The Manchurian Candidate (1962)

Intrigerende Koude Oorlog paranoia, waarvan die bevreemdende scène met slaperige GI's in een nachtmerrie-achtig dameskransje mij zo bekend voorkwam dat ik meen deze wel eens eerder te hebben gezien. Na het nogal bizarre begin zakt het wel wat in, het middenstuk is soms wat langdradig. De laatste akte is behoorlijk spannend, met een aantal harde scenes en een knappe verrassende apotheose. Goede acteurs waarbij vooral Angela Lansbury opvalt, die toch vooral bekend is als vriendelijk speurneuzend omaatje. In deze film van bijna 60 jaar oud was ze trouwens ook al ouwelijk- ze speelt nota bene de moeder van de maar een paar jaar jongere Laurence Harvey. Maar dat doet ze wel uitstekend, echt een geweldige bitch- pardon my French.

Schitterende film. Puike contrastrijke zwart wit fotografie door Lionel Lindon (Wie ? de man heeft 129 credits, helft ervan met films die ik nooit van heb gehoord en de andere helft van Tv series jaren '50 - ook Frankenheimer komt uit de tv sector dus misschien daarom de keuze voor Lindon) waarin de composities prachtige deep focus momenten creëren. Inhoudelijk vrij kritisch. Politiek is bevolkt met marionetten, hersenloze dummies die zich laten leiden, verpakking is belangrijker dan de inhoud. Magnifieke sequentie waarin de eerste keer het onderwerp (soort hypnose) wordt gedemonstreerd (met telkens cuts van inbeelding naar echt waarin personages en ruimte ook veranderen).Somber, pessimistisch en consequent (geen happy end) waarin de toenmalige paranoia van koude oorlog nu gezien kan worden als een een pre status van terrorisme (sleepers). Soms rommelige plot (zeker op het einde vroeg ik me af waarom Sinatra zo lang wacht om actie te ondernemen) en Frankenheimer mikt op veel thema's (naast politiek analyse, familie drama en trauma verwerking ook nog eens een liefdesverhaal tussen Sinatra en Leigh) dus een echt vlot plot/verhaal is er niet. Maar de briljante visualisering met een inhoudelijk relevante commentaren over politiek maakt dat deze film probleemloos op het schavot mag staan van bijna-meesterwerken.

vond het wat aan de wat saaie kant er zatten wat spannende stukken in maar voor de rest oke eens naar geken hebben dan heb je hem ook gezien enkele oude bekende buiten frank sinatra zelf hebben we nog angela lansbury als de moeder van de militair ook de vrouw die we beter kennen uit de horror thriller die ze iets of wat beroemd heeft gemaakt van de al even bekende regisseur hitchcock waar ze vermoord wordt onder de douche. tijdens de oorlog worden er enkel soldaten gevangen genomen een van hen krijgd tijdens zijn terugkeer een ondersijding terwijl andere van zijn eenheid last heeft van nachtmerries. na de film vert op zijn einde begint te lopen komen we er achter waarom en wie zoals Major Bennett ook doet wie is de hoofd van deze Hersenspoeling waardoor raymond show verandert en zich daarna niet meer herinnert van wat er is gebeurt telkens men een woord uitspreekt dat een spel is met speelkaarten het laatste deel krijgen we nog iets of wat adrenaline en spanning maar dat is ook alles wat deze film verder te bieden heeft. natuurlijk weet je dat een politiek drama op zich niet erg voor laat zeggen spanning zorgd er zijn er natuurlijk wel betere die het wel hebben maar deze vond ik een beetje te saai

Oei, toch een beetje ontgoocheld over een film die relatief hoog op mijn kijklijst stond. Dat zal vooral te maken hebben gehad met het warrige begin van de film met die droomsequenties die ik vrij vervelend en langdradig vond.

