Gomgashtei dar Aragh (2002)

Mumm_ra, zou je een berichtje willen plaatsen ?

Wat een film zeg. Heel moeilijk om er iets over te schrijven.

Ik kan dit zeggen: de acteurs zijn beroerd. Maar dit heeft toch iets sympathieks. De hele film is sympathiek. Het gaat over het lijden van de Koerden door het toedoen van Saddam (de hele film wordt hij vervloekt, behalve door een dokter die zich later echter ook op hilarische wijze bekeerd). Je zou dus verwachten dat deze film 'drama' is.

Fout! Deze film is komedie. Je kunt je lach soms niet inhouden. (vb: één van de muzikanten die op reis gaan, wil zijn familie niet achterlaten omdat hij bang is dat zijn 7 vrouwen en 13 dochters zich alleen zullen voelen)

Vooral het lot van kinderen die hun ouders verloren door bombardementen, is mooi en zelfs romantisch in beeld gebracht.

Ik heb me niet verveeld.

Een van de meest indrukwekkende films die ik heb gezien. Ik ben het gedeeltelijk met Anatolia eens dat het een komedie is en geen drama. Je zou de film kunnen samenvatten als: Het begint met een lach in de woestijn en tranen in de sneeuw.
Het begin speelt in de woestijn en dat is behoorlijk grappig af en toe. Maar hoe verder je komt in de film, des te meer zie je van wat het Koerdische volk door Saddam Hoessein is aangedaan. Het einde waar een vrouw het lichaam van haar vermoorde broer zoekt in een massagraf, en waar een vrouw door een gifgasaanval zo verminkt is geraakt dat ze iemand anders aan haar man , die haar zoekt laat vertellen dat ze dood is.
Nee, dit is wel degelijk een groot drama. En het ergste is dat je beseft dat dit daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

wow, die moet ik dus zien..

Zoals de datum van mijn vorige bericht al doet vermoeden, heb ik deze film een hele tijd geleden gezien. Dat was in een alternatieve bioscoop en ik weet nog wel dat ik er destijds behoorlijk van onder de indruk was. De film heeft zelfs een tijd lang in mijn top 10 gestaan en ook daarom wilde ik hem erg graag herzien.
Uiteindelijk een versie gevonden met nogal brakke Engelse subs, maar desondanks was de film goed te volgen. Natuurlijk heb ik hem eerder gezien, dus dat hielp, maar dat gold ook voor de vriendin waarmee ik hem keek, en die hem nog nooit had gezien.

Het eerste wat tijdens de herziening opvalt is dat het visueel behoorlijk brak is. De beelden zien eruit alsof het in de jaren 70 is opgenomen en de kadrering is ook niet bepaald geweldig. Vooral de scènes 's nachts zijn behoorlijk slecht, want je ziet echt gewoon niets.

Het tweede dat opvalt is hoe weinig er van het verhaal is weggezakt. Dat zal wellicht te maken hebben met de impact van destijds. In mijn bericht vijf jaar geleden schreef ik al dat een samenvatting zou kunnen zijn "Het begint met een lach in de woestijn en eindigt met tranen in de sneeuw." (Al zie ik nu dat ik enkele woorden vergeten ben in mijn vorige bericht.) De verschillen tussen de Koerdische en de westerse cultuur leveren enkele hilarische situaties op zoals de zoon van Mirza, die zeven vrouwen en elf dochters heeft en gezworen heeft net zolang op jacht naar meer echtgenotes te gaan totdat hij een zoon krijgt. En vervolgens gebruikt hij dat ook nog als openingszin tegen een vrouw die hij op het oog heeft als achtste echtgenote! Of de dokter die medicijnen verkoopt tegen AIDS "hetgeen een gevaarlijke ziekte onder muildieren is." Dus red je muildieren en koop het medicijn!

Op het einde krijgen we behoorlijk wat ellende te zien, maar ook hier zorgen de cultuurverschillen ervoor dat het niet al te sentimenteel wordt, want terwijl een vrouw huilt omdat ze het lichaam van haar vermoorde broer niet kan terugvinden in een massagraf, wordt ze door de andere zoon van Mirza eraan herinnert dat hij haar een huwelijksvoorstel heeft gedaan.
Maar wie door de cultuurverschillen heen kan prikken ziet de oprechtheid van de personages, die ook zeker niet gemaakt overkomen, en waardoor de film je niet onberoerd achterlaat, integendeel.

Erg positief was de soundtrack die bestond uit Koerdische volksmuziek. Vond ik die vijf jaar terug nogal vreemd, nu kon ik het veel meer waarderen. Als de mannen zelf in de film muziek maakten was het opzwepend, als het achtergrondmuziek was, was het wat rustiger en droeg het bij aan de sfeer.

Uiteindelijk kunnen de hilarische cultuurverschillen, de oprechtheid van de personages en de muziek de brakke beelden goed compenseren. 3*.

Begin inderdaad meer komedie voorral de vechtpartij en de man die zo genaamd zou stikken en het menneke maar op en neer rennen. En ja die mensen hebben veel geleden door het regiem van Saddan.