Marama (2025)

Krachtig! In principe is de film qua narratief en stijl gewoon een degelijke gothic horror wraakfilm. De opbouw en afwikkeling zijn efficient en hebben impact. Maar het Maori-aspect, de kant van antikolonialisme voegen sterk iets toe. Als je dan daarbij van de regisseur vooraf een Maorizegening krijgt waarbij zijn intentie zijn tranen opwekt, en je achteraf de hele culturele input in de film hoort plus zaken als dat zijn moeder de laatste (tweede) stem onder de aftiteling is... Deze film ademt hart, draagt die kracht van Maori die je van haka's wel kent. Dan is hij qua idee of structuur an sich niet heel origineel of opvallend, maar dat hart en kracht zijn voelbaar. Heel fijne verrassing op Imagine, en wellicht eerste van een trilogie (geen idee hoe of wat).

Nee, ik heb me niet vergist. Bij herziening zojuist vielen me meer details op. Hij is niet perfect maar hij is efficient en enorm krachtig. Eén van de meest bevredigende wraakfilms ooit, en gewoon heel mooi. Vooral end credits uitluisteren, prachtig. Halfje erbij.

Nu maar duimen op aankoop en release, het verdient het.

Fijne folklorehorror uit Nieuw-Zeeland.

Marama gaat over de Maori, een volk dat in de loop van haar geschiedenis omringende buurvolkeren meedogenloos uitmoordde en opat, tot de Engelsen langskwamen om hen wat beschaving bij te brengen. En blijkbaar moeten we dat laatste heel jammer vinden voor de Maori. Ook Mary kan het moorden niet laten en slacht een gastvrij gezin af dat haar in huis nam. Dat is alleszins wat ik ervan begrepen heb, maar het kon me geen moment boeien.

Authentieke, visueel aantrekkelijke horrorfilm met goed acteerwerk. In principe zijn alle insteken die een griezelfilm compleet moeten maken aanwezig in Marama, behalve dat de inhoud zelf niet echt blijft hangen. Regisseur Toa Stappard lijkt zeker te hebben doordacht waar de richting van deze film moet liggen, maar weet dat vervolgens niet erg boeiend in beeld te brengen. De buitenlocaties zien er bovendien sfeerloos en willekeurig uit, waardoor je als kijker toch vooral afwacht wanneer de personages zich weer binnen het grote huis bevinden. Uiteindelijk kon ik me vooral niet bekommeren om de voortgang van Ariaana Osborne en haar tragiek, met een langzaam uitgewerkt en weinig intrigerend mysterie dat centraal staat. De ontknoping is daarnaast teleurstellend.

Van de allereerste scène is het eigenlijk wel duidelijk dat deze film geen gotische spookfilm zal worden. Het gaat eerder over het onbegrip voor de Māori-cultuur en over de tegenstelling van de Britse cultuur door een gotische horror-lens. Dit lig er echter flink dik op en komt daardoor te gekunsteld over. Mārama is een jonge Māori-vrouw die in 1859 van Nieuw-Zeeland naar Engeland reist op zoek naar haar biologische ouders. En dan is het tijd voor wat Maori-wraak in het Victoriaanse Engeland met wat bovennatuurlijke dromen. Voor een speelfilmdebuut met een bescheiden budget is het visueel zeer goed gemaakt en de acteerprestaties waren uitstekend. Dit soort gotische wraakthriller ben ik meestal wel dol maar helaas stelt het enigszins te teleur vanwege het aankaarten van culturele onrecht ten kosten van spanning.

“This story is grounded in the colonized history of Aotearoa New Zealand. It contains disturbing scenes of the violation and desecration of Māori culture. To move into our future we must understand our past …”. Deze tekst verschijnt helemaal in het begin van de film en belicht de thematische focus en de historische achtergrond van de debuutfilm van Taratoa Stappard. Marama is een film die de kijker kennis laat maken met een verhaal en met de personages in het verhaal in het besef van kolonialistische wonden die zijn geslagen.

Marama vertelt van de jonge maorivrouw Mary die ergens halverwege de 19e eeuw van Nieuw-Zeeland naar Engeland reist om uit te zoeken hoe het haar familie is vergaan die jaren geleden al naar het Britse rijk vertrok. Ze komt in dienst bij een welgestelde Britse familie die in een imposant landhuis resideert en banden heeft met Nieuw-Zeeland. Dat blijkt niet alleen uit zelfingenomen kennisgeving maar ook uit allerhande geroofde goederen afkomstig uit Nieuw-Zeeland die her en der in het landhuis zijn tentoongesteld.

Een sfeervolle setting. Het landhuis is de belichaming van een Victoriaans spookhuis. Schaars verlicht met flakkerend kaarslicht. Schemerige vertrekken. Lange gangen. Een labyrintisch bouwwerk tot stand gekomen met een fortuin dat is vergaard met uitbuiting en bloedvergieten. Wat voor de Engelse familie een uiting is van elegantie en wereldwijsheid is voor Mary die vanaf haar aankomst wordt geteisterd door bloedige en gewelddadige visioenen, een deprimerende aanblik die een smeulende woede opwekt. Mary wordt Marama.

Met een sterke emotionele sfeer als basis komen geheimen aan het licht en blijkt een gruwelijke verbondenheid tussen Marama en de familie waarvoor zij werkt. Het is een onderstreping van de boodschap die de film uitdraagt en die de alomtegenwoordigheid van kolonialisme en de gevolgen daarvan centraal stelt.

Marama is een film waarin de wraakzuchtige hoofdpersoon zorgt voor een opleving van met geweld verdrongen culturele tradities dat de kolonialistische agressors in hun eigen land inhaalt. Overmatige uitleg en didactische dialogen verzwakken de impact van het verhaal enigszins. Marama blijft echter vooral in de herinnering als een sfeervolle, melodramatische, op gotische leest geschoeide en soms gruwelijke film.

Niet mijn film kon me ook niet warm maken, nee ik vond het een vreselijke film.