Lucía (1968)

Volgens geruchten wordt deze film uitgebracht door het Britse Mr. Bongo!

Hij staat in elk geval op hun site als release voor 2009. Naast belangrijkse Braziliaanse ook (veel) belangrijke Cubaanse films uit de back catalogue

Birth of a nation meets intolerance meets soy Cuba in dit episch/melodramatische drieluik.

Deel 1 : deze remake van GWTW speelt in 1895,en de Lucia van dienst is hier een upper class trutje van in de 30 dat wordt verleid door een-allicht-Rhett Butler achtig type,met alle rampspoed vandien.De heldin sluit zich dan maar aan bij de freedom fighters tegen de Spaanse kolonialen.Behoorlijk spectaculair handheld camerawerk,vooral tijdens de battlefieldsequenties,imho het hoogtepunt uit de film

deel 2:anno 1935 ontmoet een ietwat op Winona Ryder lijkende Lucia van in de 20 een bevlogen jonge revolutionair die vecht tegen dictator Machado.Verloopt verder langs voorspelbare lijnen met een oostblok-cinema achtige thematiek over hoe het revolutionare vuur bij de jeugd snel dooft.Logisch,want vanuit marxistisch oogpunt was deze revolte uiteraard fake.Verder een opvallende shoot out sequentie die duidelijk is geinspireerd en nagevolgd door Amerikaanse gangsterfilms,en wederom veel handheld camerawerk.

deel 3:anno jaren 60.Na de glorieuze eindoverwinning van het proletariaat mag de jonge,analfabete arbeidster Lucia haar naam leren schrijven.Dit tot ongenoegen van haar vent,een macho bruut.Eerder een relatie- komedie te noemen ondanks wat domestic violence,en met een open eind.De komische stemming wordt versterkt door het gebruik van" guantanamera" als achtergrondmuziek,met aan de omstandigheden aangepaste text.Propaganda uiteraard,maar niet te opdringerig.

Door de afwisseling in de verhalen ,dynamische cameravoering en vlotte montage is dit filmpje ondanks de royale speelduur prima te doen.

Tenslotte:de score van Brouwer behoort imho zeker tot de beste uit de filmgeschiedenis,vooral het Lucia motief.

Aangenaam verrast door deze Cubaanse film van epische proporties. Dat geldt niet alleen de speelduur maar ook zeker de ambitie- het is een fraaie geschiedenis van een kleine eeuw aan revoluties en de daaruit volgende verheffing van het volk. De drie delen zijn zeer wisselend van toon, waarbij in het eerste deel (zoals pippo al opmerkte) de veldslag vooral indruk maakt. Ook valt het gebruik van de camera in dit deel op, wat af en toe leidt tot een impressionistisch effect- als die term op film toegepast mag worden. Helaas zijn de twee leads in dit deel niet al te best, met name de Spaanse verrader maakt er een beetje een potje van, met zijn stuiptrekkende sterfscène als dieptepunt.

Het tweede deel vond ik nog iets beter maar dat heeft vooral met de acteurs te maken, het is qua beeld dan wel iets minder avontuurlijk. Deel drie gooit het dan over een heel andere boeg en is ook prima te pruimen, mede dankzij het gebruik van het immer aanstekelijke Guantanamera en een geloofwaardige botsing tussen idealen en tradities.

Very nice. Verrassing, deze Cubaan.