Il Pleut sur Santiago (1976)

Hij bestond niet meer : de Chileense auteurscinema...met dank aan dhr. Pinochet die op 9-11 73 een eind maakte aan het rode regime van Allende, wat gekende auteurs als Littin, Ruiz en Soto- Jodorowsky was al weg- noopte hun heil elders te zoeken.

Logische aanleiding voor Soto om deze gebeurtenissen zelf te verfilmen. Zijn voorbeelden waren voor de hand liggend : de gekende links-geeangageerde auteursfilms van C-G vooral. Net als laatstgenoemde leek Soto het leuk om een ensemble cast in te huren, deze meest ook salongeengageerde sterretjes verleenden tegen een bescheiden onkostenvergoeding hun medewerking.

Goed voor de publiciteit , niet voor de film zelf echter die daardoor zijn geloofwaardigheid als semi-docu reconstructie al goeddeels kwijt is. Voeg daarbij nog een setting in het troosteloze koude oorlog Bulgarije, dat schijnbaar Santiago moet evoceren waar het net lente begint te worden, en je bent totaal het gevoel kwijt dat je naar iets zit te kijken dat" waar" zou moeten zijn ( geweest ).

Een ensemble cast zei ik : Terzieff als Franse journalist met eega Andersson, Trintignant als senator, Garrel als vakbondsman, Annie Girardot, Fresson, Dussollier enz. enz. Nogmaals: deze lieden zijn niet meteen geloofwaardig, de meesten worden geacht Chilenen te spelen immers.

De film poogt ook niet een objectieve schildering te geven van de gebeurtenissen en grenst af en toe aan het belachelijke : de cartooneske schurk Pinochet achter zijn eeuwige zonnebril, terwijl zijn tegenstrever Allende als wassie de Profeet slechts van achter is te zien. Ronduit komisch was de ugly CIA American.

Na een flashbackbegin dat de aanloop naar de golpe behandelt volgt in het tweede deel de staatsgreep zelf, met gelukkig het nodige geweld en zelfs wat Peckinpah slomo massacres . Het gaat allemaal in een C-G hectisch tempo en echt vervelend wordt het niet, maar wie hier iets wil leren over hoe het er op 9-11 echt aan toe ging zit hier- denk ik, ik was er niet laat staan daar- niet goed, denk b.v. aan de voorstelling van het einde van Allende , een mythe die inmiddels is ontzenuwd.

De score is tangoesk, niet zo vreemd want die werd geleverd door Astor Piazzolla- niet hulen a.u.b.