Kedamono no Ken (1965)

De na-oorlogse chanbara kenmerkte zich door zijn thematiek; het clansysteem van vroeger werd veelal aan de kaak gesteld, vooral omdat er zoveel paralellen te trekken waren met de houding van Japan tijdens WOII. De giri (het slaafs opvolgen van clangezag in overeenstemming met de samuraicode) werd in twijfel getrokken, de ninjo (het humane, het geweten) werd verheerlijkt. In veel van deze na-oorlogse chanbaras was de hoofdpersoon dan ook een eenling, een afvallige die zich verzette tegen de clan vanwege een innerlijk conflict tussen giri en ninjo. Voor de beste voorbeelden van deze na-oorlogse chanbara moet je eigenlijk bij regisseur Masaki Kobayashi aankloppen (Seppuku, Samurai Rebellion), maar Gosha's Sword of the Beast is ook een hele fijne film. Ik was vooral verrast door de voor mij onbekende hoofdrolspeler: Mikjijiro Hira. Een erg goed acteur met een flinke screenpresence. Verder bevat de film een aantal fijne zwaardvechtscene's en een aardig grimmige en sombere sfeer die vooral naar voren komt via de sobere verbeelding van die zwarte periode uit de Japanse geschiedenis. Het hoofdpersonage, Gennosuke, is dan ook een man die zich laat leiden door de oerinstincten van de mens (hij noemt zichzelf dan ook een 'beest'): sex, geweld en een grote drang naar vrijheid. Maar bovenal is hij toch een samurai ; eervol en rechtvaardig, de ninjo verkozen boven de giri. Een goede film. 4*

De criterion dvd is nu voor slechts €12 te koop bij cdwow.nl.

13 Oktober komt deze uit via het Nederlandse Koinobori!

Veelzeggend dat ik me een paar dagen later nauwelijks iets van de film herinner. Behalve dat de film uitblonk in cinematografie. Van thematiek, schuld/boete etc is me niet veel bijgebleven. Gosha's Yakuza werk is tot nu toe meer aan mij besteed dan zijn Samurai werk.

De derde film die ik te zien krijg van Hideo Gosha. En het was alweer een prima film met een interessant verhaal. Het gaat dus over Gennosuke, een ronin die na een moord op de vlucht is voor zijn eigen clan. Als we hem de eerste keer zien vluchten voor zijn belagers roept hij: "Naam en trots kunnen me gestolen worden!" Hij komt in een afgelegen gebied terecht waar enkele illegale goudzoekers aan het werk zijn. Onze ronin heeft wel wat plannen, maar er is maar één ding zeker. Hij moet alert blijven want zijn achtervolgers geven niet op. Het verhaal dreigt complex te worden als er steeds meer personages en ook een tweede clan bij betrokken raken. Maar gelukkig wordt het nooit te ingewikkeld.
De tweede film van Hideo Gosha heeft net als zijn voorganger Sanbiki no Samurai een relatief korte speelduur. En er is ook heel wat actie in de vorm van zwaardgevechten. Mikijiro Hira is een prima acteur die geloofwaardig een samoerai kan neerzetten. Dat deed hij eerder ook in Sanbiki no Samurai. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat hij de eerste vaste acteur was van Hideo Gosha aangezien deze mannen ook na deze film nog samenwerkten. Ook de andere acteurs doen het allemaal prima.
In elk geval is Kedamono no Ken zeker een aanrader voor de liefhebbers van de samoeraifilm.

Erg fijne samoeraifilm, één van de betere die ik voorlopig al gezien heb en wat mij betreft minstens even goed als Gosha's debuut Three Outlaw Samurai. Vooral op cinematografisch vlak vond ik Sword of the Beast beter uit de verf komen, met schitterende zwart-witshots van prachtige natuurlijke omgevingen.

Bovendien heeft Sword of the Beast ook enorm veel baat bij zijn narratief gegeven, nl. een samoerai die op de vlucht is voor zijn achtervolgers. Dit zorgt ervoor dat de film moeiteloos weet te boeien van begin tot einde, zeker dankzij de verdere ontmoetingen op zijn pad die leiden tot extra verhaallijnen. Je moet als Westerse kijker een beetje bij de les blijven om alle personages te kunnen plaatsen, er zit redelijk wat materiaal in de film verwerkt.

De acteerprestaties en karakterschetsen zijn overigens ook dik in orde, en hoofdrolspeler Mikijiro Hira is een charismatische verschijning. De toon van de film past perfect binnen het gros van de samoeraifilms, met commentaar op menselijke hebzucht en het falende clansysteem binnen het feodale Japan. Mooie film, een erg dikke 3,5*!

