Ôinaru Gen'ei (1999)

BARREN ILLUSION is één van de beste films die ik de afgelopen tien jaar zag. De film, waarin al Kurosawa's favoriete thema's zijn samengebald, illustreert de situatie van de samenleving in de wereld. Kurosawa verpakt zijn boodschap ditmaal niet in een nachtmerrieachtige thriller, maar in een ongrijpbaar verhaal vol vervreemding en symboliek. In de film zijn oorzakelijke verbanden geheel afwezig. Alles wordt overgelaten aan gevoel en emotie niet aan reden of verstand. Omdat de film vol zintuiglijke kenmerken zit is hij niet afstandelijk of onbegrijpelijk, maar wellicht juist de meest doorvoelde toekomstcinema sinds Andrej Tarkovski. Hij daagt uit om te voelen hoe de huidige maatschappij functioneert, hoe wij daarin zelf functioneren en waar de werkelijke kracht van liefde en vooral verlangen ligt.

Centraal staan de geliefden Michi en Haru. Michi werkt als beambte op een postkantoor, waar ze verantwoordelijk is voor buitenlandse zendingen. Haar vriend Haru is muzikant. Vroeger wist hij nog wat hij wilde met zijn leven, maar nu heeft hij geen doel meer. Soms heeft hij het gevoel gewoon te verdwijnen. Hoewel beide karakters borrelen van verlangen is hun zoektocht emotieloos en zonder richting. Ook de samenleving om hen heen is in verval: er wordt niet meer gecommuniceerd, het zou zelfs oorlog kunnen zijn en mensen ontwikkelen onverklaarbare allergische reacties. Men vraagt zich af in welk universum men leeft, maar er is niemand die het weet.

Heb Oinaru Genei vooral als een lamgeslagen film ervaren. Zowel de personages lijken terneergeslagen en stuurloos (in een routine danwel in het nietsdoen te zijn vervallen), de film zelf springt ook van de ene scène naar de andere zonder echt vitaal over te komen. Een overkoepelend thema lijkt vooral in de algehele sfeer te vinden, want alhoewel ik best kan beamen dat dit een visie van op een samenleving is, vind ik het vooral interessant om het wat kleiner te trekken (maar daarmee mis je weer de nevenpersonages). Ik zag overigens wel overeenkomsten met Akarui Mirai, waar ook via één relatie een bijna absurd beeld van de wereld wordt geschetst. Die film bracht me totaal van mijn stuk. Oinaru Genei lijkt iets vlakker, maar herbergt onder het steriele uiterlijk genoeg mysterie om mij nog even zoet te houden (en kent een paar scènes die nu al geweldig zijn (die speeltuin bijvoorbeeld)).

Edit: De film voelt een paar uur later toch al een stuk vitaler.

De meest ontoegankelijke Kurosawa die ik al gezien heb.

Vergeef het mij dat ik na het kijken even snel het internet afgestruind heb naar een korte verklaring, want tijdens het kijken zelf was het vooral behelpen met wat er op het scherm gebeurde. De film als visie op onze samenleving vind ik compleet mislukt aangezien het veel te eenzijdig is en er wat mij betreft ook compleet naast zit.

Toch heb ik wel voeling met die nihilistische Japanse cinema. Vind het vooral fascinerend. Er straalt een enorm sterke sfeer vanaf die compleet los van goedkope en redelijk lelijke visuals vorm weet te krijgen. Ze lijken vooral rond de eeuwwisseling gemaakt, veel zijn het er ook niet, maar ze vormen toch een duidelijk subgenre.

De film had zeker niet langer hoeven duren, had ook iets meer muziek mogen bevatten (dat geëxperimenteer leek me wel leuk, maar veel was er meestal niet te horen), maar heb 90 minuten lang gebiologeerd naar het scherm liggen staren. Niet dat er veel gebeurt verder, vaak ellenlange scenes die in al hun niks toch weer wel mooie dingen weten te tonen.

