Chappaqua (1966)

Nu zaterdag (2 april) in het filmmuseum van Antwerpen in het kader van het Beat-weekend aldaar. Voorafgegaan door de kortfilm 'Early Abstractions' van Harry Smith. Vrijdag trouwens het debuut van Cassavetes, 'Shadows', en zondag 'The Connection' van Shirley Clarke (die ik probeerde toe te voegen, maar ik vond geen geschikt prentje).

Deze maand nog op DVD via Filmfreak.

Surrealistisch en psychedelisch, maar vooral ook erg grappig. Een aantal filmverwijzingen (The Public Enemy, The Wilde One, Les Enfants du Paradis, etc.), een aantal bekende gezichten (Bill Burroughs, Ravi Shankar, Allen Ginsberg & Peter Orlovsky). En natuurlijk Jean-Louis Barrault die ook nog eens een gek dansje doet. Wat wil je nog meer? 4*

Zomaar op de gok gekocht (muziek van Ravi Shankar en William S. Burrough die acteert waren genoeg redenen). En dit was geen misser! Erg leuke boeiende trip. Het enige nadeel is dat het verhaal echt niet loopt. Dat maakt de trip erg interessant, maar het einde en de dialogen nogal abrupt en misplaatst. Zonder enige karakterontwikkelingen loopt de film naar een voor de hand liggend, maar emotioneel onlogisch einde:

Midden in een trip is russel opeens afgekickt en vertrekt hij, zonder verdere aanleiding of logica .

Zoals ook bij Easy Rider, Psych out en The Trip heeft Chappaqua een hele bizarre maar erg goed gelukte montage, toch had Chappaqua wel een ander sfeertje, mede doordat het zwartwit gefilmd is.

Over de dvd:De extra's op de dvd (filmfreak) zijn ook heel ok: 2 interviews met regiseur/acteur Conrad Rooks, alleen de beeldkwaliteit is wat matig.

Tja, aan het begin vroeg ik me wel af of zo'n extreme psychedelische stijl noodzakelijk is om een verhalende film over psychedelica te maken, maar achteraf heeft het toch wel gewerkt voor mij. Wie hier aan begint met het idee dat elke vervreemdende scène en elke droomsekwens en elke beeldflits in de film verklaard moet kunnen worden zal misschien van een koude kermis thuiskomen, want de beeldtaal lijkt te worden gestuurd door de hallucinante ervaringen van de hoofdpersoon tijdens zijn trips en door de herinneringen aan zijn zorgeloze jeugd in het titeldorp, maar tussendoor zit er voldoende logica in de scènes met andere personages om de plot toch enigszins volgbaar te houden. Of scheelt het dat ik vooraf al een korte samenvatting van het (vrij elementaire) verhaal had gelezen? Hoe dan ook, ik heb 85 minuten redelijk geboeid gekeken zonder ál te veel op mijn horloge te kijken, maar een tweede kijkbeurt zit er niet in; misschien zou ik daar ánders over denken als ik ervaringen met LSD en andere "geestverruimende" middelen had gehad, maar die heb ik niet.

        Jaren geleden heb ik de enige andere speelfilm van deze regisseur gezien, maar in mijn herinnering was Siddhartha (1972) toch een veel conventionelere en op een realistische leest geschoeide film, terwijl je Chappaqua zou kunnen beschrijven als een realistische ervaring gezien (of weergegeven) door een surrealistische lens.