The Man Who Could Cheat Death (1959)

Onbekend is onbemind.

Ik heb een zelfdzame kopie op de kop kunnen tikken in de States.

En had geluk, hij was van heel goede kwaliteit.

Het zal wellicht nog een eeuwigheid duren vooraleer we van deze prent een officiële release in de Benelux mogen verwachten, tenzij Paradiso H.E. er zich over ontfermt...

Wat een dokter allemaal niet doet om eeuwig jong te blijven...

In elk geval is het verhaal boeiend en de cast overtuigend.

Dit intrigerende maar helaas tevens onsamenhangende horror melodrama, dat herinneringen opriep aan Dorian Gray, was te bombastisch van toon. Ik vond Anton Diffring, in de rol van de gestoorde wetenschapper, danig uit de toon vallen; dan was Christopher Lee, als morele arts, beter op dreef.

De Hammer-remake van The Man in Half Moon Street (1945) Afgezien van een paar korte uitbarstingen van actie en enkele nachtelijke moorden in de mist, vertrouwt de film zwaar op spraakzame scènes en oninteressante dialogen. We zien dezelfde vier mensen in een handvol sets met elkaar praten. Het is vooral wachten en wachten op een mager einde. Het is jammer want Terence Fisher is een goed regisseur maar hier is het gewoon te weinig en te laat.

Een van de oudere en ook weinig bekende Hammer horrorfilm. Zoals altijd bij deze producent is de aankleding erg mooi, maar is het in hetzelfde bedje ziek als veel andere Hammer producties. Er wordt ontzettend veel gepraat, er is weinig actie en het gaat ofwel erg traag of soms veel te snel. Deze film blijft ook nogal oppervlakkig wat betreft de karakters en het centrale thema van wetenschapper die het eeuwige leven heeft ontdekt, maar ondervindt dat dit toch niet zo ideaal blikt te zijn. Probeert iets teveel de psychologische kaart te trekken en creëert onvoldoende een ongemakkelijk gevoel bij de kijker.

Deze Hammerproductie heeft het in de loop der tijd moeten afleggen tegen meer illustere producties als Dracula, De Frankensteins en de Quatermasses van toen. En ik zie ook wel waarom. De vonk slaat nooit helemaal over in het verhaal. Anton Diffring, als de man die de dood bedriegt, heeft de hoofdrol maar is ook de schurk van dienst. Het is niet dat je sympathie voor hem voelt, maar je moet het als kijker wel met hem doen. Christopher Lee is van de partij als good guy - hij had toen ook nog niet de status die hij later zou krijgen. Hij doet het prima maar heeft ook een wel wat saai personage. Dan blijft nog over: de bevallige Hazel Court. Misschien is het een pittig detail dat zij 2000 pond extra betaald kreeg om een topless scene - poseren voor beeldhouwer Diffring - te doen. Deze scene was enkel te zien in de filmprints die bestemd waren voor de Europese (niet-Britse) markt. Vandaag de dag is die scene echter verloren gegaan, tenzij het nog ergens een keer opduikt in één of ander archief.

Aan de positieve kant zit het weer snor met de decors, kostumering en props van het verhaal dat zich afspeelt in Parijs eind 19e eeuw. Het oog wil wat en dat krijgt het ook.