För Att inte Tala om Alla Dessa Kvinnor (1964)

Om een paar reden is dit een curieuze Bergmanfilm :

1. Het was zijn eerste kleurenfilm.

2. Het was een comedy [niet zijn eerste, maar toch...]

3. Het was zijn eerste flop in Nederland na een paar jaar van verafgoding. Men had nog lang niet genoeg van de serieuze diepgraver Bergman, en misgunde hem dit uitstapje naar een luchtig ironisch gebied.

Voor wat ik me ervan herinner, viel er nog best wat te genieten - al was het maar van Eva Dahlbeck - maar echt sterk en overtuigend was het niet. Maar wie houdt het vol om een onafgebroken reeks van meesterwerken te maken ? Ik ga 'm graag nog es zien.

Binnenkort uit op Regio 2 dvd via Tartan.

Wat raar om een "flop" uit te brengen dan. ? Er zijn er nog zat van Bergman die nog niet op DVD uit zijn, waarom dan deze ?

rechten misschien?

Door het enthousiasme van een user die de criterion box aan het verslinden is, ben ik ook maar eens op een Bergman gevallen. Wordt wel eens vermeld als een buitenbeetje wegens de lichtvoetige slapstick toon. Maar Bergman heeft wel meerdere luchtige films gemaakt (bv The devil's eye of Lessons in love). Zijn drang naar comedy is wegens een jeugdtrauma heb ik gelezen. Hij werd als jongentje steeds verweten 'geen gevoel voor humor' te hebben. Hij wou zich dus kost wat kost bewijzen.

Alhoewel ik de film best kon pruimen en heb ik er meer plezier aan beleeft dan aan Winter light of The virgin spring toch is dit niet meteen een goede (komische) film. Doordachte camerastandpunten en een ironische benadering over 'recescenten' maakt het wel interessant maar de humor is niet altijd geslaagd voor mij en met personages die meer karikaturen zijn dan mensen is er steeds een barrière tussen de film en mij. Ik blijf ook steeds die toneelmatige benadering erin zien zoals bv de opening met een statisch shot waar de acteurs achteraan uit een doek te voorschijn komen. Ik krijg een kunstmatige gevoel over veel van zijn films.

Wat de film wel uniek maakt, is het feit dat het de eerste Bergman in kleur was. Daarom springt de film er ook uit in zijn jaren '60 films. Die waren immers zwart wit, ernstig gefilosofeer over dood en God en statisch. Met all these women is het net het tegenovergestelde. Misschien daarom door de meesten als een flop maar die film was wel de eerste waar ik niet sloten zwarte koffie nodig had om wakker te blijven.

Een opvallende Bergman om verschillende redenen. Het is in kleur, het is een comedie en heeft met de weelderige aankleding en exentrieke personages meer weg van een Fellinifilm van een Bergman.

De kluchtachtige humor is niet mijn ding, maar de stijlvolle aankeding, de mooie dames en het prachtige kleurgebruik maken het toch een fijn schouwspel. Vooral als het vuurwek afgaat.

Verder is de film ook hypergestileerd wat me ook een beetje aan Wes Anderson deed denken.

Ook leuk voor de afwisseling nu ik bijna halverwege de Criterin box ben.

Krappe 3,5