Herr Tartüff (1925)

Mijn vierde Murnau was een kleine deceptie. Na de meesterlijke films Nosferatu en Sunrise, en het oerdegelijke Der Letzte Mann, is Herr Tartüff - naar een toneelstuk van Molière - een 'tussendoortje'.

Het toneelstuk van Molière leent zich blijkbaar niet voor de stille cinema. Dialogen en monologen zijn behoorlijk evident, en Murnau, bekent om zijn revolutair camerawerk, laat te weinig van zijn kunsten zien. Emil Jannings is een fantastisch acteur en Rosa Valetti is de superlelijke huishoudster.

Leuk om gezien te hebben, maar Murnau kan beter, veel beter. 3 sterren, vermakelijk, maar niet het verwachte spetterende spektakel.

(en leve ARTE natuurlijk)

Mijn eerste Murnau.

Ik had een erg interessante film verwacht (vooral omdat deze film op DVD is verschenen bij het kwaliteitslabel Masters Of Cinema), maar helaas. Deze film is gewoon leuk en niet meer dan dat.

Ik ben wel erg nieuwsgierig naar andere Murnau films geworden omdat er in Tartuff genoeg elementen zaten die boeide.

***

net besteld bij cdwow voor 10 E. Ben benieuwd. Tot nu toe heeft Murnau me met elke film positief verrast

Vette fim. Hoe het die Murnau toch lukt om (net als bij sunrise) uit zo'n dun verhaaltje zoveel diepgang te halen is mij elke keer weer een aangenaam raadsel. Niet zo groots opgezet als zijn andere films, maar hij vermaakt van begin tot eind.

Op de MoC editie van de film staat trouwens een interessante docu over het maken van deze film en over murnau, ja, dat klinkt redelijk suf, maar dat is het niet. een van de meest interesante making of's die ik heb gezien.

nu wachten tot tabu uitkomt (19 nov)!

Absoluut een meesterlijke film. Ik ben toch altijd weer onder de indruk van de mise-en-scene die Murnau in zijn films tot leven weet te brengen. Vooral in deze film heeft het klassieke decor met het schitterende schaduwspel een ontzettend gezellige sfeer als gevolg.

Het verhaal is niet zo episch als andere films van Murnau. We hebben te maken met een kleine (en korte) film met weinig indrukwekkende gebeurtenissen. Het is daarom mooi dat Murnau op zoek gaat naar de mens hierin en weer enkele vreselijk leuke karakters op het scherm zet. Hij geeft dit kleine en knusse zo'n enorme lading extra's mee dat ik niets anders kon doen dan genieten en onder de indruk zijn van Tartuffe.

Echt gecharmeerd door deze Murnau. Zag tot nu toe van deze regisseur alleen maar "City Girl" en ook daarin speelde op geld belust zijn een rol.

Eigenlijk merkwaardig dat ik via een cinematografische bewerking een werk van Molière leer kennen, al is de film alleen maar "gesteund" op het toneelstuk.

In ieder geval blinkt "Herr Tartuff" uit, naast zijn doordacht intrige, door zijn mooie enscenering, decors en de schitterende vertolkingen, met veel expressie, van zowat alle acteurs, zeker die merkwaardige Emil Jannings.

Niet te versmaden cinema uit de oude doos.

Hm nee, deze kluchtige film kon me niet overtuigen. Het verhaal was wat mager, de idioterie van opa/ de echtgenoot te ongeloofwaardig. Zowel Jannings als Rosa Valetti zijn best op dreef, maar ze leggen het er zo dik bovenop dat het nogal grotesk wordt- hypocrisie is zelden zo zichtbaar als in de vette grijns van Jannings of de smerige blik van Valetti. Niet verbazingwekkend dat het gebaseerd is op een middeleeuws toneelstuk.

Het "kaderverhaal" is aardig met een lekker vette rol van Rosa Valetti als de huishoudster, en het centrale stuk van Molière werkt nog altijd prima, mede dankzij Emil Jannings' vertolking van de titelfiguur die nog veel vetter is, vooral wanneer die in de slaapkamer van de vrouw des huizes zijn masker laat vallen. (Bij een frontale close-up heeft Jannings' Tartuffe veel weg van David Bambers Mr Collins in de verfilming van Pride and prejudice uit 1995 [de "Colin Firth-versie"], ook al zo'n indrukwekkende kwezel.) Leuk ook om Werner Krauss als de heer des huizes te zien : hij schreef vijf jaar eerder filmgeschiedenis met zijn onderwerping van Conrad Veidt in Das Cabinet des Dr Caligari. En verder maken vooral de kleine filmische kneepjes hier iets bijzonders van : de gruwelijk gedetailleerde close-ups van het gezicht van de huishoudster, de oude man die op zijn schommelstoel heen en weer wiebelt naar de camera toe en er weer vanaf, de kleinzoon die tegen de camera praat, en Tartuffe's (en Murnau's) expliciete en daardoor nog altijd schokkende geile blik op Elmire's borsten.

Je gaat je wel afvragen bij een pionier als Murnau waar in 1925 allemaal de eerste mee was. Was dit de eerste film-in-een-film. Of sowieso een raamvertelling/ Hoeveel films waren er al zulke kritiek op religieuze hypocrisie? En een van de grote krachten van Murnau is licht en schaduw, vooral een aantaal sublieme fraaie scenes in die lekker ouderwetse hal met zo'n kronkeltrap.