Johnny o'Clock (1947)

Een wat saaie poster; alternatief.

Zit in de nieuwe Columbia Film-Noir boxset IV, echter er zijn persingsproblemen.

Ook op Youtube niet smetteloos.

Deze Noir is echter alleen al de moeite waard vanwege (de ondergewaarde) Ellen Drew!

1 van de gokkers is Jeff Chandler.

Bij deze visueel mooie (spel met schaduwen) misdaadfilm leken de twee verhaallijnen (die samenkwamen), alhoewel ze vrij ingewikkeld waren, van minder belang te zijn dan de gecreëerde sfeer. Door de cast werd bijzonder goed geacteerd; met name Dick Powell speelde zijn zelfverzekerde, arrogante en eigenwijze (in feite homoseksuele?) hoofdpersoon, die ook een zachte kant had, met verve.

Best veel sfeer maar het ingewikkelde verhaal speelt de film parten , ik kon maar niet echt vatten waar de film

nou eigenlijk heen wou en ik kreeg moeite m ijn interesse vast te houden .

Het plot dat de boel aan elkaar rijgt is niet het sterkste van de film, maar de sfeer maakt best wel veel goed. Dit is een noir waar alles en iedereen belangen heeft die ze tegen elkaar uitspelen. Met verschuivende loyaliteit. Powell is het beste in de titelrol. Maar ook Cobb is prachtig in een soort ouderwetse politieagent die overal rustig onder blijft en de boel probeert op te lossen. Verder is dit vooral een prototype noir. Niet alle elementen zijn er. Maar veel ook wel.

Schitterend. Deze misdaad film heeft het allemaal (script, vormgeving) en met sterke karakters. Klok als symbool, in de naam van het personage (dat ook de titel is) maar ook verschillende keren te zien als voorwerp met eerste shot en laatste shot als kader. Drama met driehoeksverhoudingen, partner verraad, schijnbare loyaliteit, onschuldige blondines, leading man Dick Powell als de gladde, coole ‘man van de wereld’, onbeantwoorde liefdes (Nina Foch en Ellen Drew zijn de dames in kwestie), een suggestieve homo erotische link met zijn kamergenoot Charlie (gebeurde wel meer in die tijd), de rustige politie inspecteur Cobb die het allemaal met een flart cynisme observeert. Regisseur Rossen laat een wat ruwer gangster milieu zien dan gebruikelijk in de jaren '40. Een noir die zijn naam alle eer aan doet. Op het einde weet Johnny O' Clock hoe laat het is.