Il Rosso Segno della Follia (1970)

Aardige Bava. De film is doorspekt met Psycho- referenties en plaatst op ludieke wijze een ghost- story in een psychedelische jaren zestig setting. Verhaaltechnisch niet bijster sterk maar de visuele flair van de meester vergoed veel.

Mario Bava weet niet helemaal te overtuigen.

Soort van giallo-film met gebrek aan bloed en sadisme.

Duidelijk te zien dat dit het soort film is dat Dario Argento inspireerde, maar dit blijft een beetje schipperen tussen de gothic horror die eindigde in de jaren zestig en de grove splattervariant die de jaren zeventig zouden brengen.

Ietwat irritante hoofdrolspeler helpt niet en de decors lijken een beetje armieterige Dynasty-variant.

Tweede helft vergoedt nog wel iets, maar 't blijft een beetje behelpen.

Deze film bevat de meest overbodige openingszin uit de filmgeschiedenis:ik ben John,en ik ben knettergek.Dat vermoedden wij al,ja.Toch is de figuur van proto-metroman John wel interessant omdat we in deze merkverslaafde,gestoorde,moorddadige estheet het prototype kunnen ontwaren van Patrick Bateman.Je zou zelfs denken dat Easton Ellis deze film heeft gezien,maar misschien overdrijf ik.

Verder is de film een soort spoof op Psycho,met wat flauwekul over moederbinding en meer psycho-analytische quatsch.Even voor de goede orde:dit is absoluut geen giallo,lijkt er niet eens op.Verder is John natuurlijk een prototype sadist en speelt bloed een cruciale rol in de meest geslaagde scène,maar enfin,ieder zijn mening.En de mening dat er hier te weinig wordt gemoord,moet ik helaas delen.

Zoals we van Bava mogen verwachten is alles hypergestileerd en combineert hij(voor die tijd)hippe interieurs en aankleding met zijn gothische,flamboyante esthetiek(vgl.Argento).Door John in de mode-industrie te laten werken(bruidsjurken) heeft Bava ook een excuus om nog wat lekkere wijven zijn film binnen te smokkelen.Hij veroorlooft zich ook nog een postmodern geintje door de held na een moordpartij naar black sabbath(de film dus) te laten kijken.

Vermakelijke bijrol voor Betti,trouwens.

Ook het verhaal uit Survive Style 5+ met Tadanobu Asano heeft wat weg van het subplot in deze film, waarin John het maar niet voor elkaar krijgt de wel erg aanwezige geest van zijn vrouw kwijt te raken.
Wel onderhoudend verder, maar had wat scherper mogen zijn qua zwarte humor.

Bava heeft van deze erg door Psycho geïnspireerde film nog een best aardig visueel spektakel kunnen maken. Vooral door de beelden van de man en de sfeervolle, psychedelische soundtrack is dit nog een best toffe film. Forsyth zet het personage niet echt op een memorabele wijze neer en de rest van de cast bevat ook geen hoogvliegers. De dames lijken soms meer gekozen te zijn vanwege hun schoonheid in plaats vanwege hun acteerprestaties.

Afijn, dit is een nog best genietbare Bava.

Ik zie veel mensen begrijpelijk vergelijkingen maken met Psycho al is dat wel een veel betere film dan deze. Het is al een stuk beter dan Five Dolls dat Bava in hetzelfde jaar uitbracht. Het is hier ook wel lang wachten voor de film een beetje interessant vond. Het is geen giallo, eerder een mystery opgesmukt met wat mooie plaatjes en beetje psychologisch gedoe veelal in de vorm van flashbacks van het hoofdpersonage. Geen interessant figuur die John. Ook de rest van de cast had er precies niet veel zin in. Bava besteedde ook hier weer meer aan stijl dan aan een boeiend verhaal of karakterontwikkeling. Tot nu toe ben ik nog niet echt gewonnen voor de films van Bava. Black Sunday vond ik erg sterk, maar alles daarna was (een stuk) minder. Eens in de jaren 70 lijkt het erg bergafwaarts te gaan of was 1970 gewoon een experimenteel jaar voor hem?

Hatchet for the Honeymoon is een aparte film van Mario Bava die nog het meest doet denken aan American Psycho of de Hannibal TV-serie, maar dan met Edgar Allan Poe-achtige bovennatuurlijke elementen. Het is een Giallo-achtige slasher, maar dan met de moordenaar als hoofdrolspeler. Bava wilde duidelijk breken met het cliché dat de moordenaar aan het einde werd onthuld (dat hij overigens zelf heeft bedacht en tot in den treuren is gekopieerd).

