Le Viol du Vampire (1968)

Afgaande op deze poster zou je misschien een gotische horror verwachten. Gooi die verwachtingen maar snel overboord. Wat Rollin met Le Viol du Vampire laat zien valt meer in de categorie "no budget pretentieuze arthouse Franse New Wave, Freudachtige dramahorror.

De straightforward plot is op zijn zachtst gezegd erg simplistisch waarbij het voor een groot gedeelte bestaat uit extreem saaie "psychoanalytische" (kijk mij eens interessant/moeilijk doen) dialogen. Been there, done that. Het verwondert mij dan ook dat anderen het "moeilijk" of "incoherent" vinden.

De cast... Acteren is een te groot wordt waarbij velen ook nog eens vervallen in de valkuil om, bij gebrek aan ervaring en kundigheid, alles erg theatraal te brengen (dialogen, bewegingen, ...). Ook de aankleding van de personages (zoals overduidelijk neppe snorren) draagt bij aan de negatieve ervaring.

Op (audio)visueel vlak is het waar mogelijk nog saaier. Zwart/wit gefilmd met oninteressante en saaie camerastandpunten en een erg nietszeggende editing. Ook de muziek is nietszeggend maar probeert, net als het visuele, om geforceerd apart te zijn. En dit opdringerige gaat gaandeweg irriteren.

En nu, de naaktheid... Toegegeven, er zijn genoeg blote borsten e.d. te bekennen, maar daar wordt echter totaal niets mee gedaan (geen erotische functie, geen dreiging, geen gespeel met de kijker, ...). Gewoon een "stond er bij en keer er naar" gevoel waarbij de functionaliteit (ja, dat bestaat) mij totaal ontgaat. Maar, waar ik al eerder sprak over de geforceerdheid, is deze hier ook extreem aanwezig. Alleen dan om de naaktheid te verhullen. De keuze voor bepaalde camera angles, objecten die zich ervoor bevinden, de raarste bewegingen van personages met maar één doel (het verhullen), ... Dit valt zo erg op dat het al snel erg irriterend werkt.

Maar snel vergeten deze film.

Fijne bak onzin, mix tussen nouvelle vague en pretentieuze horror.

Dat deze film duidelijk bedoeld was als kortfilm is er duidelijk aan te zien. De film wordt ook duidelijk opgedeeld in 2 delen waarvan het eerste deel slechts een half uur in beslag neemt. We mogen veronderstellen dat dit de kortfilm was en dat werkt wel, geen al te moeilijk te volgen verhaal met een interessant uitgangspunt en fijn gebruik van zwart-wit cinematografie. Het 2de deel van maar liefst een uur lang lijkt eerder experimenteel want van het plot kon ik nu kop noch staart maken. Er is wat meer bloot maar van het saaie soort en zo van de hak op de tak dat het saai was om uit te zitten. Deze debuutfilm van Rollin was interessant voor het eerste half uur, maar het daaropvolgende uur is er een om snel te vergeten.