Intermezzo (1936)

Dit is de originele versie. In 1939 werd de film opnieuw gemaakt in de VS met Bergman in dezelfde rol. Dat was haar eerste film in Amerika.

Onlangs de DVD box aangeschaft met 4 films van Ingrid Bergman uit haar zweedse periode.

Per abuis had ik al eens op deze film gestemd, omdat ik hem verwarde met de remake uit 1939. Ik was dus nu mooi in de gelegenheid om deze fout te corrigeren.

Hoewel ik van deze film niet veel verwachtte - het ging mij ten slotte om Ingrid Bergman - vond ik hem achteraf toch best wel de moeite van het bekijken waard. Best een aardig script en het was toch vooral een lust voor het oog om de jonge Ingrid Bergman in deze film te zien acteren.

Van alle actrices in de geschiedenis van de cinema vind ik Ingrid Bergman toch een van de meest aantrekkelijke.

Wat de DVD box verder betreft;

De overige 3 films zijn; A woman's face, Dollar en June night, waarvan alleen de laatste In MovieMeter is terug te vinden.

De prijs van deze DVD box is slechts Euro 19.99

Liefdesfilm die erg gedateerd over komt toch aangenaam kijkvoer voor de fans van Ingrid Bergman in haar voorlaatste Zweedse produktie voordat ze naar de VS vertrok.

Mooi gemaakte film uit 36 en ook het verhaal is op zich goed.

Soms wat zoetsappig, maar er werd goed geacteerd.

3 sterren

Oud, nogal primitief, maar mooi...

Bergmans ticket naar Amerika en als je de film kijkt zie je ook direct waarom. Enorme personality, meer dan in haar andere vroege Zweedse films die ik ook recentelijk zag. Ook niet gek dat haar eerste film in Hollywood een remake van deze was. De films zijn redelijk gelijkwaardig. Dik aangezette dramatiek, niveau net iets boven de bouquet-romantiek.

Ingrid Bergman steelt de show maar ik vond Gösta Ekman ook wel degelijk overtuigen in de hoofdrol. Intermezzo heeft een lange aanloop en is sowieso wat aan de trage kant, de verhandeling over uit elkaar gegroeide partners, het zoeken naar de tweede jeugd en de daaropvolgende spijt vond ik geloofwaardig, en op een enkele scène na niet overdreven sentimenteel. Hoewel de professor -in de ogen van de neutrale toeschouwer- wellicht de verkeerde keuzes maakt wordt hij toch zeer menselijk afgeschilderd. En als een stralende Ingrid Bergman op je pad komt, dan moet je sterk in je schoenen staan. Als Brandt dan door iedereen wordt verlaten en uit trots en zelfkastijding nukkig blijft rondreizen vond ik ook nog wel voorstelbaar. En uiteraard volgt de katharsis. Ik schrok wel even toen het dochtertje werd aangereden, dat was misschien iets te veel dramatiek maar vond het verder allemaal redelijk subtiel gebracht.

In haar vroege Zweedse periode had Ingrid Bergman reeds die stralende glimlach en die natuurlijke charme. Ze speelt geen sluwe verleidster, maar een jonge vrouw die zelf worstelt met een dilemma. De titel heeft een dubbele betekenis. Ze spelen een stuk van de Oostenrijkse componist Heinz Provost dat zo heet, maar de twee minnaars zijn ook slechts een intermezzo in elkaars leven. Romantische muziek wordt voorgesteld als een aanzet tot overspel. De moraal is dat de standvastigheid van gezin en studies belangrijker zijn dan de opwinding van een romance en een internationale tournee.

Schaduwen staan symbool voor de donkere kant van de mens, spiegels voor zelfreflectie. Sigarettenrook komt ook veel voor. Op de dvd-versie klinkt de piano vals, een klankprobleem dat wellicht moeilijk op te lossen valt. De Zweedse versie verkies ik boven de Amerikaanse remake, die het verhaal vrij letterlijk volgt maar het middenstuk inkort.