125 Rue Montmartre (1959)

Ein-de-lijk op DVD (Pidax-Dld) verschenen, met Frans- en Duits geluidsspoor, en in superbe gerestaureerde beeldkwaliteit.

Visueel had ik de film nog vrij duidelijk in herinnering van héél lang geleden (Duitse TV uitzending) maar het verhaal was ik grotendeels kwijt, en zette mij zelfs op het verkeerde been.

Lino in topvorm, boertig bot en toch sympathiek, zoals alleen hij dat kon.

Zeer genietbaar, en een van mijn favoriete Ventura films. maar dat zijn er vele

Het plot vond ik erg zwak: op die manier een moord plegen geeft werkelijk geen enkele garantie op succes. Welke volslagen buitenstaander laat zich overigens in die mate voor het karretje spannen?

In het eerste stuk moest ik onvermijdelijk aan "l'Emmerdeur" denken. Ventura weer met een lastpost opgezadeld maar uiteindelijk gaat het toch de misdaadkant op met een toch niet zo instapbaar scenario.

Maar goed, Ventura laat toch minstens in één scène, waar hij zich kwaad maakt, zijn talent zien, maar nog merkwaardiger dan dat : wanneer hij in het circus zit lacht hij zoals ik hem nog nooit heb zien lachen.

Meer dan deze kleine pittigheden zit er helaas niet in het nr 125...

Een dergelijke rol had ik nog niet eerder van Ventura gezien, en ook dit zit hem als gegoten.

Hij gaat er totaal in op en is volledig geloofwaardig als volkse krantenverkoper.

Onweerstaanbaar en energiek.

Aan de geloofwaardigheid van het geheel draagt ook de keuze voor de rol van de vriendin van Pascal (Ventura) bij.

Dora Doll is geen echte schoonheid (maar lelijk is weer iets anders) en past qua type naadloos in het verhaal.

Op de rest van de cast is weinig aan te merken, al legt Robert Hirsch (Didier) het er tegen het einde van de film misschien iets te dik bovenop.

Ventura speelt met gemak iedereen van het scherm.

Een van de twee dingen die je hem in andere films zelden ziet doen is al genoemd door Movsin, en dat is met name lachen.

Hier doet hij het zelfs meer dan eens.

Het ander is zijn tegenspeelster zoenen (hier ook meerdere malen, een unicum denk ik)

Dat deed hij uit principe liever niet.

"Wat moet mijn vrouw daar wel van denken? "zei hij in een interview daarover ooit.

Ook al genoemd door Movsin is de overeenkomst van het verhaal met de vele jaren later ontstane film "l'Emmerdeur".

Ongetwijfeld deed de scenarist van die film inspiratie op bij "125 Rue Montmartre".

Een heerlijk filmpje, met sfeervolle beelden van Parijs en de gepaste muziek erbij, dat ik zeker nog wel eens uit de kast zal trekken t.z.t.

Mijn 4* blijven staan.

Het personage van al weer een uitstekende Ventura is nogal een driftkop maar ook

met het hart op de goede plek.

Zijn behulpzaamheid gaat wel ver maar het is dan ook zijn ontvlambare karakter

die hem mee laat voeren naar wat je een valkuil zou kunnen noemen.

De man weet niet waar hij opeens in verzeild is geraakt, met vooral dan veel vuur

in het spel van Ventura.

En ontpopt de film zich warempel tot een mysterieuze misdaad thriller.

Zowel verhalend met een lekker strak tempo als visueel is er weinig aan te merken,

terwijl ook het acteerwerk algemeen zeker voldoet.

Een beetje spannend deze film, en vooral vermakelijk...

Niet de beste met Ventura maar wel een onderhoudend misdaadverhaal waarin Pascal, een krantenverkoper, een man redt uit de Seine. Waar dat allemaal heen leidt ga ik niet onthullen maar het was wel prettig. Ventura is wederom een plezier om te zien spelen, al is zijn typetje vaak uit hetzelfde hout gesneden doorheen vele van zijn films. Deze film was me niet echt bekend maar was zeker niet verkeerd.