The Bride! (2026)

Erg ambitieus debuut, maar helaas ook eentje met een veel te geforceerde en lompe agenda. Regisseuse Maggie Gyllenhaal grijpt naar allerlei insteken om het haarzelf extra moeilijk te maken, maar vergeet daarmee redelijk vaak een coherent geheel samen te smelten. The Bride! voelt geregeld aan als een excuus om zoveel mogelijk vreemdzinnigheid binnen een vergezocht concept op te roepen, helaas komt het merendeel ervan over als interessantdoenerij. De volledige vertolking van Jessie Buckley als Mary Shelley is daar het grootste voorbeeld van, aangezien het een ongekend aanstellerige aanwezigheid vormt. Gelukkig ziet het er verder op visueel vlak sfeervol uit en is de chemie tussen Buckley (als de bruid dan) en Christian Bale sterk aanwezig. Er zit bovendien genoeg verhaal in om zo'n brede speelduur te rechtvaardigen, maar toch voorkomt Gyllenhaal niet om het allemaal rondom het einde te laten ontsporen. Toch achtergebleven met een wat bitter gevoel.

Is het leuker om eerst Frankenstein (Film, 2025) gezien te hebben om deze film in te gaan?

Beetje onevenwichtige film waarvan Jessie Buckley beter gespeeld had kunnen worden door Margot Robbie althans dat is mijn menig. Dit was gewoon too much. Het voorspel vond ik dan wel weer aardig gedaan en Frankenstein doet het ook wel aardig met Christian Bale. Maar vlak blijft het wel allemaal. De setting is zeker niet slecht maar de dramatische opbouw had beter gekund. Meer power bloody en duidelijke keuzes maken. Nu was het van sorry dat je nu dood bent. En zal ie nog leven? Beh. Miste ook dat echte Bonnie and Clyde gevoel. Het had een mooie bloody road trip kunnen zijn met het spektakelstuk op het eind bij de Niagara watervallen. Helaas het wordt een gangster eindje ala Al Capone. Jammer. De rol van Penélope Cruz valt een beetje uit de toon juist omdat er geen spanningsopbouw is om naar toe te leven. Zodoende blijft deze Frankenstein vrij oppervlakkig. Toch maar naar die andere versie kijken uit 2025!

Film 3,0

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,5

Wat een vreselijke baggerfilm. Hier viel nu eens echt geen touw aan vast te knopen.

De film opent met een Mary Shelley die vanuit de dood het echte verhaal van Frankenstein aankondigt – het engste van allemaal: een romance – waarna ze in duivels gelach uitbarst. Dan weet je al dat dit een slechte film gaat worden. Nadat het monster – hij is opeens in de VS in de jaren ’30 – dan zijn bruid heeft gekregen door nota bene een wetenschapper die lichamen uit de dood opwekt door middel van zwarte gaten en Einsteins relativiteitstheorie, verwordt de film tot een zoveelste Bonnie & Clyde-vluchtverhaal. De film is denk ik feministisch bedoeld: de grofgebekte bruid is de leider van het duo, degene die hen opspoort is een vrouwelijke detective zoals ook de ‘gekke’ wetenschapper een vrouw is en het codewoord is ‘I’d rather not to’ waarmee de vrouwen aangeven een eigen wil te hebben. De film is onzinnig zonder echt grappig te worden en ondanks de buitenissige vorm – het ziet er allemaal wel mooi uit – ontstijgt de nogal platte film nergens de middelmaat en wordt daarom ook maar niet boeiend. Ondanks de feministische touch is dit zeker niet hoe Mary Shelley haar verhaal had bedoeld.