Het is een soort film dat ik nooit immer iemand zou aanraden. De fans komen vanzelf wel bij dit soort cinema terecht. Blijf het altijd wel iets te audiovisueel karig vinden, als kritiek (boodschapsgewijs) sluit het ook compleet niet aan bij wat ik vind/denk/waar ik voor sta, maar vervreemding blijft een sterk thema wat mij betreft, en die Japanse regisseur kunnen het uitbuiten als geen ander.

Absoluut geen aanrader dus, welke sterke cinema.

3.5*

edit van eerder bericht - leesbaarder en iets aangevuld:

Omdat het sterke cinema is, bij voorbaat een aanrader Verder even wat ingaan op dingen die ik niet kan plaatsen (om niet te zeggen - niet mee eens ben)

Ikzelf ben nogal optimistisch (eerder senitimenteel) en hoopvol ingesteld. Juist daarom kan ik deze Kurosawa zo waarderen (verblijft ook al zo'n tien jaar steevast in mijn Top 10).

Vreemd daarom dat je het zo neerslachtig hebt ervaren (dat maak ik eruit op). En die zin over de boodschapperigheid die niet jouw visie zou zijn doet mij niewsgierig worden naar die boodschap. De samenleving in de film is er trouwens eentje van na.... (waarna is onduidelijk, maar zeker niet de huidige overigens).

Wat mij ook wel bevreemd is dat je hier ook de nadruk op legt. Ik krijg toch zelden in jouw reviews te lezen dat juist dat inhoudelijke element je zou aanspreken of tegenstaan of dat jij een libarele (?) optimist (?) bent. Of is de film te lethargisch (en jij te ondernemend?). Vergeef me de wat aarzelende vergelijkingen maar ik blijf zoeken naar een vergelijking die je recht doet... - oej ik ken je natuurlijk slecht - wellicht kun je het nog beter omschrijven, zodat ik er beter op kan reageren )

Ook zeker niet boodschapperig ervaren en als er al iets uit naar voren komt is het de hunkering naar liefde en de kracht ervan. Zoals Kurosawa zelf aangaf: na een crisis wordt het nooit meer als voorheen". De visuals zijn wellicht karig qua kadrering (ben ik het overigen niet mee eens - maar dat lijkt me smaak), ze zijn heel sterk qua zeggingskracht. De bal, de witte pluisjes, het raam etc.

Geweldige film die ik kan blijven zien (en trouwens gemaakt door Kurosawa in samenwerking met film studenten), En Takeda Shinji is een held!

Ik heb inderdaad maar weinig positiefs uit de film kunnen halen. Mensen communiceren niet met elkaar, staan er lusteloos bij, vervallen in zinloos geweld. Er is een koppeltje maar genegenheid zien we nooit.

Die scene in de speeltuin in nog het meest illustratief. Een beetje met ballontjes spelen zou normaal een gezellig tafereel moeten opleveren, maar zelfs dan spelen ze ook niet samen. Ze gooien de ballen wat doelloos in het rond (vaak ook gewoon de andere kant van de ander op). Op het einde loopt het meisje ook gewoon weg, zonder wat te zeggen.

Er is geen ruimte voor lol of gewoon "leven", iedereen lijkt al dood te zijn in de film. Eentje fade zelfs regelmatig gewoon weg uit het beeld.

Ben dan wel benieuwd hoe je deze film niet als neerslachtig kan ervaren.

Zelden is inderdaad het goede woord.

Audiovisueel boeit deze film me niet zo. De kadrering vond ik trouwens wel sterk, het is meer de invulling die ik vaak lelijk vond. Goedkope digitale look, saaie en lelijke setting. Er zitten afzonderlijk wel een paar mooie shots tussen, maar te weinig om mij echt continue te boeien.

En dan moet je dus ergens anders naar op zoek. Meestal betekent dat verhaal en themas die mij niet boeien, maar uiteraard zijn daar gewoon uitzonderingen op.

