Lolo (2015)

Het verhaal was niet erg sterk, maar de vriendelijke personage van Dany Boon maakte alles goed. Hoewel er in mijn optiek nogal wat gaten in het verhaal zaten, was het toch onderhoudend en kwam alles zeer vriendelijk over. Het einde was niet echt sterk, maar dat geeft niet, het is een vriendelijke feelgood film waarbij je je hooguit wat boos kunt maken over de verschrikkelijke streken van de zoon van Julie Delpy die echt van kwaad tot erger worden...

Overspannen gekkenhuis met een onwaarschijnlijk verhaaltje dat maar sporadisch leuk wordt. Delpy speelt leuk - vind ik, maar ik ben wellicht wat bevooroordeeld, ze kan niet zoveel kwaad doen bij mij. Boon vond ik wat mat en wat automatische-piloot, en de rest alleen vulling.

Niks aan de hand dus, kijkvoer voor op de zondagmiddag als het heel druilerig is. Met wel een uitzondering: de waterval die Delpy uitstort is bijzonder bruikbaar als Franse les spreektaal. Met vooral veel woorden die niet precies in een woordenboek terug te vinden zijn.

Zeer matige komedie , zelfs Julie Delpy kan de film niet redden...

Verhaal + geloofwaardigheid + originaliteit + humor: allemaal van bedenkelijk niveau.

Dany Boon zorgt er voor dat de film toch niet helemaal wegzakt in het moeras...

Oh, die hippe Delpy toch! Je moet niet zomaar denken dat haar sex drive zal verminderen gewoon omdat ze nu 45 is en een maatje meer heeft. Daar heeft het patriarchaat het vast niet van terug! Nee maar, effe serieus, ondanks haar wat 'arty' aspiraties soms, is Delpy in haar rol van lichtjes onthechte bobo moeder eigenlijk een flauw doorslagje van mainstream komedie godin Sandrine Kiberlain - die dit archetype steevast met brio en zelfspot vertolkt. Het erg lichtvoetige karakter van deze 'Lolo' kon me dan weer wel bekoren, een gebrek aan artistieke ambitie valt enkel toe te juichen. Delpy maakt het niet al te bont (even een bescheiden Psycho evocatie natuurlijk, we zijn per slot van rekening Frans), al lijkt ze mij wel een vreselijk wijf om films mee te kijken. Uiteindelijk heb ik toch ook wel een zwak voor romantische komedies waar een klasseverschil centraal staat (zie bv. ook 'Pas son genre' (2014)). Dany Boon is verrassend innemend als 'plouc' Jean-René, het hautaine parijse wereldje wordt toch wel overtuigend te kakken gezet. Naar het einde toe dreigt de film te ontsporen met een incestueuze plot twist, maar de toon wordt nergens zwaarmoedig en Delpy sluit integendeel de film af als ware het met een speelse pirouette.

Geheugenproblemen: vooral nadelen, ook soms voordelen.

Op een luie avond naar gekeken, om nu op MoMe te vast te stellen dat ik hier zes jaar geleden ook al een korte commentaar schreef.

En vreemd genoeg ben ik er nu positiever over dan toen. Een poepsimpel verhaal, noodzakelijk om hert verstand op nul te zetten, met het nitwit-personage van zoon Lolo dat zozeer uitvergroot wordt dat het me bij momenten ergerde.

Maar ook met de charmante Julie Delpy en de altijd overtuigende boon. En die twee hielden me dan toch van begin tot einde met een zachte glimlach bij het scherm.

Type 'dertien in een dozijn''; maar de eerste twee van die dertien vallen meestal wel nog best mee.

Van 2* naar 3*.