Longtime Companion (1989)

Een goed getroffen film over de beginjaren van het Aidsvirus in Amerika. Levensecht gespeeld door de acteurs: je voelt als het ware de angst en onzekerheid.

een beetje te saai maar wel geslaagd als historische film over het AIDS-virus

Erg verwarrend in het begin met die dooreendwarelende personages waarbij amper een naam genoemd wordt.

Misschien wel een zekere historische waarde ivm het bekend geraken van het aids-virus en de angst en de onzekerheid die het bij de bevolking, inzonderheid humoseksuelen, teweegbracht, maar op het emotionele vlak heeft me de film zelden of nooit geraakt ondanks het trieste van het gegeven.

Prachtig drama vertelt zonder opsmuk het verhaal van een groep homoseksuele vrienden tijdens de jaren '80 en de impact die de ontdekking van AIDS heeft op hun leven. Authentiek aanvoelende personages, een gebrek aan sentiment en een documentaire-achtige filmstijl dragen bij aan één van de beste (en vroegste) films over een beladen onderwerp, gespeeld zonder ooit te vervallen in karikatuur door een uitstekende cast. Bruce Davison kreeg zijn Oscar-nominatie ongetwijfeld voor die ene, hartverscheurende scène waardoor je nooit meer op dezelfde manier kunt luister naar Walking On Sunshine van Katrina & The Waves. Het is een meesterlijk geacteerd moment in een uiterst integere, boeiende film die ondanks het deprimerende onderwerp een prachtig, hoopvol einde kent.

Ja . . . zoals Movsin het hierboven zegt. [ voordeel van de twijfel 3 ster ].