De eigenaar van een Franse mode studio is in werkelijkheid een geestelijk gestoorde moordenaar die jonge vrouwen vermoord als ze op het punt staan te trouwen. Hij doet dit om te achterhalen hoe zijn moeder is vermoord toen hij nog jong was. In de hoofdrollen Stephen Forsyth (een Britse Italo acteur), Dagmar Lassander (de Duitse actrice die bijna was verbrand door Lucio Fulci) en Laura Betti (La Dolce Vita, Novecento).

De opnames zijn gemaakt in het voormalige huis van de Spaanse dictator Franco, waardoor er tijdens de hele productie politieagenten aanwezig waren om te kijken of er geen bloed op de vloer zou komen. De opnames lijken op sommige momenten citaten uit Hitchcock-films; het schot van de trein in het begin en het shot van John die met een schoteltje de trap op loopt bijvoorbeeld. Verder zit er minder sfeervol kleurgebruik in de film als we van Bava gewend zijn, maar de opnames waren toch zeker stilistisch te noemen. De muziek was een tikkeltje herhalend, maar wel heerlijke typisch Italiaanse klanken.

Al met al een vrij vreemde film. Geinig om gezien te hebben en qua plot zeker van grote invloed op films als Profondo Rosso van Dario Argento.

Bij een Bava-film verwacht ik mooie plaatjes, een dromerige sfeer en een laag tempo -maar niet saai- en een aangename soundtrack. Dat kon ik bij deze film allemaal afvinken: 3,5 van mij. De film wijkt qua plot wat af door de nadruk op de psyche van main-metrosexual-man John Harrington. Ik vond het een interessant genoeg personage om de film te dragen, maar ik kan me voorstellen dat het gebrek aan kills, of echter horror elementen die je van Bava gewend bent, een minpunt is voor sommigen. Maar wat ik al zei: alles wat ik wil zien in een Bava film zit erin en ik kan zijn originele uitgangspunt voor de film juist wel waarderen.

Van giallo naar haunting, deze Flick heeft het allemaal. De film is inderdaad geestig maar ik weet niet zeker of dat de bedoeling was wanneer een seriemoordenaar met paspoppen-fetisjisme de verkeerde afslacht om zo gekweld te worden door haar zieke geest die maar geen afscheid kan en wil nemen van de gladgeschoren doerak. Kon er ergens wel om lachen maar een volbloed giallo had ik beter kunnen waarderen.

Camerawerk is te gek btw. licht/schaduw, outtta focus, zoomwerk... werkelijk schitterend.

Macabere dansjes, paspoppen, een vleeshakmes en bruidsjurken. Best stijlvol! Eentje die men onder het Giallo-genre schaart! Maar een Giallo...is het niet echt...? Er is hier geen mysterie; wat we in plaats daarvan krijgen is een psychologisch portret van een zelfverklaarde gek, die een modebedrijf runt, dat gespecialiseerd is in bruidskleding. Mario Bava voeg hieraan nog een bovennatuurlijk twist-element met wat komische neigingen toe. Er zijn een aantal coole ideeën en Bava doet filmisch veel leuke dingen om budgettaire beperkingen te overwinnen. Kanttekening: er is geen bijl of bijhorende spatjes bloed te vinden in deze film!

Een soort psychologische thriller. Het is van in begin duidelijk wie de moorden pleegt. Het draait dus vooral om de motieven en de karakterontwikkeling van het hoofdpersonage. De subplot over de relatie van Stephen Forsyth met zijn (overleden) vrouw is er aan toegevoegd omdat Mario Bava de mogelijkheid kreeg met Laura Betti samen te werken. Voor mij draagt deze subplot alleen maar bij aan het creepy karakter van de film. Zonder zou slechter zijn. Deze film bevat geen aangename personages dus daarvoor moet je het niet kijken. De acteerprestaties zijn op zich zeker wat ze moeten zijn. Stephen Forsyth vindt een prima ‘gebalanceerde’ toets als madman (hoe ironisch dat ook weer mag klinken). En er zijn prachtige settings. De creepy ruimte met de modellen is zo’n beetje vintage giallo/Bava. Ook interessant dat een deel van de opnames plaatsvonden in een villa van Spaans dictator Franco. Dat is natuurlijk wel een beetje wtf?