Antena (2004)

Er is op z'n minst gezegd wat vreemds aan de hand met deze film. Staat op IMDb als Hole In The Sky/Antenna/Hole In The Sky, maar volgens mij gaat het hier wel degelijk over een andere film. De poster hier is duidelijk van Antenna (pas er maar een katakana chart bij), en de man op de poster is het hoofdpersonage. Echter het verhaal is compleet anders, en ook acteurs als Terajima zijn niet te zien in deze film. Volgens mij gaat het hier om twee verschillende films dus (Antenna enerzijds, en Hole In The Sky anderzijds). Maar echt bevestigingen kan ik het niet. Iemand die meer weet ?

Anyway, deze film heeft echt alles in huis om een weerzinwekkend vervelend drama te zijn, en is het tegen alle verwachtingen in niet. Het verhaaltje (over een gezin waar het dochtertje op jonge leeftijd verdween) zou de template kunnen zijn voor een zaterdagavondfilmpje, maar de uitwerking is bij momenten echt subliem.

Vooral het subplot met Naomi was indrukwekkend, zowal qua drama als cinematografie. Prachtige shots, lang uitgesponnen en intense scenes. Elke seconde was echt genieten. Jammer een beetje dat sommige delen wat traag waren, en niet zo goed uit de verf kwamen als de rest. Ook de semirealiteit/droombeelden die de film gebrukt zijn nogal ontypisch in dit soort dramas (ik denk dan aan het einde, waar ik plots even verdwaald was), maar ik kan het enkel toejuichen.

Goeie film, zeker een aanrader, alleen enkele mindere stukjes houden de score op 4*.

Prachtfilm. Na gisteren het geweldige Trouble Every Day te hebben gezien, is het vandaag wéér raak. Eindelijk zie ik weer eens films die me echt verbazen (in positieve zin).

De film balanceert op het randje van drama en horror, maar weet de gehele duur net aan de goede kant te blijven (dat van drama dus). Wat overblijft is een prachtige geschoten Japans drama dat zowel ontroerend als schrikwekkend is.

Visueel is dit wat mij betreft echt een meesterwerk, zoals sommige shots met scherptediepte spelen, om in te lijsten. De film is geheuld in donkergrijze en bruine tinten, wat me in de verte aan Vital deed denken. De geluidstrack is eveneens op sommige punten fenomenaal. Wanneer Yuichiro bij Naomi op schoot ligt te huilen borrelen langzaam flarden ruis en water op. Het blijft echter op een onderbewust niveau om soms ineens naar voren te schieten. Geweldig.

De film bevat meerdere echt goede scènes, waar je totaal in de film wordt gezogen. Die met Naomi zijn toch wel de hoogtepunten. De droomscène aan het einde (waar Yuichiro Naomi verdrinkt) kwam wat vreemd over, of dit goed of slecht is weet ik zo net nog niet. Op dit soort punten blijft de film echt precies balanceren op briljant en bijna fout.
Maar over het geheel blijft dat onderhuidse gevoel van verdriet, frustratie en pijn boven. Wat mij betreft één van de beste films die ik de afgelopen tijd zag. Het is dat ik zo moeilijk doe over 5* geven, maar dit is toch wel een kanshebber. Voor nu 4,5*. Hopelijk bevalt hij me bij herkijk weer zo en droogt hij dan niet naar de verkeerde kant op.

Dit is precies waar ik op uitkom. Gelukkig ben ik niet gek en heeft iemand anders het ook opgemerkt Erg vreemd ja. Er is dus echt géén informatie over deze film te vinden.

Edit:

Ik heb wat meer info gezocht en kwam dit tegen:

Bron

Midnight Eye heeft het op hun site over Sora no Ana en doelt daarmee ook op de film met Terijama, gemaakt door Kazuyoshi Kumakiri (zelfde maker dus).

De titel van de film lijkt me dus puur Antenna en niet Sora no Ana oftewel Hole in the Sky.

Niet dat deze zoektocht naar juiste titel iemand wat boeit, maargoed

En zo mogen er meer van worden gemaakt.

Lastig te omschrijven hoe dit familiedrama 'op zijn Japans' onwijs mooi wordt uitgewerkt. Alles werkte gewoon en dat is erg fijn.

Van het begin tot het prachtige einde weet Antenna op een vrij surrealistische, maar heel erg aardse manier het verlies en de pijn te vertellen. Shot waarin je Kase zich voor de eerste keer in zichzelf ziet snijden is van grote schoonheid, zo subtiel en zo pijnlijk. De fotografie is gedurende de hele film fantastisch, en zeker in dat shot.

Kon niet anders dan vrijwel de hele film aan Koreeda te denken. Kumakiri weet op een zelfde rustige wijze hetzelfde soort moeilijke thema aan te snijden van groot verlies. Wellicht is Koreeda iets subtieler en gewoner in zijn verhaalstijl, maar het weet op eenzelfde manier te overtuigen. Aanrader dus in ieder geval voor de Koreeda-fans.

Was meteen benieuwd naar ander werk van deze regisseur, maar derest lijkt me echt waardeloos, op Sora no Ana misschien na . Zit ik fout?

Volle score, voor nu in ieder geval...

Een impuls aankoop, maar zeker geen spijt van.

Wat een prachtige film, in het begin dacht ik een beetje moeite te gaan hebben met het acteerwerk van het kleine broertje, maar bleek zeer goed mee te vallen. Geweldige beelden, de badscenes, de scenes bij het meertje van boven zijn echt prachtig. Samen met de vreemde gebeurtenissen liet me dit zeer snel in de film komen.

De film heeft een aantal zeer spannende momenten en de kijker zelf heeft nog genoeg te interpreteren over. De prachtige, soms mysterieuze scenes zullen me nog lang bijblijven. Het laatste deel van de film zat ik serieus met kippenvel te kijken (ook door de prachtige muziek).

Ik geef de film voorlopig 5* en ga eens kijken hoe goed deze blijft hangen.

Mwah, stuk minder enthousiast dan de meesten hier.

Visueel aardig, maar ook niet meer dan dat, zo indrukwekkend vond ik het nou ook weer niet. De uitwerking van het verhaal is wel nog best aardig, waardoor het in ieder geval niet begon te vervelen, maar de aparte therapie die Yuichiro volgt, vond ik tot de laatste paar (mooie) shots ook niet zo boeiend.

Redelijk wel, maar vooral omdat de personages me niet zo konden boeien en ik de pracht niet zo heb meegekregen, een enigszins tegenvallende 3*.

Is dit nog ergens te koop, behalve de (nogal dure) versie op Yesasia.com?

Fijne herziening.

Dat blijkt bij de meeste van die early 00 Japanese dramas het geval te zijn. Die stijl is er tegenwoordig een beetje uit, zeker de rouwere themas en gepaste afwerking. Het is net iets gepoleister, wat zeker niet altijd beter is. En dus is het ook wel leuk om af en toe zo'n oud favorietje op te zetten.

Sowieso is Kumakiri een uitblinker in de duister drama niche. Themas die ietwat taboe zijn, personages die gebukt gaan onder problemen uit het verleden, en eerst door een persoonlijke hel moeten om er dan aan de andere kant wat beter uit te komen.

Visueel erg netjes, ook de soundtrack mag er best zijn, maar beiden niet super opvallend. Acteerwerk wel érg sterk natuurlijk, verder ook een filmpje dat naarmate de tijd vordert sterker wordt. Kumakiri's werk zijn blijvertjes, maar erg populair zijn ze alleen niet.

4.0* en een uitgebreide review