Sabu (2002)

Weer een wat gewonere film van Takashi Miike, maar niet zo aangenaam als Bird people of China, de film ging wel, ik had soms toch wel even dat het mij niet meer zo boeide, maar dat kan aan mij gelegen hebben. Toch zaten er genoeg scenes in, die de film nog wel 3 sterren waard maken.

Een mooie film om te zien, maar de film gaat gebukt onder een te lange speeltijd. De film kabbelt een beetje voort en de ontwikkelingen zijn niet interessant genoeg om de tijd mee vol te maken. Erg jammer dat de verveling toe slaat na toch wel een uitstekend eerste anderhalf uur.

Zit je bij de juiste film Dopke? Die laatste 7 minuten zullen toch niet zo erg geweest zijn ?

Jij misschien in de war met Gozu?

Hehe, had al zojuist een correctie doorgestuurd

Goodfella: nou, het laatste half uur van Gozu is uhm ... alles behalve vervelend .

Moet deze ook maar eens dringend zien.

De 10e Miike die ik heb gezien en helaas ook de minste.

Miike slaat hier een beetje de plank mis helaas.

Waar Miike in zijn andere films altijd heerlijke personages heeft en lekker maling heeft aan alle regels, houd hij zich hier keurig aan elke regel. Waardoor dit een ontiegelijk saaie film geworden is. Het verhaaltje is niet boeiend genoeg en als Miike zich een beetje had laten gaan was er vast nog wel wat te genieten geweest (al denk ik dat er sowieso niet veel aan was geweest) Op de DVD legt hij nog wel uit dat hij zich aan het boek wou houden, maar dan had die beter een wat boeiender boek kunnen uitkiezen.

Er zitten nog wel een paar mooie scènes in, die opgehangen vrouw zag er erg mooi uit. (geen spoiler is het eerste shot dat je ziet) En als dat meisje met een paraplu komt aanlopen als het regent, is ook zeer oké. Maar niet genoeg voor een voldoende.

Laat deze film dus maar links liggen en ga voor het betere werk van Miike.

2* voor dit filmpje.

Miike blijft me verbazen, was ik na zijn eerste paar films niet zo over hem te spreken en vond ik z'n werk rommelig en onafgewerkt, maar na het zien van de bizarre meesterweerkjes Fudoh en Visitor Q werd ik toch wel fan van de man. En mat Sabu laat hij zien weldegelijk ook mooie films te kunnen maken. Prachtige plaatjes en voor liefde voor de personages verteld het het verhaal van Sabu en Eiji. Snel gaat het niet, maar mooi en innemend is het wel. Het lijkt haast wel een Kurusawa.

3,5*

Enorm oneens met Macmanus.

Miike valt niet in een vakje te duwen, en als je zegt dat hij een romantisch samurai gevangenisdrama gemaakt heeft verbaast dat ook niet zoveel. En toch is het steeds weer even schrikken bij zulke filmpjes.

Genre klopt ook niet helemaal, film teert duidelijk op een semi-romantisch en poëtische ziel. Het begint kent nog wel enkele hardere scenes, maar de rust is duidelijk de rode draad in deze film. De vriendschap tussen Eiji en Sabu is mooi om volgen, niet in het minst door de sterke prestatie die Fujiwara neerzet.

Verder ook regelmatig mooie plaatjes en een opvallend rustige visuele afwerking. Statische shots en mooie, rustige plaatjes. Ook iets wat in niet te veel Miike's te bewonderen valt. Het is geen The Box, maar aangenaam om kijken is het zeker.

Verhaaltje blijft boeien en kent een paar interessante wisselingen al is het "who dunnit" gegeven uiteindelijk het minst interessante.

't Is bijna feel good te noemen, al zijn bepaalde scenes daar te hard en te grauw voor. Wel mooie intermezzos met Kenichi Endo, waarbij Eiji's karakter mooi vormgegeven wordt. Ook de bijrol van Osugi is fijn, al is het maar omdat de man een fijn en erg herkenbaar stemgeluid heeft.

Mooi filmpje, niet superopvallend behalve dan dat het van de hand van Miike komt, en ik nog maar weinig vergelijkbaars van zijn hand heb gezien (op toch dik 30 films). Mooi drama, innemend is een treffende omschrijving.

Kleine 4*

PS: vraag me af of Miike hier wat voor Big Bang Love heeft uitgehaald. Compleet andere film maar enkele parallellen zijn makkelijk te trekken.

Daar deed het me ook aan denken (aan Kurosawa dan wel te verstaan ), maar nog meer aan meer recente jidaigeki films, als Twilight Samurai en Hana. Net als in Miike violence-films ook hier weer ontwortelde individuen, die werkelijk op zichzelf zijn aangewezen. Fraai uitgewerkt, avanf het begin. De plichtmatige, schetsmatige en voorspelbare ontwikkelingen in de gevangenis op Ishikawa zijn de zwakke momenten in de film, waarna het einde toch wel weer prachtig onuitgewerkt (beter gezegd: onuitgesproken), maar veelzeggend Japans is. Miike maakt er mooie plaatjes van ook al was de film oorspronkelijk gemaakt voor TV. En ook de muziek in de film is top. Toch wat té vlak om werkelijk te overtuigen. Ozu heeft dan bijvoorbeeld toch een veel betere film over verweesde kinderen gemaakt, die worstelden om weer in de maatschappij terecht te komen en hun familiewaarden te hervinden (Tokyo Twilight).

Ik las in de 'Mes-bio' ook dat er in de oorspronkelijke (korte) TV versie drie liedjes van Simon & Garfunkel verwerkt waren Ben benieuwd welke en waar in de film die te horen waren. Lijkt me geen combi eerlijk gezegd.

Wat een ontzettend onscherpe poster trouwens.

Leuk filmpje toch.

Niet de maffe en gekke Miike dit keer, de film leunt het meest tegen Bird People in China aan. Maar net zoals met die film levert Miike weer een prima product af. Cinematografisch wat erg sterke scenes en shots, de soundtrack werkt verder ook wel. De acteurs zijn alle prima op hun plaats. Ook leuk om Fujiwara weer een te zien.

Maar waar de film echt kracht vandaan haalt is de mood. (Niet zozeer sfeer) Ik vond het zelf leuk om het hoe en wat te zien. Lekker laid back met een wat donker feel-good ondertoon. Ik kan het niet echt goed onder woorden brengen. De verschillende connecties en verhoudingen tussen characters vond ik boeiend om te volgen. Ook het eiland zelf werkte mee.

De juiste woorden komen niet echt maar ik vind deze film meer dan geslaagd. Nergens geniaal maar wel erg prettig om te kijken.

4*

Verrassend sterk ‘gewoon’ drama van Miike. Dit keer geen gekkigheid of uitbarstingen van geweld, maar gewoon een mooi drama over twee jeugdvrienden. Misschien voor sommige wat traag, maar ik kon het op deze vrijdagochtend juist erg waarderen. Beetje Shakespeareaans drama.

Dikke 4*