om een positieve herinnering te creëren voor als hij er niet meer is. Dat lukt maar net, omdat het leven ondanks zijn liefde voor zijn dochter voor hem niet te doen is. Hij moet zich door de vakantie vechten en wil dat niet laten merken.

Aan het gemiddelde te zien ben ik in de minderheid, maar helaas viel dit me nogal tegen. Dat komt deels door verkeerde verwachtingen, en deels doordat het gewoon niet heel erg een snaar raakte. Wat die verwachtingen betreft; door wat er hier bij de film staat (‘ze poogt het beeld dat ze van haar vader heeft te verzoenen met diezelfde man die nu een vreemde is geworden’) dacht ik telkens dat de film op een gegeven moment naar volwassen Sophie in het heden zou gaan en haar wellicht verslechterde of niet-meer bestaande band met haar vader, maar dat blijft uit, afgezien van een enkele (abstracte) scène waarin we zelf moeten invullen wat er precies is gebeurd.

De film gaat, als ik de reviews en commentaren zo lees, ook veel meer over depressie (van haar vader, en later van haar?) dan over haar als kind. Dat hij strugglet met zijn leven merk je wel tijdens de vakantie (ik dacht eerder aan geldproblemen en dergelijke), maar ik vond dat verder niet bijster interessant, ik dacht telkens dat er iets met Sophie zou gaan gebeuren. Door hoe scènes in elkaar zitten was ik eigenlijk de hele tijd aan het wachten op iets ergs (gaan die oudere jongeren haar aanranden? Pleegt haar vader zelfmoord door in de zee te lopen? Gebeurt er iets met die Michael?), maar dat blijft uit waardoor je hoe langer hoe meer denkt, waar gaat dit over (en die rave-scène met stroboscooplicht is gewoon té onduidelijk. Zelfs als ik de beelden probeer te pauzeren zie ik nog steeds niet wat er nu precies gebeurt en dat lijkt me vrij cruciaal/funest).

Ik was net zo oud als Sophie eind jaren ’90 (wat qua stijl en muziek vaak wel leuk was, zeker door die videocamerabeelden krijg je dat echte jaren ’90 gevoel van je eigen jeugd), dus je zou verwachten dat deze film beter bij me zou aanslaan, maar er waren teveel momenten dat ik de neiging kreeg om vooruit te spoelen tijdens ellenlange shots en scènes waarin verder niets gebeurt.

Had van mij wat concreter uitgewerkt mogen worden want het thema heeft verder best veel potentie.

3*

De band tussen vader en dochter staat centraal maar wat er precies zich afspeelt tussen die twee had ik in elk geval het raden naar. Daarom ging er veel verloren. Zo is het begin (en nadien elke scene met de video camera) een fast forward zodat we het grotendeels naar een herinnering kijken. Mooi shot trouwens om dan over te gaan naar weerspiegeling in de tv met een bekentenis. Reflecties, cadrages die desoriënterend bedoeld zijn, pano’s naar lucht en water ... naar het niets ? Regisseur Wells weet visueel zeker die herinnering te benadrukken als een wegkwijnende gedachte zelfs al wordt er gezegd dat dit de beste herinnering van een 11 jarig meisje is. Maar de relatie vader/dochter tijdens de vakantie is op zijn minst vaag en roept veel vragen op. De vader is nooit duidelijk omschreven (de scene in de nacht op het strand kon ik niet plaatsen) en zijn daden waren voor mij onbegrepen. Meer dan een vervreemding tussen vader en dochter zag ik niet. Het hoe en waarom kon ik niet achterhalen. Het meisje was iets duidelijker geportretteerd. Er niet bij horen (bv zwembad, waterpolo), girls talk love ... de overstap van meisje naar tiener. Haar woede, haar onverschilligheid, haar verveling ... dat was dan weer zoeken. Misschien door een vakantie die werd opgelegd ? De vakantie is trouwens geschetst als saai, eentonig, monotoon en anoniem (er is de ideale vakantie bestemming gekozen daarvoor). Herkenbaar ook door de verkeerde boeking met het bed, de werken aan het hotel, de animatie ... wel, er was dan toch iets waar ik me aan vast kon houden. Aftersun is door de gefragmenteerde vertelling en abstracte inhoud een cinema die meer vragen dan antwoorden oproept waardoor er nooit een connectie bij mij kon zijn over thema en personages.

Artsy fartsy film. Ja ja, de broekjes van de filmsnobs hier worden al nat, want dit is een debuut! Van iemand. Moet dan wel goed zijn. De film werkt met veel vervelende stukken met strobe lichten en wiebelend beeld de indruk dat het hier om iets bijzonders gaat. Helaas kabbelt de film traag voort en vraag je je af of er nog iets gaat gebeuren. Ja het gaat niet helemaal lekker met de vader. En dus? Logisch na een scheiding, maar de conclusie dat ie dan maar zelfmoord gaat plegen, nee kwam niet in mij op. Al met al tegenvaller, veel visueel geweld en moeilijk geëdit om uiteindelijk het gebrek aan inhoud te verhullen.

Zeiknat.

Of mensen vinden dit gewoon een goede film.

Omdat het hen raakt, ofzo... als mens.

Dat kan gewoon.

De film is traag en focust volledig op de interactie (of het gebrek daaraan soms) tussen vader en dochter. Over hun achtergrond wordt weinig verteld, net genoeg om een beeld te hebben bij hun relatie. Persoonlijk hou ik van dit soort films, die een beetje voortkabbelen en je toch geboeid houden omdat je steeds meer het vermoeden begint te krijgen dat er nog iets meer speelt. Maar je krijgt in deze film geen pasklasr antwoord. Pas in de laatste minuten wordt duidelijk welke emoties de oudere Sophie ervaart wanneer ze terugdenkt aan de vakantie. Ik vond dit prachtig vormgegeven en de beelden van de dans, de boosheid van Sophie en de wijze waarop ze haar vader troostte sloegen er bij mij echt in. Het einde wordt open gelaten en ook dat vind ik heel mooi. Ik denk dat iedereen die in zijn jeugd verlies of verdriet heeft meegemaakt met zijn/haar ouders veel in deze film herkent en er een eigen invulling aan kan geven.