Ik vind dit soort films altijd wel boeiend. Personages waar amper iets uit af te lezen valt en eigenlijk de ene onbegrijpelijke handeling na de andere uitvoeren. Ze lijken dood maar achter hun gezicht gaat een hoop emotie schuil die jammer genoeg (voor hen dan) niet uitgedrukt kan worden. Het is een zeer boeiend schouwspel.

Ja en nee. Tijdens het kijken is de film absoluut niet belerend, maar als je dan opzoekt vanuit welk idee Kurosawa z'n film maakt vind ik dat hij weinig subtiel te werk gaat.

Ik ben iemand die liever vandaag dan gisteren leeft, ik heb dan ook niet zoveel aan films die een uitsluitend negatieve en eenzijdige kijk op de toekomst bieden. Zeker niet als dat dan ook nog eens het thema van de film wordt.

Zelfs al wil Kurosawa hier een beeld geven van de maatschappij van overovermorgen, dan nog vind ik het een oninteressante visie.

Dat heeft dan ook wel weer wat te maken met cultuurverschillen, vervreemding in Japan is een veel groter probleem dan in middle of the road Belgie, toch geloof ik er allemaal niet zoveel van.

Ik denk dat mijn boodschap wel aangekomen is bij de mensen die dit eventueel een goede film zouden vinden

Ôinaru Gen'ei is wel de ultieme spookfilm zeg. Laat me maar niet los, en scenes als die op de speelplaats, die voor het raam of de muurschildering drijven zo af en toe ineens boven. Misschien juist net omdat elke scene bijna hermetisch lijkt te zijn afgesloten, wat maakt dat elke scene op zichzelf staat en een eigen indruk achterlaat. Kan nog eens de volle mep krijgen!

Deze film zal ik toch al gauw een jaar op de computer hebben staan, maar Akarui Mirai viel me eerder wat tegen en zo raakte deze een beetje in de vergetelheid. Aangezien Mochizuki Rokuru zich vandaag heeft uitgeschreven kwam ik deze titel weer eens tegen. Hoewel onze smaken redelijk verschillend zijn ben ik over het algemeen wel benieuwd naar top10 films van bepaalde users, zo ook die van Mochizuki (onlangs nog Beau Travail gezien, die overigens iets meer in mijn straatje ligt).

Die vorige zin verraadt ook al een beetje wat ik van Ôinaru Gen'ei vind. Zeker geen slechte film en in de eerste post van Mochizuki ook zeer treffend omschreven, maar ik neig meer naar Onderhond's mening dan die van Mochizuki (&danuz).

De speeltuinscène is ook mijn favoriete scène. Op het eerste gezicht emotieloos, maar ontzettend sterk, dergelijke scènes weten bij mij meestal wel indruk te maken. Visueel is het redelijk dof en grijs, een herfst film in de zomer zal ik het maar noemen.

Ik houd het op 3*.

Zo, dat is even schrikken! Maar wel goed dat deze film even weer wat aandacht krijgt. Matige beoordeling hoor, voor dit kleine meesterwerk. (zou hem bijna omhoog willen stemmen!)

Vind het zelf ook jammer van Mochizuki. Zomaar een stem of 6000 weg. Had toch wat eerder zijn lijsten langs moeten lopen voor tips .

Hij wil je vast nog wat tips geven via de email hoor!

Hoe groot is de rol van Shinji Aoyama in deze film? Of heeft ie überhaupt wel een rol? Vind er namelijk niets concreet over op het internet...

Ondertussen gezien en denk Shinji Aoyama een paar secondjes in beeld te hebben gezien op het einde als een in zwart geklede zinloze geweldenaar. Zijn naam hoort dus absoluut niet hier bovenaan te staan bij acteurs. Maar dat terzijde.

WAT een film. Te denken dat Kiyoshi Kurosawa Barren Illusion en Charisma in een en hetzelfde jaar heeft gemaakt. Klassebak.

Pure (vervreemdende) gevoelscinema om nooit te vergeten.