3,5*

Erg vermakelijk. Net zo goed als Three Outlaw Samurai, dat ontloopt elkaar niets. Fraaie locaties mooi in beeld gebracht. Een verhaal waardoor je er direct inzit, het verhaal waarin 4 verschillende groepen iets van elkaar willen zorgt dan ook voor veel tempo. Verhalend steekt alles prima in elkaar en er gebeurt dus ook hier weer van alles. Het werkt echt als een trein. Op zich zijn de vechten wat achterhaald, maar eigenlijk deert dat niet. Het is nog steeds erg aangenaam om naar te kijken en bovendien werken de andere pluspunten sterk in het voordeel. 4 sterren.

Prachtige chanbara film. Het verhaal is prachtig, de karakters complex en menselijk en het is allemaal prachtig in zwart-wit geschoten. De recensies die eerder getikt zijn zeggen meer, maar dit is toch wel een erg goed voorbeeld van hoe een chanbara film moet zijn Fantastisch.

PS: Ik was zelden zo pissig in een film als toen dat koppel werd vermoord door die clan

PPS: Ik merk dat de 2 films die ik tot nu toe van Gosha heb gezien dat ze meer tempo hebben dan de gemiddelde jidaigeki/chanbara film. Ook was de film waarschijnlijk best grof toentertijd (verkrachten en vermoorden van vrouwen?)

Hideo Gosha snijdt het heroïsch Japans ideaalbeeld van de Samurai cultuur aan stukken.

Daar waar filmmakers als Kobayashi en Kurosawa pas genoegen nemen met een speelduur van om en bij de 3 uur, schudt Gosha zijn rivalen af en laat hen het schaamrood op de wangen lopen met een kleine magische 90 minuten.

Perfect uitgebalanceerde film die je qua ritmiek kunt vergelijken met een Kitano (serene momenten worden in sneltempo afgewisseld met ellipsen van gewelduitbarstingen.) Cinematografisch een hoogstandje. Mooi contrast in het zwart-wit en veel variatie in camerabewegingen/posities (kikker en vogelperspectief) + Acteurssregie is top notch (de protagonist deed me qua uitstraling terugdenken aan het hoofdpersonage in de splatter film Versus (2000)) maakt deze "traditionele" Japanse Samurai film de beste in het genre die ik tot op heden heb gezien.

Geweldige filmervaring! Meer van dit.

Een man is op de vlucht nadat hij de leider van zijn clan heeft vermoord. Een andere man probeert zich op te werken binnen zijn clan door illegaal goud op te vissen uit een rivier samen met zijn vrouw. Een derde man zit de eerste man achterna om wraak te nemen voor zijn vrouw (dochter van de vermoorde leider) Hun wegen leiden naar een berg alwaar ze leren wat echt iets waard is in het leven. Een film die dus handelt over Japanse feodalisme.Cinematografisch (spelend met licht en donker) is het zeker erg mooi om te zien. Al boeien die zwart-wit shots van de omgevingen me soms een stuk minder. Zo ook de aanwezigheid van onbeduidende scenes. Zo is er een scène waarin er plotseling een prostituee (tenminste ik denk dat ze dat is) verschijnt en die vermoordt een bijna verdronken samoerai om redenen die nooit volledig worden uitgelegd. In een andere springt het beeld van een groot zwaardgevecht plotseling van een binnenhuis naar een uitwendig veld van hoog gras. Slordige foutjes, die samen met de ouderwetse gevechten de film voor mij een stuk minder plezierig maakte. Gelukkig was er ook veel positiefs in de vorm van het donkere en cynische verhaal met wraak (altijd wraak) verkrachting, verraad, koelbloedige moord en de gebruikelijke eer. Zodat de film wel het bekijken waard was.

Dit jaar wil ik een kleine Gosha-inhaalslag maken. Deze Sword of the Beast leek me een mooi vertrekpunt. Mooie cinematografie, een vlot verhaal met, voor zo'n korte film, veel plotlijnen, en een redelijk groot aandeel voor vrouwelijke personages, dat zijn een beetje de opvallendste bevindingen. Visueel dus wel mooi, maar verhalend vond ik het niet even geweldig, het verraad van de clan tegen het echtpaar was bv erg onlogisch (ook vanuit het perspectief van de clanleider), maar al met al genietbaar genoeg, en ben benieuwd naar ander werk van Gosha.