Het plot is nochtans wel intrigerend, maar het duurt wel even tot dat op gang komt. De film wordt inderdaad gedragen door Angela Lansbury die als machtsgeile en manipulatieve vrouw/moeder haar greep strak houdt in de hogere politieke echelons.

Sterk slot wel waarbij de spanning tot een hoogtepunt leidt, maar alles in zijn geheel genomen kon dat de film voor mij net niet genoeg redden. Misschien moet ik me ook eens aan de remake met Denzel Washington wagen.

Prima film van John Frankenheimer. Intrigerend verhaal dat ergens wat ongeloofwaardig is maar zeker leuk blijft om naar te kijken.

Ruime 3,5

Nu op Prime.

Een jaar nadat deze film uitkwam schoot Lee Harvey Oswald de Amerikaanse president Kennedy dood. De schutter in de film, Shaw, werd gespeeld door Laurence Harvey. Shaw groeide net als Lee Harvey op zonder vader. Beiden verbleven enige tijd in een communistisch land, Shaw in Mantsjoerije en Lee Harvey in Rusland. Beide waren gestationeerd in Azië, Shaw als sergeant in Korea en Lee Harvey in Japan. Shaw had een moeder die hem misbruikte voor de uitvoering van haar waanideeën en Lee
Harvey had een egocentrische moeder die hem als zoon afwees.

Pas in de jaren 70 gaf de CIA toe sinds begin jaren 50 te experimenteren met 'brainwashing' middels project MKUltra.

Maar dat terzijde.

The Manchurian Candidate is een ietwat rommelige film die in de tijd geplaatst de geest van de jaren vijftig en dan met name het Mccarthyisme verbeeldt. De film kent interessante dialogen met als hoogtepunt de uitwisseling in de trein tussen Majoor Bennett Marco (Frank Sinatra) en Eugenie Rose (Janet Leigh)
Het scenario rammelt een beetje maar niet storend. Veel wordt goed gemaakt door zoals ik al schreef, dialoog maar ook door goed camerawerk. Angela Lansbury die de moeder van Shaw speelt spring eruit wat acteren betreft. Met als memorabel hoogtepunt de indringende scene waarin ze haar volwassen zoon incestueus op de mond kust. De actrice Lansbury was maar drie jaar ouder dan de acteur Harvey.

Beste scene (de kus)
Mooiste dialoog

The Manchurian Candidate begon nochtans veelbelovend, maar uiteindelijk is het een film geworden die zichzelf in de voeten schiet door te veel de focus te leggen op het 'plot'. De droomscènes die we in het begin te zien krijgen, waren erg knap en spannend gebracht en ergens hoopte ik om meer van dit soort scènes te zien te krijgen. The Manchurian Candidate doet me ook wat denken aan Jacob's Ladder met een mix van een paranoiathriller en een politieke thriller, maar jammer genoeg zakt de film verder in. De rol van Janet Leigh als love interest van Frank Sinatra begreep ik al helemaal niet. Het einde is ook ietwat voorspelbaar met de moeder die achter de hersenspoeling van Raymond zit en het neerschieten van zijn moeder en stiefvader. Gelukkig is het acteerwerk wel van een goed niveau, vooral Frank Sinatra en Angela Lansbury in de rol van de moeder acteren erg sterk, waardoor een onvoldoende toch net vermeden wordt.

2.5*

In het begin is het plot van deze film wat verwarrend en het is even zoeken waar het verhaal naartoe gaat. Dat wordt echter wel redelijk snel duidelijk en wat dan overblijft is een oninteressante, ongeloofwaardige en nogal saaie film. Het plot is dusdanig ongeloofwaardig en weinig boeiend dat de film al relatief snel langdradig begint te worden. Voor een thriller wordt het ook nergens echt spannend. Sinatra acteert wel aardig en ook het overige acteerwerk is niet eens zo verkeerd, al voegt de rol van Janet Leigh niets toe. Het acteerwerk kan deze film voor mij echter zeker niet redden.