The Decline of Western Civilization (1981)

Ik ben wat verrast dat ik de eerste ben die hier bericht, ik was toch enigszins onder de indruk dat The Decline of Western Civilization in bepaalde kringen bekend stond als cultklassieker. Misschien meer in muzikale kringen, maar soit.

The Decline of Western Civilization is een momentopname uit begin jaren '80 van de toendertijd opkomende hardcore punk scene in LA. Als je geen enkele affiniteit met bands als Black Flag, the Germs of Fear hebt, dan kan je deze docu sowieso links laten liggen - het geeft niet echt een boeiende inkijk in een nieuwe wereld, en mooi gemaakt is het ook niet. Vooral veel live-beelden, en een serie interviews met de bands in kwestie en wat bijbehorende figuren (een aantal fans, clubeigenaren, en dat soort volk). Sommige van de band-segmenten zijn nog wel interessant, als dit soort muziek je ligt: een pre-Henry-Rollins Black Flag dat nog erg direct en rauw klinkt, X dat als een van de weinige bands zowel muzikaal als in de interviews redelijk volwassen klinkt, en Fear dat de helft van hun optreden vooral bezig is met het publiek zo vaak en zo veel mogelijk te provoceren. Anderen zijn niet zo boeiend; the Germs zijn misschien legendarisch maar in deze docu is het vooral kijken naar een ontsporende Darby Crash die zwaar stoned over het podium kruipt (en niet heel veel later zou OD'en), en die Franse zak hooi (spelend in een band die ik niet kende) heeft niet eens het excuus dat ie een rebellerende tiener is.

Ik ben best wel fan van jaren '80 hardcore punk, maar hier ligt toch wel erg de nadruk op muzikaal incompetente bands in hun extreem jonge jaren. Tja, dat was de aard van het beestje in die jaren in die locatie en daarmee onvermijdelijk voor een momentopname als dit, maar de echt goede hardcore komt hier nauwelijks aan bod (latere Black Flag, Dead Kennedys, Husker Du, Bad Brains, Minor Threat, ...). Er zit ook een vervelend soort sensatiebelustheid in deze docu - de bands zijn door de makers duidelijk vrijelijk voorzien van drank en drugs, en bij de faninterviews hebben ze de aggressieve, meest incoherente mongolen uitgekozen om maar een beetje te laten zien wat voor gevaarlijke, enge muziek die jeugd van tegenwoordig beluistert.

Af en toe interessant, maar meestal niet. Een krappe onvoldoende.

Ondanks dat het niet echt mijn muziek is vond ik het toch best boeiend. En er zaten ook wel wat leuke optredens tussen. Maar vooral de interviews waren vermakelijk, natuurlijk die anekdote van de vriendin van Darby Crash met die onverwachte uitsmijter over de dode schilder, en ook de manager van The Germs had leuke quotes. Dat optreden van Fear was ook geinig om te zien trouwens, wat een mafkezen. Al met al een stuk beter te pruimen dan Johnny Rotten en consorten.

Vond deze eerste uit de drie-delige reeks de beste. Bekendere namen van de punk worden

vermeden (Enkel The Germs kende ik wel, maar dan nog slechts van naam), en dat bleek

eigenlijk wel een goede keuze vind ik, want krijg je meer een realistisch beeld van de

'marginale' punkscene. De punk op zich destijds provocatief en met name de band Fear was

dat ook richting eigen publiek. Tijdens optredens van meerdere punkbands kom je ook

tamelijk heftige scenes tegen. Het kenmerkende nihilisme van de punk komt bij interviews

met bandleden ook duidelijk naar voren. Een inzichtelijke documentaire omtrent de

motieven en oorzaak en reden van deze stroming in de popmuziek.

Een aardige docu over een vergeten muzieksoort. Persoonlijk heb ik liever heavy metal en kon me de meeste muziek niet boeien. Wel vond ik de intensieve optreden en de keiharde pogo-pits erg inspirerend. Ook dat concert van FEAR was zeer apart. Die liet zich helemaal vol spuigen en ging gewoon weer spelen. Ook de extra's op de DVD waren van meerwaarde.