Amityville: Dollhouse (1996)

Weer sentimenten (net als bij 13 Gantry Row (1998)), want dit is ook één van de eerste horrorfilms die ik gezien heb en trouwens nog steeds op video heb staan.

'Amityville: Dollhouse' bevat genoeg enge scènes en gore om te blijven boeien. Natuurlijk totaal geen meesterwerk, maar wel leuk om (weer eens) te zien. Dus daarom een lekker 'neutraal' cijfer, geen meesterwerk, maar ook niet slecht.

3*

lang geleden dat ik deze heb gezien maar ik vond hem toch nog best goed

Best wel een goede film,toen ik de trailer zag was ik niet echt onder de indruk maar toen ik hem uiteindelijk zag viel hij nog goed mee!2,5 sterren.

Deze film heeft wel nog iets vind ik. Het Amityville verhaal is al verschillende keren verteld, maar met het poppenhuis heeft het toch weer een nieuwe dimensie gekregen.

De laatste uit de "tweede set" Amity films.

Wel erg blij dat ze een reboot hebben gemaakt, al blijven verdere vervolgen blijkbaar uit. Zoals een aantal van de vorige delen zit de vloek nu weer in een ander voorwerp.

Zitten wel een aantal grappige ideetjes in, waar gebeurtenissen in het poppenhuis effect hebben op gebeurtenissen in het echte huis. De uitwerk is brak, het idee wel leuk.

Verder erg slecht acteerwerk alweer, ook visueel helemaal niks te beleven. Typische derderangshorrorwerk, wat eigenlijk geldt voor de gehele reeks (buiten het origineel en de remake).

1 goed idee maakt nog geen goede film, zeker als het zo pover is uitgewerkt.

1.0*

Teleurstellende afsluiting. Het sfeertje uit de eerdere delen is wel weer terug en ook kent de film een paar leuke scènes (vond die flashes van de duivel en dat andere ding wel erg tof), maar pakkend wordt het allemaal nooit en dat is voornamelijk te danken aan een stel irritante personages. Vooral die vader is een vreselijke klungel. Uiteindelijk is de Amityville-reeks wel een erg amusante, vooral in het begin, en kent het zijn beste deel in Amityville 1992: It's About Time.

2,5*

Ik heb de Amityville Horror origineel en remake gezien maar andere delen niet. Ik was in de veronderstelling dat elk deel wel op zich kon staan. Ik had ook niet het gevoel bij het bekijken van deze film dat je de vorige delen allemaal moest hebben gezien om dit te begrijpen. Uiteindelijk spookt het poppenhuis (demonen aan het werk via enge lappenpopjes) en dat reflecteert dan wat er in het huis zelf gebeurt. Een echte lijn is er niet noch is het duidelijk wat nu precies de bedoeling is van die demonen. Dit levert wel aardige horrorscènes op maar het lijken eerder losse scènes waar ik niet echt samenhang in kon vinden. Naar het einde wordt het redelijk dom, maar ik heb me niet verveeld.

Vreselijke UglyJ90 crap over een disfunctioneel gezin in een spookhuis. Niet eens het oorspronkelijke huis. Voor ieder stiefkind is er wel een demoon die overwonnen moet worden. Zelf eentje voor stepdad en stepmom. Oh nee, die laatste is alleen maar gruwelijk heet en heeft een erg ongezonde interesse in de stiefzoon. En dan is er ook nog een tante/zwager die in de occulte zaken zitten wat altijd handig is. Einde is werkelijk belabberd & slecht. 'Is it over daddy?' Nou eh wat denk je zelf?

Regisseur Steve White dirigeerde maar één film in zijn loopbaan en hield het daarna voor gezien vanuit de productiestoel. Het heeft er alle schijn van dat de Amityville-reeks langzamerhand een geheel werd waar men per film gewoon even kon voelen hoe het is om regisseur te zijn. In ieder geval sluit dit ondertussen achtste deel naadloos aan bij het gemiddelde niveau, alleen dit keer dus een poppenhuis als voorwerp waar de geesten in ronddwalen. Ook Amityville haard, Amityville voodoopop, Amityville piñata en Amityville zombiepapa passeren nog even de revue om de boel op te leuken, maar alle bombarie verhult niet dat de inhoud echt een onbeschrijfelijk grote rommel is. De slotfase gaat dusdanig ver over de top dat zelfs de 90s-cheese geen charme meer kent, maar het explosieve verloop is niettemin vermakelijk en het gespook is in volle toeren aanwezig. Er gebeurt echt van alles in deze film, maar het chaotische scenario bewijst dat de remake broodnodig was om weer wat daadwerkelijke kwaliteit terug te roepen. Het is voor mij overigens de eerste keer dat ik binnen een film minutenlang dezelfde ontploffing zie.