Dollman (1991)

Zo slecht dat hij toch nog vermakelijk is bij momenten.

Eerst krijgen we even een rondtrip in low-budget spaceland, waarna hij een ander minatuurwezentje met enkel een hoofd achterna zit en zo op de Aarde beland.

Een slechte B-film, maar toch vermakelijk op bepaalde ogenblikken. Ik denk bijvoorbeeld aan die badboy met zijn darmen eruit die rustig nog een sigaretje opsteekt of dat miniatuurwezentje zonder hoofd dat even plat gesmasht wordt. Heerlijk gewoon.

Op het einde kakt de film wel volledig in, maar het concept op zich was niet slecht.

Dollman is weer een erg leuke film uit de Full Moon studios. Een belachelijk concept, maar enorm leuk uitgewerkt.

In dit geval een buitenaardse agent (type Dirty Harry), die na een achtervolging terecht komt op de Aarde. Alleen blijkt hij niet net zoals de Aardse mensen te zijn. Nee, hij is net zo groot als een action figure.

Erg leuke effecten, maar na een fantastisch begin kakt de film enigzins in, om later weer door te gaan waar het begon.

3,5*

Geinig filmpje, dat vooral leuk begint. Goede make up effecten, slecht acteerwerk en een wat saai midden deel. Maar het hoge camp-gehalte en de jaren 80 sfeer maken dit een kleine voldoende. Krappe 3*

Brick Bardo (Tim Thomerson) komt van een verre planeet naar de aarde toe en staat bekend als de Dollman. Hij heeft het exacte uiterlijk van een mens alleen dan wat maatjes kleiner.

Full Moon Entertainment heeft hier een vermakelijk filmpje afgeleverd en is niet schuw geweest: bloed en ledematen vliegen in het rond. De gangsters vloeken en tieren er op los wat ze lekker bad-ass maakt. Dat maakt het extra leuk als ze aan gort worden geknald.

Thomerson weet leuk gestalte te geven aan de anti-held. Het verhaal is simpel, maar doeltreffend. Ik heb me niet verveeld met deze!

Grappig filmpje, dat vooral een sterk begin kent, maar eenmaal op aarde wat inkakt. Altijd wel leuk, zulke pulp, maar ik heb ze al wat vlotter en fouter gezien.

2,5*

Thomerson is een prima acteur en meestal beter dan de films waarin hij speelt. Zo ook hier. Jammer dat hij niet wat meer ruimte krijgt; het verhaal is namelijk toch niet boeiend en de overige cast ook niet. Door de korte speelduur gaat het niet vervelen, maar daar is het ook wel mee gezegd.

And take off those sunglasses... it's night!

Normaal gezien was het het plan om elke week een onderdeel van de Puppet Master franchise te zien, maar blijkbaar heeft Full Moon Pictures (de productiemaatschappij achter de reeks) er een soort van universum van gemaakt met een overlapping met Demonic Toys. Die Demonic Toys heeft dan weer een overlapping met Dollman en ook Bad Channels hoort daar nog ergens bij blijkbaar. Dan maar een poging doen om dit ietwat in de juiste volgorde te kijken en dan rest me vooral de vraag of dat eigenlijk wel nodig is.

Aangezien de eerste 3 Puppet Master films al compleet de mist ingingen qua continuïteit. In ieder geval kun je deze Dollman compleet los van eender welke andere film zien en het is eigenlijk echt wel een aanrader. Een compleet van de pot gerukt plot waarbij een harde buitenaardse flik die een kruising tussen Dirty Harry (qua stijl) en Snake Plissken (qua uiterlijk, hetzij dan wel wanneer die nog beide ogen zou hebben en ondertussen 70 jaar oud zou zijn) door een potje ruimtereizen, dat er trouwens werkelijk waar verschrikkelijk uitziet, terecht komt op de aarde. Enig nadeel is dat de grootteverhouding tussen ons en Brick Bardo - want een harde flik moet een harde naam hebben natuurlijk - ongeveer 6:1 is.. Brick is dus niet al te groot maar dat houdt hem niet tegen om met zijn gemodificeerd pistool iedereen aan gort te schieten. Hij is echter op zoek naar een soort van rondvliegend hoofd en een galactische bom die uiteindelijk bijzonder weinig impact lijkt te hebben. Veel gevloek, coole personages en gewoon een lekker tempo.

Tim Thomerson is in ieder geval een fijne keuze als Brick Bardo, de tough as nails cop die geen blad voor de mond neemt. Hier en daar lekker sarcastisch en dat doet het altijd wel goed ten huize Metalfist. Grappig ook om Jackie Earle Haley in één van zijn eerste grote rollen te zien. Hij speelt hier de bad-guy van dienst, Braxton, en schmiert er lekker op los. Dit is zo het type film waar bigger altijd better is en hij heeft misschien wel één van de leukste scènes op zijn naam staan, namelijk die waar hij opeens het vliegende hoofd van Sprug vermorzelt. Een tof what the fuck momentje maar langs de andere kant ook wel ergens jammer aangezien Sprug (gespeeld door Frank Collison) nog een leuk personage was. De overige bijrollen zijn af en toe wat op het randje, jammer ook dat er niet langer op Arturo wordt gebleven, maar storen doet het niet.

Zowel Bad Channels alsook Demonic Toys zijn allebei uit 1992 dus die gaan nog de revue passeren vooraleer ik terecht kom bij het vierde deel van de Puppet Master saga en dan zien we daarna wel weer wat de volgende film in de chronologische rij is. Veel zal het allemaal niet uitmaken alleszins, maar ik ben dan weer zo iemand die graag zoiets in de juiste volgorde kijkt.. Benieuwd wat de reeks verder nog gaat brengen, tot nu ben ik best nog wel fan van Charles Band en zijn Full Moon.

3.5*

Full Moon Features komt aanzetten met een behoorlijk campy wereld waarin de oneliners je om de oren vliegen. Regisseur Albert Pyun bekommert zich grotendeels om het neerzetten van sympathieke personages en Dollman zelf, ook al wil die laatste nooit echt cool voor de dag komen. Tim Thomerson speelt namelijk ietwat matig, zeker zijn stoere zinnen komen er slecht en gehaast uit. Pyun zelf wekt daarmee bovendien de indruk dat de productie geen al te lange draaidagen heeft gekend. Dollman zet verder de actiescènes gelukkig wel bombastisch en bloederig neer, waarin de bijzondere wapens van het hoofdpersonage natuurlijk goed van pas komen. Verder is het fijn dat deze film nog is gemaakt in een tijd waar Full Moon Features de computereffecten grotendeels met rust liet, wat het toch een stuk leuker maakt. Goed is het allemaal niet, daarvoor is het verhaal te dun en werken de personages niet, maar het vermaakt wel.