The American Nightmare (2000)

Erg boeiende documentaire waarin een aantal toonaangevende regisseurs vertellen hoe zijn over het genre denken, en hoe ze er zelf in terecht zijn gekomen. Bovendien wordt ook de geschiedenis van de horrorfilm aan de hand van een aantal behoorlijk smerige fragmenten uit de doeken gedaan.

Ik heb hem ooit nog eens op het Filmfestival van Brussel gezien, en ik kan me vooral de grappige stukjes met Sam Raimi herinneren, en een anekdote waarin Wes Craven vertelt dat hij eigenlijk helemaal niet van horrorfilms houdt.

Vooral voor liefhebbers van horrorfilms bijzonder de moeite waard.

4 sterren.

Leuke quote van Romero over "Dawn of the Dead":"It's us...we know we're gonna die...we are the living dead." :d

Staat gratis op sommige dvd's.

Op welke dvd's dan?

Zeker kijken zondag!!!

Helaas de eerste 10 minuten gemist.

Logische compilatie van invloedrijke Amerikaanse 'gore' movies. Al kunnen de films van Wes Craven en Tobe Hooper me nog steeds niet bekoren. Leukste interview vond ik met Tom Savini De special effect man van Dawn of the Dead. Innemende vent die de link tussen de werkelijkheid en de horrorfilms van destijds nog het meest overtuigend en levendig verwoordt.

Leuke documentaire waarin nogmaals duidelijk wordt dat de visie op films door de makers zelf en horrorfanaten toch altijd iets vreemder en anders is dan die van de grote massa.

Wat me ook opviel in deze documentaire en vooral bij de intervieuws van de professoren, is hoe moeilijk het toch toegeven is dat je een brute horrorfilm hebt gekeken en er eigenlijk van genoten hebt. Vooral die dame was in het begin erg ongemakkelijk erover.

Verder enkele terugbliks naar klassiekers en de reflectie naar de dingen die zich in die tijd in het echte leven afspeelden. Het verhaal over Vietnam van Tom Savini was boeiend.

Leuke documentaire voor horrorfans, maar denk dat Rice and fall of the slasher movie mij meer kan bekoren.

3

Geslaagde documentaire waarin enkele boeiende dingen gezegd worden, maar de algemene toon wat te droog is. Althans, zo is mijn gevoel uiteindelijk.

Het zijn nogal wat gigantische namen die langskomen. Een ieder heeft wel iets leuks te zeggen over hun eigen werk of over dat van een ander, altijd met veel respect en het historische aspect overheerst. Het is geweldig om ze te horen over de grootste films binnen het genre, met name het stuk rondom TCM vond ik heerlijk.

John Landis (niet meteen mijn type regisseur) springt er qua enthousiasme wel bovenuit, heerlijk hoe hij vertelt over de ervaring(!) ipv droge feitjes zoals die professoren (die dame.. ). Maargoed, de periode waarin deze films zijn verschenen biedt mogelijkheid tot veel controverse en eigenlijk confronterende conclusies.

Het feit dat Savini zijn inspiratie kon halen uit eigen ervaringen, is zo'n confronterend feitje. Vreselijk eigenlijk, als je ziet wat de beste man tevoorschijn tovert aan effecten! Verder zijn het de bekende links tussen de vrijheid en de groeiende consumptiemaatschappij waar Romero op inspeelde met Dawn of the Dead (begin héél veel zin te krijgen in een herziening) en bijvoorbeeld de functie van sex waar vooral Cronenberg's Shivers in het middelpunt stond.

Vind het vooral mooi hoe Romero met zo'n grote lach op zijn gezicht hetgeen hij denkt, verkondigt. Je ziet de liefde/interesse voor dit genre er echt vanaf spatten, waar Cronenberg juist weer erg droog (feitelijk) bezig is en Landis bijna overdreven enthousiast . Het biedt een redelijk evenwichtig geheel met natuurlijk wel z'n betere en mindere momenten, maar genoeg boeiende opmerkingen en onderwerpen om mij bezig te houden.

Verplichte kost voor horror leken die denken dat het hele genre oppervlakkig is. Voor iemand die beter weet geen must see, maar wel leuk als bevestiging. Moet zelf Shivers en Lhotl nog zien, en heb (net als mijn boven staander) gelijk zin gekregen in een herziening van Dotd. Savini is een cool mannetje. 3*

Is The American Nightmare een mooie en interessante documentaire over horrorfilms of gaat het over de American Dream in plaats daarvan?

Redelijk boeiende documentaire en een paar gave horrorfilms komen voorbij. Alleen jammer dat ze The Texas Chainsaw Massacre erbij hebben, dat vind ik juist weer een mindere (het origineel dan). Maar is zeker een boeiende documentaire.

Daar waar zgn. 'overzichtsdocumentaires' als Nightmares in red, white and blue en Going to pieces met veel voorbeelden tamelijk aan de oppervlakte blijven, gaat The American nightmare meer de diepte in door voornamelijk bij een paar cruciale films langer stil te staan.

Night of the living dead, The last house on the left, The Texas Chainsaw massacre en Halloween worden in een psychologische (waarom kijken wij graag horror?) en sociale context (collectieve trauma's als bijv. de Vietnamoorlog) geplaatst om hun belang ervan aan te tonen.

En dit werkt wonderwel, waardoor je bij deze film uiteindelijk een bevredigend gevoel overhoudt.

Niettemin had er best nog een half uur aan vast geplakt mogen worden. Wat ik ook al bij Going to pieces zei: een paar snedige interviews met felle tegenstanders van horror zou voor wat meer nuance gezorgd hebben (en wellicht het nodige verbale vuurwerk...)

De welbekende sociale context van die eeuwige films die worden behandeld door dezelfde mensen zoals Craven, Carpenter en uiteraard Landis. Het valt me tegen dat deze docs nooit eens Friedkin doen of Body Snatchers van Kaufman. De Palma zie je ook nooit in dit soort producties.

Leuk hoor voor hen voor wie dit allemaal nieuw is. Maar het dit terrein is inmiddels erg bekend.