Harlan County, U.S.A. (1976)

Fantastische film in de traditie van de 'direct cinema' (Maysles brothers, D.A. Pennebaker); een documentaireploeg die ergens heen gaat, daar blijft en vastlegt wat er gebeurt, zonder op voorhand een duidelijk concept voor ogen te hebben. De beelden die Kopple hier wist te schieten behoren tot de meest memorabele in de Amerikaanse documentaire-traditie. De scenes varieren van zeer ontroerend tot schokkend. Gezien het onderwerp kan het ook niet anders dan dat Harlan County USA een bij uitstek socialistische agenda lijkt te dienen (wat natuurlijk niet vreemd was in de nadagen van het Nixon tijdperk); wat resulteert in een 'soundtrack' vol Woody Guthrie-achtige blue collar ballads (waar ik persoonlijk wel fan van ben). De kracht van Kopple's film ligt echter in het feit dat manipulatie en provocatie er totaal niet aan te pas komen. Wie er nu wel of niet gelijk heeft is niet eens zozeer aan de orde. Het mag dan gaan over de oneindige post-industrialistische strijd tussen de 'werkers' en de 'bazen', het is bovenal een menselijk verhaal; het gaat over de manier waarop dergelijke conflicten gemeenschappen zowel uit elkaar kunnen rukken als een buitengewoon solidariteitsgevoel opwekken. Een meesterlijke film. Dikke 4,5*

Indrukwekkend document. Must See !!

There is no neutral there: which side are you on?

Ik sluit me helemaal aan bij de woorden van Poisonthewell hierboven.

Fantastische documentaire die echt alles in zich heeft. met name het tijdsbeeld en de sfeer daar is vreselijk goed gevangen en al die karakteristieke koppen en de country/blues ballads, geniaal.

En dat dan nog buiten het verhaal en alle 'actie' die zowel hartverscheurend als imponerend en inspirerend is.

Niet te missen!

Kippevel

5 en 6 maart te zien in Filmhuis Cavia: Filmhuis Cavia - filmhuiscavia.nl

Erg boeiende documentaire, met een interessant verhaal en een geweldige sfeer.

Het is niet moeilijk om je in de mijnwerkers te verplaatsen en hun beweegredenen van de staking te snappen. Ik zou waarschijnlijk net zo hard hebben meegedaan, als ik daar in die tijd had gewoond en geleefd.

De mensen die aan bod komen zijn erg karakteristiek en durven hun woordje wel te doen. Kopple weet haar documentaire echter nog wat beter te maken, door er een geweldige blues soundtrack aan toe te voegen. Een soundtrack, die me overigens heel erg deed denken aan de muziek in "O Brother Where Art Thou?".

Best wel een aanrader dit dus.

4,0*

Filmmakers kwamen binnen aan het begin van een meer dan een jaar durende mijnwerkers-staking en het portret vanuit de stakers is ook een unieke inkijk in deze mijnwerkers-gemeenschap aan het begin van de jaren zeventig. Soms wordt er wat uitgeweken naar andere ellende waar de mijnwerkers mee te maken hebben, an sich best interessant, maar we dwalen dan toch net een beetje af uit de gespanen sfeer in Harlan.

Puike verslaglegging van een mijnwerkersstaking in Kentucky. Wat een trieste uitzichtloze arbeidsomstandigheden waren er toen 40 jaar geleden. ongelooflijk . Barbara Kopple laat de camera draaien en laat zien wat er gebeurt. Niets meer, niets minder. De mijnwerkers komen veelvuldig aan het woord en je krijgt echt respect voor hun moed en doorzettingsvermogen. Steun van de bonden was allesbehalve vanzelfsprekend en dan heb je ook nog stakingsbrekers en vele intimidaties.

Momenteel lees ik A People's History of the United States van Howard Zinn. Het boek sluit naadloos aan bij deze documentaire. Is wel behoorlijk links geörienteerd en mist soms het tegengeluid, maar het is over het algemeen bizar wat voor dingen er gebeurden in de VS waarvan de gewone man de dupe werd. Voor iedereen die deze docu indrukwkkend vond en een bovengemiddelde interesse heeft in de Amerikaanse geschiedenis, kan ik dat boek aanraden.

Fraai staaltje sociale documentaire over mijnwerkers in Kentucky in het begin van de jaren '70. De makers van de docu volgen in het bijzonder de ontwikkelingen rond de staking van mijnwerkers aldaar, en de strijd die ze voeren voor redelijke werkomstandigheden en redelijke vergoedingen, tegen een bedrijf dat ook de lokale autoriteiten in z'n zak heeft. Het is duidelijk waar de sympathie van de documentaire ligt (en volkomen terecht): dat is bij de mijnwerkers zelf, harde werkers die simpelweg een enigszins redelijk bestaan willen, aandacht voor veiligheid en gezondheid en erkenning voor zaken als bijvoorbeeld stoflongen, waar het mijnbedrijf simpelweg elke verantwoordelijkheid voor ontwijkt. Niet alleen dat, Duke Power blijkt een compleet immoreel bedrijf dat zonder scrupules met geweld en intimidatie probeert om de staking te breken en de werkers weer in het gareel te krijgen. Harlan County, U.S.A. geeft een interessante inkijk in het mijnwerkersleven, het belang van vakbonden (zeker in die tijd) en in het tijdsbeeld van toendertijd. Zeker de moeite waard.

Oscarwinnende documentaire over de strijd van eenvoudige mijnwerkers voor betere arbeidsomstandigheden. Met steun van de vakbond zetten ze een staking op touw, maar de bittere strijd met de werkgevers neemt steeds grimmigere vormen aan waardoor het steeds moeilijker blijkt om de saamhorigheid te bewaken en te volharden in hun protest.
Zeer onthullende film met enkele ongelofelijke beelden, zoals het moment waarop één van de stakingsbrekers het vuur opent op een aantal stakers, en met een keur aan eenvoudige Amerikanen wiens gemeenschapszin en historisch besef - o.a. verwoord in een aantal indringende liederen - is dit een film wiens sociaal-historische waarde ruim 40 jaar later alleen maar is toegenomen in een land waar arbeiders het nog steeds massaal afleggen tegen bazen die alleen op winst uit lijken te zijn.

Niet compleet fly on the wall, want Kopple laat duidelijk merken dat haar sympathie bij de stakers ligt en haar standpunt is duidelijk onderdeel van de film. De film gaat over het gevecht van de gewone man tegen het kapitaal. Iets dat zeker in de VS in de afgelopen decennia niet minder relevant is geworden. Nog steeds voeren vele bedrijven een demotiverend beleid ten opzichte van vakbonden. Gedurende de film wordt duidelijk hoe vuil het spel is dat gespeeld wordt. Dat gaat echt heel ver. Kopple portretteert de stakers en hun familieleden met veel liefde en de Bluegrassmuziek uit de film gaat de mensen zelf. Belangrijke film.

Over het algemeen ben ik niet de persoon voor documentaires, maar deze is anders wel prima gemaakt. Het is vooral door het tijdsbeeld, de sfeer rond de mijnwerkersstad en de countrymuziek van de inwoners zelf dat de documentaire mij nog kon blijven boeien tot het einde.

Dat het een belangrijke documentaire is, is wel duidelijk met de sociale strijd die geleverd wordt, maar even boeiend vond ik het niet altijd. Al was het moment van de begrafenis van de man die werd neergeschoten best wel aangrijpend.

3*