Omohide Poro Poro (1991)

Only yesterday is een kleine ingetogen animatiefilm die op zich weinig te vertellen heeft, maar daarom nog niet oninteressant is. De film is een nostalgische trip van naar haar verleden. Aan de hand van kleine en vaak banale dingen uit haar herinneringen blikt ze terug op haar jeugdjaren op het platteland. Of het nu over haar eerste ongesteldheid gaat, de schoolse taken of het eten van een vreemde ananas, telkens had ik de reflex om ook bij mezelf gedurende en na de film persoonlijke herinneringen op te halen.

Het verhaal wordt sereen gebracht en de overgangen tussen heden en verleden sluiten naadloos op elkaar aan. Ook de tekenstijl is mooi verzorgd zoals we dat gewend zijn van Ghibli en Takahata met veel oog voor detail en realisme. Ook de muziek was wederom prima.

Geen spectaculaire film, maar simpel en eenvoudig. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar wel eentje om over weg te mijmeren voor wie er voor openstaat.

Een animatiefilm die ook zo een live action had kunnen zijn. Die benadering zie je op zich vaker in Japanse animaties, zeker als je het vergelijkt met Amerikaanse, maar deze film zou je zonder veel moeite 1 op 1 kunnen vertalen naar live action, misschien met uitzondering van sommige droom- of fantasiescènes.

Ik blijf het toch aangenaam apart vinden dat er in dit soort films minutenlang een ananas wordt gegeten aan tafel of een lang gesprek plaatsvind in de auto tussen twee personages over agricultuur.

Twee uur is wel aan de lange kant voor dit soort 'slow-tv', het tweede uur ging wel wat van mijn geduld vergen, maar over het algemeen keek het allemaal erg relaxed weg. Zeker de stukken vanaf het Japanse platteland en alles dat daarbij hoort (het onmisbare getjirp van de cicaden die altijd voor de zomerse sfeer zorgen) was weer enorm sfeervol.

Ook het gedeelte van de jeugd van Taeko had wat mooie of leuke momenten (ook weer niet alles, dat met haar schoolgenootjes kon wat irritant worden), maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik wat moeite had om altijd concreet de link te leggen tussen haar verleden en het heden. Kwam op mij wat willekeurig over, maar wellicht was dat ook gewoon de bedoeling en zaten er verder geen grote levenslessen achter.

De animatie is uiteraard weer mooi, het gedeelte in het heden zag er moderner uit dan ik had verwacht van een film uit 1991, en het verleden met een prachtige 'prentenboek'achtige stijl.

3,75*

Een mooi geanimeerde film die nergens opzienbarend spannend of meeslepend wordt, maar rustig voortkabbelend het verhaal vertelt. Hier en daar grappig, soms aandoenlijk en dan weer een beetje traag, maar altijd is voelbaar dat er met veel passie aan deze film is gewerkt.

Voor een film uit 1991 voelt de animatie en tekenstijl nergens gedateerd aan, en de Ghibli-kwaliteit is alom aanwezig. Van de prachtige schilderachtige achtergronden van het platteland tot de subtiele karaktertrekjes die elk personage uniek maken.

Het lijkt me geen film voor iedereen, maar ik beschouw het als een klein kunststukje op animatiegebied. Gek genoeg is de film (Engelse dub) pas 25(!) jaar later in Amerika uitgebracht. Je zou toch verwachten dat na de massale omarming van latere box office hits als Spirited Away, de rest van hun oeuvre met terugwerkende kracht ook snel uitgebracht zou zijn...

Critical hit, maar aan de box office heeft de film het nooit écht goed gedaan.

Disney and Studio Ghibli’s long, ugly history, explained - Polygon

I stand corrected, geen box office hit, maar naar mijn idee was Spirited Away wel de film Ghibli beter bekend maakte bij het westerse publiek dankzij de vele awards. Of misschien is dat mijn idee geweest omdat de release van Spirited Away toevallig net samenviel met mijn eigen opkomende interesse in anime destijds.

Nee, de visibiliteit van die film was enorm, maar uiteindelijk heeft die niet zoveel geld opgeleverd aan de box office. Wel veel mindshare voor Ghibli

Teako schijnt 27 te zijn, maar ziet eruit als een vrouwtje van 57 met die rare lijntjes en bolle wangen als ze lacht. Wat een vreemde manier van tekenen en dat dat niemand tijdens het maken is opgevallen.

De film leunt in het begin veel op flash backs, veruit de sterkste stukken. Een enorm fijn sfeertje bij Teako thuis en vooral op school, al die kinderen in de klas begin echt te leven voor mij als kijker. Even heerlijk wegdromen naar mijn eigen jeugd. Het zijn veel korte momenten, schetjes haast, maar ze werken vrijwel alle heel goed.

Het tweede uur zit meer in het heden, maar is een pak minder boeiend. De natuur en platteland worden nog wel mooi sfeervol gebracht, maar de personages zijn eigenlijk niet interessant en dit deel is meer een lang drakerig cliché. Jammer, want op basis van het eerste uur had de film veel beter verdiend, nu ging dit ding als een nachtkaars uit. Naar boven afgerond nog wel een ruime voldoende, maar het is krap aan 3,5*.

Uiterst subtiel gemaakt, met veel oog voor detail. Qua nostalgie neemt de film je mee naar typische Japanse cultuur die de gemiddelde westerling niet veel zal zeggen. Kan mij voorstellen dat de impact in het thuisland nog veel groter is.