True Heart Susie (1919)

Heel leuk om een film eens in stilte te zien.

Meh, voor mij was het daardoor nóg lastiger mijn ogen open te houden. Vast allemaal knap op dat moment. Met de perfectie van de klassieke continuïteitsmontage enzo...

Maar het is zo saaaaai!

Enige wat me meeviel was het overdreven acteren. Dat had ik voor een zwijgende film nog dikker aangezet verwacht.

In het kader van een college filmgeschiedenis eindelijk eens mijn eerste Griffith mogen aanschouwen. True Heart Susie werd door mij dan ook lichtelijk vanuit die context gezien (eerste vormen van filmisch narratief et cetera), maar al gauw was het eigenlijk niet moeilijk om hier ook zonder die context best van te genieten. Een charmant, maar wat te elementair verhaal over een meisje dat haar liefde voor een jongen nu eens niet van daken laat galmen, zich niet inlaat met feestbeesten en haar hart in stilte weggeeft. De man heeft het niet door en laat zich in met een ander: het zal hem berouwen.

Het was voor mij vooral de fotografie (vind de lichtafval in veel shots echt schitterend), het ontbreken van geluid (brengt een ander soort spanning met zich mee) en de mimiek van de personages die zo'n film interessant maken. Het levert een theatraal, iconische film op, die zich zowel als klein verhaal laat lezen, maar ook een grotere moraal met zich meedraagt. Fascinerend, maar vooralsnog loop ik er niet mee weg.

Samen met Broken Blossoms is True Heart Susie mijn lievelingsfilm van D.W. Griffith. Ben er nog steeds niet helemaal uit welke film ik beter vind. Deze film is met heel veel precisie en gevoel voor cinema gemaakt. Een film met ziel!

***** / *****

Diep onder de indruk van mijn eerste film van voor 1920. Vooral het acteerwerk Lillian Gish, je wordt echt verliefd op haar tijdens de film. Verder is het een mooi, zoet verhaaltje die helaas wel vrij voorspelbaar afloopt. Echter de manier waaróp het einde tot stand komt (de plotselinge dood van William's vrouw) vond ik een beetje te makkelijk gekozen. Alsof Griffith inspiratieloos was.

Toch 4 sterren, omdat het een diepe indruk op me maakte

1e Griffith.

Eindelijk heb ik dan een film gezien van een van de grote pioniers op filmgebied. Helaas vond ik er niet veel aan. Natuurlijk is het een oude film en moet je je een beetje in die tijdsgeest inleven. Het lukte mij echter niet om veel positiefs uit deze film te halen, hoe hard ik me ook voorstelde dat dit een nieuwe beleving vormde voor mensen uit die tijd.

Anderhalf uur is gewoon erg lang voor een verhaal waar je van tevoren de afloop al weet. Het enige positieve punt dat ik heb kunnen ontdekken was dat de acteurs het wel redelijk deden. Ik heb vooral op mijn horloge gekeken, want deze film is helaas gewoon verschrikkelijk saai. Ik waardeer Griffith omdat hij veel heeft betekent voor de Hollywoodfilm, vooral op gebied van montage, alleen deze film was gewoon niet boeiend om naar te kijken.

1,5*, en dan leef ik me heel erg in die tijdsgeest.

Dank je wel

Aardige film maar ik vond Gish niet heel bijzonder acteren in deze film, ze had ook geen makkelijke rol als rustig, zachtmoedig maar ook wel saai meisje. Ik vond haar beduidend beter in Broken Blossoms uit hetzelfde jaar. De actrice die Bettina speelde had een leukere rol, als jonge meid die zich stierlijk verveelt in het liefdeloze huwelijk met de ouwelijke William, en dan maar alleen naar feestjes gaat. Iets wat ze van de moralist Griffith overigens met de dood moet bekopen.

Het is een verder niet al te opzienbarende vertelling. True Heart Susie is ook veel kleinschaliger van opzet dan zijn beroemdere epische films, maar nog altijd dynamischer dan veel tijdgenoten. Had wel wat korter gemogen.

Lilian Gish is zeker charmant in de ze 100 jaar !! oude film.

Lilian speelt 'Susie" een weesmeisje dat samen met haar grootmoeder op een boerderij woont en zichzelf opoffert voor haar grote liefde, William (Robert Harron).

Zonder dat William het weet, verkoopt Susie de dieren van de boerderij zodat William kan gaan studeren.

Als hij na zijn studies in het dorp terugkeert gaar Susie er van uit dat ze gaan trouwen,maar William kiest echter de onbetrouwbare Bettina (Clarine Seymour) als zijn echtgenote.

Het publiek in 1919 hield van overdreven emoties in films, een vorm van acteren die bij de komst van de sprekende film verdween en nu natuurlijk zeer oudbollig oogt.

Gish,echter, kan als bijna geen ander emoties op het witte doek laten zien en de bezoekers van deze film hebben zeker kleenex nodig gehad om de film door te komen.

Al met al een aardige film.

Tragisch genoeg overleden nog geen jaar na de film, in 1920, twee hoofdrolspelers: Robert Harron (William) en Clarine Seymour (Bettina).

Harron werd 27 jaar en Seymour slechts 21.