Gervaise (1956)

Mijn eerste kennismaking met Clément en weer betrapte ik mijzelf erop dat ik (weer) met te hoge verwachtingen de film in ben gegaan. Iets wat ik, om toch wel onbekende redenen, meestal heb met Franse na-oorlogse cinema. Enfin, over de film zelf.

Aan het onderliggende verhaal van Gervaise schort niets, maar het komt duidelijk naar voren dat er te weinig mee wordt gedaan terwijl het ruimte biedt voor zoveel meer. Qua acteren viel het toch wel wat tegen. Te vaak gaat men op de theatrale toer om dan te vervallen tot karikaturen van zichzelf. Daardoor verdween bij mij het gevoel van realisme bij deze film. Daarnaast zijn, ondanks de interessante motieven en situaties, ook de personages zelf vrij oppervlakkig. Cinematografisch echter, is alles in orde. Alleen is het jammer dat het inhoudelijk gezien zo slap is uitgewerkt.

De duurste niet-Engelstalige film ooit.

Positief aan de film is dat Clément een vrij alledaags, vrolijk (?)/optimistisch(?) portret neerzet van de werkende klasse. Hoewel vrolijk/optimistisch. Er gaat van alles mis in het leven van Gervaise, maar de nadruk ligt niet zo op al die rampspoed en armoede, het gebeurt gewoon en het gaat weer verder. Maar goed, hoeveel tegenslagen kun je verwerken. Zelfs de goedlachse, immer innemende Maria Schell heeft haar grenzen. Toch best geslaagd; door de toon en portrettering van een heel kleinschalig stukje ergens in een stad (in dit geval Parijs). Deed me in die zin denken aan Japanse films uit de jaren 50 - denk aan Mizoguchi - die zich ook vaker concentreren op de lotgevallen van een jonge vrouw (vaak dan een geisha) die sociaal gevangen zit - maar als film vooral focussen op het dagelijks leven. Het uitstapje naar het Louvre was in die zin haast een sprookje. De synopsis hier is nogal kort door de bocht, ik zal een correctie indienen.

Fraai geschoten film over een werkelijk hopeloos ongelukkige vrouw die ondanks alle tegenslagen de moed er in probeert te houden. Het hoogtepunt van de film zit overigens al vrij in het begin- een vermakelijke catfight in een enorme wasruimte. De mannen in deze film zijn van het ergste soort, je zou er een radicale feminist van worden, al kun je ook bedenken: "wat heeft mijn vrouw het toch eigenlijk getroffen met mij" wat dan wel weer een geruststellende gedachte is.

Naar de roman "L'Assommoir" van Emile Zola.

Film lijkt mij goed de ziel van de roman weer te geven: een arbeidersklasse, waar tegenslagen, misbruik, agressie en alcohol leidt naar armoede en ellende. Meerdere sprekende, realistische scènes bewijzen het gedurfde van Zola's werk.

Puike prestatie van Maria Schell als het ambitieuse, hardwerkende meisje. Ook vooral Suzy Delair is uitstekend als de wulpse ruziestookster.

Vandaag te zien op TV Arte >20:15 uur

Redelijke film over een wasvrouw die opnieuw trouwt nadat haar eerste man haar verlaten heeft. Een sociaal drama dat zich afspeelt in het Parijs van de late 19de eeuw. Hier en daar best rauw (zeker voor een film uit die tijd). De tijd die verstrijkt in de film is niet overal even duidelijk (duidelijk gebaseerd op een boek waarbij keuzes gemaakt moesten worden). Ietwat langdradig, maar wel een mooie rol van Maria Schell.

Dat zouden die feministes van vandaag nou eens moeten zien: gewoon zelf stevig erop inhakken bij beledigende danwel kwetsende opmerkingen. Geweldig, die scène.

Wat rest : drank maakt meer kapot dan je lief is.