Ray Ferrier (Tom Cruise) is een arbeider, wonend in New Jersey. Hij is vervreemd van zijn gezin, zijn leven verloopt niet goed en hij is te veel met zichzelf bezig. Zijn eenvoudige leven wordt echter op een buitengewone en gewelddadige manier verstoord, wanneer allesvernietigende indringers hun opwachting maken. Buitenaardse wezens, die in grote aantallen zijn gekomen om de aarde te vernietigen. Terwijl zij zich een weg banen door het land en een spoor van vernietiging achter zich laten, moet Ray zijn kinderen zien te beschermen.
Als je Spielbergs War of the Worlds in een grafiek zou moeten weergeven, dan zie je een grafiek die met een rechte lijn naar beneden loopt. Zelden zie je een film die sterk begint zo afdalen naar een bedenkelijk niveau.
Vond het eigenlijk wel een goed te pruimen film. Grafiek of niet, maar slechter is goed mogelijk.
Van de week op TV. Vond het 20 jaar geleden niet geweldig maar was tijd voor een 2 poging. Maar ik blijf het een oplezierige film vinden. Wat vooral opvalt is het continue geschreeuw naar elkaar hoewel niemand naar elkaar luistert. Maar goed dit was destijds vaak de manier van acteren. En de horders mensen reageren zo vreemd in veel scenes. Bijvoorbeeld het moment dat iedereen 'zombie' wordt en probeert de auto te stelen van onze helden. Of de rare scene dat zoonlief niet tegengehouden kan worden omdat hij naar het schietende leger wilt. Samen met nog heel veel mensen.
Als actie/horror/thriller doet deze gemoderniseerde versie van de geweldige roman van H.G. Wells me niet zo veel, en de subtext van Cruise die zijn verantwoordelijkheden als vader en gezinshoofd moet nemen boeit me ook niet. Ook de grote momenten zoals het door het asfalt heen omhoogkomen van de machines, de ferry die omslaat of het bezoek van de aliens aan de kelder van Tim Robbins raken me niet. Wat deze film voor mij z'n impact geeft zijn de bijna achteloze vignetten: de bliksemstorm zonder donder, het neergestorte vliegtuig, de lijken die in de rivier drijven, de "overval" op de auto bij de ferry, de brandende trein, de kleren die uit de nachtelijke hemel omlaag dwarrelen -- allemaal "kleine" momenten die vanuit het niets lijken te verschijnen en daardoor des te harder aankomen. Uitstekend gespeeld door de drie gezinsleden, maar Tim Robbins is een rare en onbevredigende keuze voor de rol van Harlan Ogilvy.
Einde is mislukt, dat is zeker. Een knoert van een deus ex macina (tripods vallen plots stil), de miraculeuze her-opstanding van de zoon en het happy end van de familie compleet waarbij Cruise dan toch een verantwoordelijke vader is geworden. Weg dus die donkere apocalyptische toon (fotografie en inhoud) van voorheen. Zeer jammer.
Want de film is zeer goed. De opbouw van de steeds groter wordende doem, steeds die POV van Cruise en zijn gezin (geen presidenten, wetenschappers en technici die moeten beslissen) zodat Cruise als een anti held (voor de eerste keer ?) vrij passief is en steeds voor de vlucht en veiligheid kiest. Pas als zijn dochter in gevaar verkeert, neemt hij actie (in een vrij ongeloofwaardige scene met die handgranaten in de buik van de tripods). De militairen letten nauwelijks op de burgers bv die scene waar Cruise en zijn zoon discussiëren terwijl er voortdurend jeeps langs rijden. Spielberg en zijn crew serveert ons een hallucinante tocht met schitterende beelden (de drijvende lichamen in de rivier, de brandende trein) en menselijk egoïsme (de moord voor een auto, de veerboot scene).
Dit is een Spieberg film dus centraal staat een gebroken gezin (Duel, ET, Empire of the sun, Minority report, Catch me if you can) waarin een vereniging van de gezinsleden de rode draad vormt. Hier is het zelfs de enige dramatische verhaallijn en is de relatie tussen Cruise en de kinderen in het begin vrij trefzeker geschetst. War of the worlds is kwaliteits mainstream cinema over het einde van de wereld maar ja, dat einde hé ....