Haunted Gold (1932)

Dit is een in meerdere opzichten interessante film.

Ten eerste kreeg de film wat griezelelementen mee: een spookachtige begraafplaats, een landhuis met duister personeel waar het lijkt te spoken en een tunnel met geheime toegang en gangen waar uiteraard ook het daglicht niet schijnt. Het geeft de film best een heel aardige sfeer mee.

Deze film is een remake van The Phantom City met Ken Maynard.

Als je in de verte John Wayne en Duke ziet aangereden, zit je in werkelijkheid naar Ken Maynard en zijn paard Tarzan te kijken. Beelden uit de orginele film werden gewoon gebruikt voor de remake.

Het paard Duke vertoont ook in deze film weer enige aangeleerde trucs. Volgens mij een zeer bijzonder paard en uniek om mee te werken. Het dier heeft zelfs een bepaalde uitstraling.

Als laatste is de rol van Blue Washington intrigerend. Deze negeroïde man wordt neergezet als het bange, lafhartige en enorm bijgelovige hulpje van Wayne. Dat hij Wayne uit een netelige situatie weet te redden, lijkt niet te komen door een vlaag van dapperheid, maar door slaafsheid en dienstbaarheid aan zijn baas.

Enkele jaren later kreeg Blue Washington minder rollen toebedeeld, mede door een minder racistische blik van de blanke Amerikaan ten opzichte van zijn "zwarte" medemens.

Blue Washington vertolkte dezelfde rol in het origineel.

Hij is overigens een schoolvoorbeeld voor als je iemand moet uitleggen wat overacteren is.

Een score van 3,25 bestaat niet dus vandaar een 3,5*

Een verhaaltje dat lijkt te zijn geschreven voor een ‘Laurel and Hardy’ komedie, ware het niet dat het een ‘horror/western’ is met John Wayne en Sheila Terry in de hoofdrollen. De komische noot moet vooral komen van Blue Washington als Wayne’s zwarte bediende Clarence, die o zo bang is voor spoken. Waarmee weer eens een typisch Hollywood beeld werd geschetst van onze gekleurde medemens.

Detail: Het beeldje van The Maltese Falcon dat op het orgel staat , welke door Terry bespeeld wordt, is het originele exemplaar uit ‘The maltese Falcon’ (1931)

Ergens in 1928 -1929 verwierf Warner Bros de rechten op meerdere stille westerns met Ken Maynard en zijn paard Tarzan in de hoofdrol. Een goede 3 jaar later in 1932, kwamen ze op het idee om deze films opnieuw te maken met geluid en doordat ze maar half het budget er voor over hadden, werden zoveel mogelijk actiebeelden uit die stille films gerecycled. Als acteur hadden ze iemand nodig die ongeveer het postuur van Maynard had. Deze film werd zodoende de eerste van zes "B"-westerns met John Wayne in de hoofdrol. Dit is een remake van The Phantom City (1928)

Het draait om een cowboy Wayne die een half aandeel in een goudmijn bezit, het andere deel behoort aan een dochter van zijn vaders partner. Een slechterik, komt langs om het feest te bederven, maar liefde zegeviert over het kwaad en het stel kan algauw hun lippen op elkaar sluiten. Om dit alles nog iets op te leuken zijn er stel spookachtig dingen aan toegevoegd.

Dat brengt me bij het personage Clarence Washington Brown gespeeld door Blue Washington, die ook in de originele film verscheen, is hier wel heel erg een raciale stereotype van 'bange zwarte man. Ja ik weet het... andere tijden maar het is toch wel fijn dat je dit nu niet meer ziet! Enfin het was best een goed idee om twee genres te mixen, maar Scooby Doo-horrorelementen en te verzanden in de gebruikelijke landje pik in combinatie met wat punch-ups en paardenachtervolgingen maakt het ook niet heel veel meer dan op zijn best, licht verteerbaar kijkvoer