Flesh (1968)

De eerste door Morrissey regisseerde film, die eigenlijk gewoon van Warhol was mag je wel stellen. Bovenstaande poster is origineel wel een paar honderd waard, evenals de bekend poster waarbij Dallesandro met die rode hoofdband te zien is. Dallesandro is nooit een groot acteur geworden, en viel slechts op in een rolletje in The Cotton Club. Zelfde geldt voor Geraldine Smith, die oa. ook in Raging Bull te zien was. Een beeldschone vrouw, die hier van zijaanzicht op haar meest aantrekkelijkste te zien is als nooit tevoor en na.

Net nog geen minimal art. En daar moet je van houden. 3 sterren

"Flesh" is de eerste samenwerking tussen Andy Warhol, Paul Morrissey en Joe Dallesandro. Morrissey ontmoette Warhol in 1965, en kreeg al snel een contract aangeboden om (experimentele) films te maken waarbij hij zelf (in tegenstelling tot wat Neo beweert) de volledige controle kreeg. Warhol voegde gewoon zijn naam toe aan het eindproduct.

Dallesandro werd het eerste mannelijke sekssymbool van de undergroundfilm. Hij, en vooral zijn ongeloofelijk mooie lichaam staan centraal in "Flesh". De film begint met een onvergetelijk openingsshot van een slapende Dallesandro, dat drie minuten aangehouden wordt. Alles in de film is geïmproviseerd, een script lijkt er zelfs niet te zijn. "Flesh" valt ook op door de editing waardoor de dialogen eigenlijk in stukken gesneden worden. Dit maakt het erg realistisch. De film bracht 3 miljoen dollar op, en was vooral een groot succes in Duitsland.

"Flesh" is een erg fascinerende film, niet in het minst door Dallesandro . 3.5*

Nadat Paul Morrissey reeds een aantal keer cameraman en co-regisseur was voor Warhol's films, neemt hij hier de volledige controle over de film over, waarbij Andy Warhol alleen nog maar zijn naam voor de openingstitels leende. Flesh is een beeld van een dag uit het leven van een New Yorkse prostitué, geschoten in een ultra-low budget stijl met een ongefocuste cameravoering, een microfoon die maar één acteur tegelijk verstaanbaar lijkt te kunnen maken, en een grotendeels geïmproviseerd spel, waardoor de film een soort rauw realisme uitstraalt.

Morrissey benadert zijn thema met een directheid die je alleen in dit soort independent-films vindt (het Hollywoodse Midnight Cowboy, dat een jaar later uitkwam, is veel gepolijster en omslachtiger). De amateuristische stijl waarin het geheel is uitgevoerd draagt in zekere zin wel bij aan de directheid (het geeft een documentaire-achtig gevoel), al is het wat frustrerend dat veel van de dialogen zo slecht verstaanbaar zijn, en lijkt de benadrukte montage waarin bij elke cut het geluid bruut weggeknepen en opnieuw geopend wordt aan geen enkele benadering iets bij te dragen.

Flesh heeft geen verhaal, maar dat is an sich niet zo erg, aangezien het primair een sfeerbeeld pretendeert te zijn. Dat de acteurs weinig emotie uitstralen en er enkel oververmoeid uitzien, is wat problematischer, maar valt nog wel te verdedigen als deel van de opzet. Wat echter onvergeeflijk is, is dat alle afzonderlijke scènes zo'n eeuwigheid worden aangehouden, zonder dat ze enige clou of doelstelling dienen, waardoor de film uiteindelijk zichzelf smoort in een grenzeloze passiviteit. 2 *

Voor de één kan het amateuristische karakter van deze film afstotend zijn, maar voor mij werkte het als een perfect dokument van de jaren 60.

Joe Dallesandro is perfect als rondhangende hoer die $200 moet zien te verdienen voor een abortus. Of hij dat geld nu wel helemaal of niet bij elkaar weet te halen is onbelangrijk, de film laat voornamelijk Joe (naakt) zien; thuis, op de straten van New York en bij "klanten".

Dit eerste deel van de Flesh/Trash/Heat trilogie maakt me nieuwsgieriger naar de andere delen!

3,5*

Ik kan het niet beter verwoorden.

Al een paar jaar geleden gezien, maar deze film maakte toen best wel veel indruk op me door de documentaire sfeer en volstrekte ongedwongenheid van het geheel. Toch wel uniek te noemen dit.

Morrissey's Flesh is een mooie film, die klein van opzet is en mede door de cameravoering documentair aandoet. Een dag in het leven van een biseksuele prostituee wordt op nonchalante manier vastgelegd, waarbij zowel over het tonen van het (mannelijk) lichaam als het wegknippen van dialogen niet moeilijk wordt gedaan. En dat werkt verfrissend en maakt dat de vorm zich perfect aansluit bij de personages en bij de sfeer (en daarmee een uniek tijdsbeeld creëert). Dat het verhaal ogenschijnlijk niet veel voorstelt vind ik dan een pre - het geeft meer ruimte voor het tonen van de gedragingen van de personages. En zo'n iconisch hoofdpersoon/lichaam helpt er ook aan mee - bijna als een standbeeld van Praxiteles, zoals een persoon in de film opmerkt.

Hoe je hier Minimal art in ziet is me een raadsel? Bedoel je dat het een film gemaakt is met minimale middelen en daardoor nogal uitgekleed is (pun not intended )? Met de stroming heeft het toch geenszins van doen?

Excuus, zag net een documentaire over Warhol's cinema, en die wordt inderdaad als Minimal art bestempeld.

Deze film bevat niet echt een verhaal, je volgt een dag uit het leven van de hoofdpersoon. Er gebeurd eigenlijk weinig, het zijn voornamelijk dialogen. Helaas konden deze dialogen me niet heel erg boeien (mede ook door het vele snijden). Wou de film graag zien omdat ik Warhol in zijn samenwerkingen met David Bowie en the Velvet Underground een boeiend figuur ben gaan vinden. The Factory vind ik een fascinerend iets, en ook deze film is daar gemaakt. Maar ik vrees dat ik het voortaan maar bij de muziek zal houden.

2*

Minimal Art, experimenteel, sixties. Het zal allemaal wel. De film begint met een slapende Joe Dallesandro en eindigt met een slapende Joe Dallesandro. Die door zijn vrouw het huis uit wordt gegooid om geld te verdienen, als mannelijke prostituee wel te verstaan. Als hij dan thuiskomt blijkt hij niks verdiend te hebben. Dat vond ik wel grappig.

De film bestaat voor 95 procent uit gewauwel over niks. Talking Heads noemen ze dat. Zijn Amerikanen sowieso dol op. Film deed me erg denken aan het werk van Joe Swanberg. Ook daar minimale techniek, lelijk geluid, lelijke beelden en opzettelijk lelijk geknipte beeldovergangen. Ook bij Swanberg wordt oeverloos geklept over niks. Kan toch geen toeval zijn. Maar Swanberg stopt tenminste nog een hoop expliciete seks in z'n films. Ook dat ontbreekt hier, ondanks de titel. Een half stijve penis van Joe, dat is alles.

Stiekem gekeken omdat Patti d'Arbanville (David Hamiltons Bilitis) er in meespeelt. Ja, alleen de laatste vijf minuten en ze gaat niet uit de kleren. En dan te bedenken dat de film in Londen zoveel stof deed opwaaien vanwege de hoeveelheid naakt en drie mensen in één bed. Nou, de seksuele revolutie was kennelijk toen nog niet geland in de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk.

Verder ben ik het volledig eens met de analyse en de kritiek van Queto Yurlunyur. Doe er alleen nog een puntje af.